It's not dark yet, but it's getting there.. (Σκοτεινιάζει)

Desperation and anger ..

2012-02-18T21:10:00.000+02:00

Toυ P.Mason απο BBC

The breeze block homes that cling to the sides of the cliffs above Piraeus harbour are painted typical Greek colours: cream and pink. The bare twigs poking out of hanging baskets and trellises stand ready to sprout, as soon as some warmth arrives.At the clinic, on the corner, people hang around the doorway. Some have sunken cheeks. Others emerge carrying that international brand identifier of poverty - the multicoloured plastic sack - filled with old clothes and basic food.Volunteer doctors and nurses set the clinic up for migrants who fall through the Greek social security net. The diseases are not unusual for a poverty-stricken area: diabetes, hypertension, stress.But since the crisis, something startling has happened. Greeks have started to turn up here, in ever larger numbers:

"It's gone from 8% of the users to 30% in four months, and because I can see the trends across all our clinics I'm sure it will reach 50% by the end of 2012," says Dr Nikitas Kanakis, president of the charity Medecins du Monde.

Under the Greek system, you pay five euros to see a doctor and up to 25% of the medical bills yourself; the rest being covered by social security. But after a year of being unemployed the social security runs out, Dr Kanakis tells me. Some Greeks never had it - because after five years of crisis they have never properly worked.Others, like Maria Vitali, just hit bad luck: her husband is a construction worker whose access to the system got withdrawn. So she sits with her five-month-old baby and her toddler in the waiting room.

The clinic sees about 90 patients a day. Recently they had to vaccinate 400 Greek children for free because they could not afford the vaccination fee: apart from any issues of poverty, it makes no sense medically, says Dr Kanakis, because vaccination only works if you do it to everybody."Even the pregnant women have to pay for the delivery in a state hospital. Sometimes this can be 800 euros or 1,000 euros - so if they can't afford it they don't give them a birth certificate."In the last two months they started providing food as well as medicines. "Just here in Perama we're feeding 500 families," Dr Kanakis says.

The people who come here are trapped amid advancing penury and the retreating state. The minimum wage has just been slashed by 20% The government has just voted to cut the medicines bill by a further 1bn euros. What is going to happen to the health service if this goes on?

"I think it will collapse," says Dr Kanakis. "Very soon. Because as the cuts continue, even very sick people can't get treatment; even people with social security. My mother has a pension of 500 euros and this month had to pay the special austerity tax, collected through her electricity bill. It was 350 euros. She's 80 years old. So tell me how she can survive?"

What is clear, once you get away from the incessant shouting on Greek TV, and the flash-bang battles between the anarchists and the police, is that this rapid breakdown of certainty is having a big, but immeasurable, effect on people's political expectations.

The polls tell one part of the story. The Pasok party, which tried and failed to implement the first austerity bill until replaced by a technocratic coalition in October, is now down to 11%. (Epikaria poll, 16 February 2012)New Democracy, the centre-right party that expected to form the government - it has been a two- horse race since the restoration of democracy in the 1980s - is also in trouble. Its own vote - 27.5% - is not enough to form a government. And 20 MPs just got expelled for opposing the bailout.The Christian Orthodox hard-right party, LAOS, has also split, after leaving the coalition government during the austerity vote last Sunday. I heard two perfectly ordinary guys, sitting next to me in a cafe, comment: "I don't care if the splitters from LAOS were once fascists. They are right." The far left is now polling a combined 43.5%. The extreme-right party Golden Dawn is on 2.5%. And there's an air of mania.EU hostility.

During the autumn, Greek commentators began to speak of "anomic breakdown", where people begin to disobey laws and social norms individually. Back then I reported on small road toll defiance movements, and the occupation of courts trying to repossess homes.Now it is different. Anomie has been replaced by something much less obscure in the annals of social history: visceral hostility to the Germans and north Europeans who are seen as imposing the austerity. And the hostility has only grown this week, as the euro group threw back in the faces of the Greek government their austerity plans and refused to release the bailout money.The lightning rod for this hostility has been the call by two Greek octogenarians - Mikis Theodorakis and Manolis Glezos - for an "uprising".

Mr Theodorakis is, of course, famous as a composer. Mr Glezos is famous for tearing down the Nazi swastika flag from the Acropolis in May 1941. Both were gassed as they tried to march on parliament on Sunday night. As I was standing amid the teargas and missile barrages, a young masked protester limped up to me, almost sobbing: "They attacked Glezos!"

Few Greeks believe the austerity plan can work. The rationale among the politicians has turned from "Do the cuts and we will recover" to "Do the cuts because we have no option."The projections of IMF economists - that Greece may get its debt down to 129% by 2020, by running a surplus of tax receipts over spending in the short term - looks to most people in high finance like wishful thinking.

New Democracy (ND) wants to stick to the fiscal limits agreed with Brussels but unleash a radical, free-market reform onto the economy: privatising faster, possibly introducing a flat tax to free up small businesses.But the experts in Brussels and Washington look askance at this. In Hungary, they have a worked example of what happens when a mercurial right-wing party takes over in a crisis and implements a flat tax.In summary, it was a failure - and Hungary is now begging the IMF for $20bn.

But in any case few believe ND can get a majority for its free-market therapy. In fact, the combined support for ND, Pasok and the rump of LAOS totals 43% in the polls.

The left, for its part, remains riven by splits. When the security squad of the communist trade union PAME clashed with anarchists on a demo last summer, the communists pinned the blame on the other big left party, Syriza.Outflanking both of them, a tiny former "eurocommunist" party called the Democratic Left has gone from near zero to 16% in the polls.Yiannis Bournous, the international spokesman for Syriza, believes that despite this, it may be possible for the left to attempt to form a government. "And run a state that's part of Nato?" I ask. He makes clear that any left government would do the basic things - certainly not leave Nato.Syriza and the DemLeft do not even want to leave the euro: Syriza's proposal is for Greece to declare a selective moratorium on debt repayments and use the euro bailout money for a programme of social reform.

In the meantime, their growing popularity is not just down to the militant atmosphere on demonstrations: "We've built a solid record in local administrations," claims Mr Bournous "and all over the country groups of our supporters are organising things: food provision, bartering clubs, self-help groups. That's how we've built ourselves."We are talking about a new bloc of forces that have their internal differences but which agree on the rejection of the new memorandum and this suffocating policy of super-austerity."

Does he seriously think they can form a government?"This is our proposal. They must put aside their partial differences and after the election, yes, form a new bloc of power."This week the German Finance Minister, Wolfgang Schauble, voiced fears others have only spoken about in private: that given the low showing of the "mainstream parties", there should be a truly technocratic government, with no career politicians involved.

Others, such as the appointed Pasok MP Elena Panaritis - an economist who advises the party leadership - say the elections should be postponed:"If there's an election so soon, then there'll be elections again in two months, and an election the next months, and then we can kiss the country goodbye, and possibly the euro goodbye. If we're not seriously looking at the repercussions we're looking possibly at a situation like Russia in the early 1990s; then Russia had a poverty rate higher than under communism. And it had crooks running the country."

I have been reporting the Greek crisis now for two years, intermittently on the ground, and it looks like something changed, tangibly, in the past 10 days.The established parties lost belief in what the EU is forcing them to do; parts of the EU lost belief in it too; and the people - quite wide layers of society - lost belief in the political class.

I cannot emphasise enough the role of policing and the media in this.On the ground, Sunday's demonstration felt massive. It was never allowed to assemble in one place but even the PAME contingent, where I stood on Stadiou Street, looked maybe 50-70,000 strong.The organisers claimed 250,000 had tried to assemble. The police claimed 4,500. The media reported 15,000. Both of the latter figures were a joke.

What was no joke were the clashes between police and the hardline protesters - drawn from the anarchist black bloc, the fringes of the far left and in increasing numbers from right-wing, football-supporting groups on the fringes of LAOS and the fascist group Golden Dawn. Time and again, on the grounds of confronting the rioters, police made incursions into large masses of peaceful protesters.

This is hardly spoken of by Greek ministers and the EU doesn't seem to want to comment on it. But I can tell you from repeated experience, it feels like a process of collective punishment of a peaceful majority.

I think this week caught Greece on the proverbial brink of something. The anger could easily solidify into anti-German sentiment, but with the conservatives and Orthodox right implicated in the first bailout, anger can more easily flow to the left.It may be of course that I am overestimating the dangers. But here is another problem of perception: in the three hours I spent at or close to the front of the rioting on Sunday night, I did not see a single other television crew. Ours was repeatedly harassed, verbally and physically, most harshly by a small group of right wingers who accused us of being German.

At the start of the demo I saw one other (foreign) TV crew and that was it. Parts of the Greek broadcast media have long since given up telling the story of the streets; for most of them it is too dangerous, such is the popular hostility to a media many believe is in the pocket of a corrupt political class.That is sad, but here's the wider problem this creates. If you are Schauble, Rehn, Merkel, Lagarde, you are increasingly flying blind in this crisis. The Greek papers, heavily politically aligned, can only partially reflect what is happening. The Greek politicians you talk to spend their nights shuttered behind grilles in anonymous offices - they cannot appear in public, they cannot get a feel of the streets.

The Greek politicians in power cannot deliver the country they run to an austerity package they do not believe in. And after the election, power is likely to be even more fragmented.Just as the combined might of the IMF and the Greek government is pulling economic levers that do not work, the more insidious problem is that they are pulling political strings that are broken.

Φραγκφουρτη ή Βερολινο?

2012-02-18T14:18:00.001+02:00

Του Γ.Βαρουφακη απο Protagon.gr

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό, υπερχρεωμένο κράτος. Επειδή όμως το χρήμα έρρεε παντού ως ασταμάτητη οικουμενική παλίρροια (παραγόμενη από ανόητες τράπεζες στην Wall Street, στο City, στην Βόρεια Ευρώπη), το κόστος δανεισμού ήταν παντού μηδαμινό κι έτσι κανείς δεν έδινε σημασία. Ξάφνου, το φθινόπωρο του 2008, η παλίρροια έδωσε την θέση της στην άμπωτη.Με την άμπωτη να «στεγνώνει» τον τραπεζικό τομέα από ρευστό χρήμα, σιγά-σιγά ήρθε και η στασιμότητα στην πραγματική οικονομία. Αναπόφευκτα, το εθνικό εισόδημα του μικρού, υπερχρεωμένου κράτους άρχισε να μειώνεται την ώρα που ο ρυθμός αύξησης του χρέους (δηλαδή το επιτόκιο) μεγάλωνε (ελέω διεθνούς έλλειψης ρευστότητας που ωθούσε τα επιτόκια προς τα πάνω). Κάποια στιγμή, κανείς δεν δάνειζε στο μικρό αυτό κράτος ώστε να εξυπηρετεί (δηλαδή να επανακυλύει) το χρέος που, το 2008, ανερχόταν στα €260 δις.

Κάπου εκεί, κατέφθασε η καλή τρόικα για να βοηθήσει να μην πτωχεύσει το μικρό κράτος. Για δύο χρόνια πλήρωνε για να αποτρέψει την πτώχευση. Αρχικά έδωσε €110 δις θέτοντας κάποιους όρους στο μικρό κράτος, όπως είναι λογικό να κάνει ο κάθε δανειστής. Ενάμιση χρόνο μετά, υποσχέθηκε άλλα €130 δις. Και, σαν να μην έφτανε αυτό, προσέθεσε στα «δώρα» που κόμιζε κι ένα «κούρεμα» προηγούμενων χρεών της τάξης (υποτίθεται) των €100 δις. Όποιος δεν γνωρίζει τίποτα άλλο από τα παραπάνω (σωστά) δεδομένα, θα πρέπει να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτή η κυρία τρόικα είναι και φιλεύσπλαχνη και γενναιόδωρη: Συνολικά έδωσε €240 δις από την «τσέπη» της και μεσολάβησε με τους παλαιούς δανειστές του μικρού κράτους να «σβήσουν», να διαγράψουν δηλαδή, άλλα €100 δις. Δηλαδή, κόμισε €340 δις ως δώρα στο μικρό, υπερχρεωμένο κράτος.

Ας τα δεχθούμε όλα αυτά. Έστω λοιπόν ότι η κυρία τρόικα είναι, πράγματι, φιλεύσπλαχνη και γενναιόδωρη. Αυτό όμως σημαίνει ότι είναι και απελπιστικά ηλίθια. Ξέρω ότι είναι βαριά η λέξη αλλά, αλίμονο φίλες και φίλοι, πως μπορούμε να καταλήξουμε σε διαφορετικό χαρακτηρισμό (από το ότι η τρόικα αξίζει το Νόμπελ Βλακείας) όταν, με στόχο να καταπολεμήσει ένα χρέος της τάξης των €260 δις, άντε €298 δις το 2010, αφιέρωσε €340 δις αλλά το μικρό, υπερχρεωμένο κράτος, παρόλο αυτόν τον πακτωλό χρημάτων της κυρίας τρόικας, κατέληξε και πάλι να χρωστά πάνω από €345 δις! Θα το πω άλλη μια φορά για να το συλλάβω κι ο ίδιος: Ένα μικρό κράτος της ευρωζώνης πριν δύο χρόνια είχε ένα δυσβάστακτο χρέος της τάξης των περίπου €300 δις. Η τρόικα προσέφερε στο μικρό αυτό κράτος, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, €340 δις για να το βοηθήσει. Και που φτάσαμε σήμερα; Φτάσαμε το μικρό μας κράτος να χρωστά €340 δις και βάλε. Μα αν το 2010 η κα Μέρκελ και ο κ. Strauss-Kahn (αλήθεια τον θυμάστε αυτόν;) είχαν πει στον κ. Παπανδρέου «Γιώργο μας, παιδί μας, μην σκας, θα αποπληρώσουμε εμείς όλο το ελληνικό δημόσιο χρέος σήμερα», θα γλύτωναν €40 δις και η Ελλάδα δεν θα χρώσταγε δεκάρα!

Υπεραμυνόμενοι βέβαια του εαυτού τους (δηλαδή της μεγαλειώδους κουταμάρας τους) θα έλεγαν ότι δεν φταίνε εκείνοι αλλά το ελληνικό κράτος που δεν έκανε αυτά που υποσχέθηκε. Ορθόν αλλά εκτός θέματος. Μπορεί, πράγματι, να είναι αναμφισβήτητο ότι το ελληνικό κράτος δεν κατάφερε να κάνει σε δύο χρόνια, όπως είχε υποσχεθεί, όλες τις μεταρρυθμίσεις που χρόνιζαν για δεκαετίες. Είναι, όμως, ή δεν είναι αλήθεια ότι το ελληνικό δημόσιο μείωσε το πρωτογενές του έλλειμμα τα τελευταία δύο χρόνια (με μισανθρωπικές περικοπές, βεβαίως-βεβαίως, των εισοδημάτων των πιο αδύναμων) κατά περίπου 9%; Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι τέτοια μείωση δεν έχει ξαναγίνει πουθενά και ποτέ, σε καιρό ειρήνης και σε περίοδο ύφεσης, στην οικονομική ιστορία της ανθρωπότητας; Και στα δύο ερωτήματα η απάντηση είναι απολύτως θετική. Άρα, όσο ανεπρόκοπο κι αν είναι το ελληνικό κράτος (που σίγουρα είναι), η αλήθεια παραμένει αμείλικτη για την τρόικα: Παρέλαβαν τον Μάη του 2010 ένα χρέος λιγότερο των €300 δις, έβαλαν το ελληνικό δημόσιο να σφίξει βάναυσα το ζωνάρι του, βρήκαν €340 δις υπέρ του ελληνικού δημοσίου και κατέληξαν, παρά τις θυσίες του έλληνα μικρομεσαίου και των υπόλοιπων ευρωπαίων φορολογούμενων, να αυξήσουν (!!!) το ελληνικό δημόσιο χρέος κατά €40 δις. Και σαν να μην έφτανε αυτό, την ίδια εποχή κατάφεραν να συρρικνώσουν (όπως τους προειδοποιούσαμε ότι θα κάνουν) το εθνικό εισόδημα, από το οποίο θα πρέπει να αποπληρωθεί το χρέος, κατά 15%. Εύγε τρόικα!

Και τώρα;

Τώρα κατάλαβαν, πολύ αργά βέβαια, την κορυφαία κουταμάρα τους. Πήραν ένα πρόβλημα το οποίο μπορούσε να έχει διευθετηθεί με ένα ποσό των €40 ή €50 δις (π.χ. ένα άτοκο δάνειο τον Ιανουάριο του 2010) και το μετέτρεψαν σε μια μαύρη τρύπα του ενός τρις και βάλε – αν λάβουμε υπ’ όψη μας τα μνημόνια της πεσούσης Ιρλανδο-Πορτογαλίας, τα κρυφά μνημόνια της αποτελματωμένης Ιταλο-ισπανίας, και πάει λέγοντας.

Τώρα κατανόησαν ότι κάτι αντίστοιχο πέτυχαν και στους καλούς, αλλά σχεδόν το ίδιο αδύνατους, μαθητές της τάξης: στην Πορτογαλία και στην Ιρλανδία, όπου κι εκεί, παρά το ενθουσιώδες αυτομαστίγωμα των λαών αυτών, τα νούμερα είναι εξ ίσου καταδικαστικά για την κυρία τρόικα. Όσο για τηνΙσπανία και Ιταλία, βρίσκονται κι αυτές ακριβώς στο ίδιο μονοπάτι. Μόνο που όταν το δικό τους πολλαπλάσιο χρέος, και το δικό τους εθνικό εισόδημα, μπει στο στάδιο της σκοτοδίνης που βρίσκονται οι μικρότερες των πτωχευμένων χωρών-μελών, θα είναι πολύ αργά για την ευρωζώνη. Θα έχει έρθει το τέλος του δρόμου και η Γερμανία θα αναγκαστεί να φτιάξει μια νέα νομισματική ένωση ανατολικά του Ρήνου και βόρεια των Άλπεων – με κόστος την απώλεια των ασιατικών αγορών και τον τριπλασιασμό της γερμανικής ανεργίας.

Μπροστά σε αυτή την συνειδητοποίηση, έχει ξεσπάσει ένας γερός πόλεμος μεταξύ, ουσιαστικά, Φραγκφούρτης και Βερολίνου. Από την μία μεριά έχουμε τον χρηματοπιστωτικό τομέα, την Φραγκφούρτη, όπου επικρατεί σχεδόν ομοφωνία: Τα δάνεια της Ελλάδας θα αποπληρώνονται κανονικά τους επόμενους δύο μήνες, μέχρι να τελειώσουν (ελπίζουν «αισίως») οι Γαλλικές Προεδρικές εκλογές. Κατόπιν Ελλάδα και Πορτογαλία θα «ακρωτηριαστούν» και θα «καυτηριαστούν» ώστε να μην επεκταθεί η γάγγραινα στην υπόλοιπη ευρωζώνη. Από την άλλη έχουμε την Καγκελαρία όπου επικρατεί μια μοναδική κακοφωνία: Κάποιοι συμφωνούν με την Φραγκφούρτη, άλλοι επιμένουν ότι η μοναδική «λύση» είναι η αποχώρηση της Γερμανίας από το ευρώ (και, συγκεκριμένα, η νομισματική απόσχιση από την Γαλλία), κάποιοι τρίτοι εμμένουν πως η ευρωζώνη πρέπει να διατηρηθεί ως έχει αλλά οι πτωχευμένες χώρες να ενισχυθούν ουσιαστικά. Μπροστά στο φάσμα αυτής της κακοφωνίας, η κα Μέρκελ τείνει, συντηρητική ούσα, υπέρ του status quo. Δηλαδή, στην συνέχιση της σημερινής ανοησίας, όπου κράτη σαν το δικό μας δέχονται εκατοντάδες δις με αποτέλεσμα το χρέος να… μεγαλώνει και το εθνικό εισόδημα να μειώνεται. Δεν είναι ότι η γερμανίδα καγκελάριος δεν κατανοεί ότι η σημερινή ατραπός οδηγεί στην καθίζηση όλης της ευρωζώνης. Η αμφιθυμία της γερμανικής ηγεσίας απλά αντανακλά το ότι από την μία μεριά νιώθουν πως στερούνται της πολιτικής υποστήριξης να αντιμετωπίσουν ορθολογικά την Κρίση (καθώς κάτι τέτοιο απαιτεί μόνιμη δέσμευση της Γερμανίας με την ευρωζώνη) ενώ από την άλλη διαφωνούν (και καλά κάνουν) με την λύση της Φραγκφούρτης – αυτό που ονομάζω ακρωτηριασμός-καυτηριασμός.

Η λύση της Φραγκφούρτης

Πριν μερικές μέρες ήμουν στην Φραγκφούρτη γυρίζοντας ένα ντοκυμαντέρ για το αγγλικό Channel 4. Στο πλαίσιο των γυρισμάτων μου δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσω με τρεις μεγαλοτραπεζίτες, με τον Πρόεδρο του Χρηματιστηρίου και με διευθυντή μιας εγχώριας σκιώδους τράπεζας. Αν και τους συνάντησα ξεχωριστά, η μεταξύ τους ομοφωνία ήταν εντυπωσιακή. Εν συντομία, κρίνουν ότι (όπως έγραψα παραπάνω), μετά τις γαλλικές εκλογές, Ελλάδα και Πορτογαλία θα οδηγηθούν στην έξοδο από την ευρωζώνη. Γιατί; Επειδή, όπως παραδέχθηκαν, η Γερμανία έσφαλε. Επειδή η θεραπεία των τελευταίων δύο ετών απεδείχθη δηλητηριώδης (όπως έγραφα πιο πάνω). Παραδέχονται με άλλα λόγια την κουταμάρα των Μνημονίων όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και των υπόλοιπων. Θεωρούν ότι τα Μνημόνια σκότωσαν την Ελλάδα και την Πορτογαλία. Τις μετέτρεψαν σε μέλη των οποίων η γάγγραινα που προκάλεσε η λάθος θεραπεία δεν μπορεί πια να γιατρευτεί και πως χρειάζεται: (α) να σταματήσει η δηλητηριώδης θεραπεία (δηλαδή η σφικτή λιτότητα) στα υπόλοιπα μέλη που δεν έχουν ακόμα φτάσει στην φάση της γάγγραινας (Ιταλία, Ισπανία και, με λίγη προσπάθεια, Ιρλανδία), και (β) να καυτηριαστεί η πληγή που θα αφήσουν οι ακρωτηριασμοί της Ελλάδας και της Πορτογαλίας (δηλαδή, η αποχώρισή μας από το ευρώ). Και πως θα καυτηριαστούν; Με την παροχή περίπου €2 τρις φρέσκου χρήματος από την ΕΚΤ στις τράπεζες των εναπομεινάντων μελών (ιδίως της Ιταλίας και της Ισπανίας) και, παράλληλα, την διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους της Ελλάδας και της Πορτογαλίας, με παράλληλη στήριξη κάποιων από τις τράπεζές μας, ώστε οι δύο υπό ακρωτηριασμό χώρες να μην καταρρεύσουν εντελώς.

Πλάνη οικτρά

Η λύση της Φραγκφούρτης, αν και δεν έχει επικρατήσει, κερδίζει καθημερινά έδαφος στην Γερμανία. Αυτό εξηγεί εν μέρει κάποιες από τις ρήσεις του κ. Schauble και την γενικότερη δυστοκία που παρατηρούμε όσον αφορά το Μνημόνιο 2. (Ένας άλλος λόγος είναι ότι, μπροστά την αποκάλυψη της κουτής πολιτικής απέναντι στο ελληνικό χρέος, η γερμανική ηγεσία κερδίζει κάποιους πόντους εμφανιζόμενη να μην θέλει να ρίξει κι άλλα δις στην συγκεκριμένη μαύρη τρύπα.) Κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά για πόσο πρυτανεύει ο συντηρητισμός της κας Μέρκελ ή αν θα επικρατήσει σύντομα ο ενθουσιασμός της Φραγκφούρτης για την λύση του ακρωτηριασμού-καυτηριασμού. Στις αράδες που ακολουθούν, και με τις οποίες κλείνω, θα μου επιτρέψετε να παραθέσω έξι λόγους γιατί η αισιοδοξία της Φραγκφούρτης (ότι δηλαδή είναι δυνατή η διάσωση της ευρωζώνης με την αποπομπή δύο ή περισσότερων χωρών) θεμελιώνεται σε πλάνη οικτρά.

1. Η Φραγκφούρτη υποθέτει πως γνωρίζει εκείνο που είναι εξ ορισμού άγνωστο, τουλάχιστον πριν την καταστροφή: το κόστος ενός ακρωτηριασμού. Οι διασυνδέσεις των τραπεζικών συστημάτων της Ελλάδας, της Γαλλίας και της Γερμανίας, αλλά και της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, θα φανούν στο φώς της ημέρας μόνον Μετά την Καταστροφή – ακριβώς όπως οι διασυνδέσεις της σχετικά μικρής Lehman’s με το διεθνές τραπεζικό σύστημα ήταν αδύνατον να φανούν παρά μόνο μετά την Κατάρρευση.

2. Η μαζική παροχή φρεσκοκομμένου χρήματος στις τράπεζες της ευρωζώνης (μετά από ένα ακρωτηριασμό Ελλάδας-Πορτογαλίας) θα λειτουργήσει ως μια κολοσσιαία ένεση κορτιζόνης σε καρκινοπαθή: ναι μεν θα τον ανακουφίσουν για κάποιον καιρό αλλά, στο μεταξύ, ο καρκίνος θα κάνει την δουλειά του στο «εσωτερικό», μεγαλώνοντας, γινόμενος πιο κακοήθης και, εν τέλει, περισσότερο θανατηφόρος. Εν συντομία, όπως οι τράπεζες της Ιαπωνίας κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1990, ενισχυόμενες από ποτάμια ρευστότητας, έκρυβαν τις κακοήθειές τους επιταχύνοντας την αποτελμάτωση της πραγματικής οικονομίας, κάτι αντίστοιχο θα γίνει και σε χώρες όπως η Γαλλία, η Ιταλία, το Βέλγιο, η Ισπανία. Όταν λοιπόν ξεσπάσει, από τους κόλπους αυτών των ίδιων τραπεζών, ένα νέο κύμα κρίσης, τότε ο ακρωτηριασμός της Ελλάδας και της Πορτογαλίας θα πάρει σβάρνα και την Ιταλία, την Ισπανία, με τελευταία και καλύτερη την Γαλλία. Όλα αυτά τα τρις που θα έχουν ξοδευτεί για να σωθεί ο γαλλο-γερμανικός άξονας θα έχουν πάει στράφι. Και το χειρότερο; Θα έχουν χαθεί τουλάχιστον τρία χρόνια οικονομικής ανάπτυξης. Αρκετά για να μείνει η Ευρώπη μονίμως πίσω από τις οικουμενικές εξελίξεις.

3. Οι απώλειες των φορολογουμένων στις πλεονασματικές χώρες, από τις πτωχεύσεις στην Ελλάδα και στην Πορτογαλία, θα εντείνουν την αντίθεση των λαών της Γερμανίας, της Ολλανδίας κλπ στις νέες διασώσεις κρατών-μελών που δεν θα μπορούν να διασωθούν μόνον μέσω την παροχής ρευστότητας στις τράπεζές τους. Την ώρα που θα χρειαστούν περισσότερα χρήματα για νέα δάνεια, οι βόρειοι φορολογούμενοι που θα πρέπει να τα εγγυηθούν θα αρνηθούν πεισματικά.

4. Οι ξένες επενδύσεις (π.χ. της Κίνας, της Ρωσίας, των αμερικανικών επιχειρήσεων) στην ευρωζώνη θα στερέψουν μπροστά στο αποτρόπαιο θέαμα του ακρωτηριασμού-καυτηριασμού και της αβεβαιότητας που αυτός θα προκαλεί για το τι μέλλει γενέσθαι.

5. Σε έναν αλληλένδετο κόσμο, η λύση της Φραγκφούρτης θα σπείρει την αβεβαιότητα σε κάθε γωνιά της γης και, έτσι, θα ενδυναμώσει τους ανέμους της ύφεσης που, καθώς η γη είναι στρογγυλή, θα επιστρέψουν στην Γηραιά Ήπειρο δριμύτεροι, μεγαλώνοντας την ύφεση στις χώρες τόσο του Βορρά όσο και του Νότου, καθιστώντας το εγχείρημα της διάσωσης αυτού που απέμεινε από την κραταιά ευρωζώνη αδύνατον.

6. Ο έκτος λόγος είναι δομικός. Το πρόβλημα της ευρωζώνης δεν είναι η Ελλάδα που, όπως είδαμε, θα είχε αποφύγει δύο έτη παγκόσμιων πρωτοσέλιδων με μια πιο ήπια αντιμετώπιση. Το πρόβλημα της ευρωζώνης είναι η έλλειψη ενός ενοποιημένου, πανευρωπαϊκού ρυθμιστικού πλαισίου για τις τράπεζες, η ανικανοποίητη ανάγκη μιας νομισματικής ένωσης για έναν βαθμό ενοποίησης του δημόσιου χρέους και, τέλος, η απουσία μιας πραγματικά πανευρωπαϊκής επενδυτικής πολιτικής που να στρέφει τις αποταμιεύσεις (οι οποίες τριγυρνούν ανά τον κόσμο σαν μια άδικη κατάρα) προς παραγωγικές (και επικερδείς) επενδύσεις στις περιοχές και τους κλάδους που τις έχουν μεγαλύτερη ανάγκη (από την Ελλάδα έως την Α. Γερμανία). Κανένα μέρος αυτής της τριλογίας δομικών προβλημάτων δεν θα επιλυθεί με την μέθοδο του ακρωτηριασμού-καυτηριασμού. Κανένα. Όπερ μεθερμηνευόμενο, αν επικρατήσει η άποψη της Φραγκφούρτης, πολύ σύντομα τα ίδια φαινόμενα κατάρρευσης θα επανεμφανιστούν σε ό,τι έχει απομείνει από την ευρωζώνη.

Επίλογος

Όλοι, πλην μερικών εκ των πολιτικών μας, έχουν κατανοήσει την κορυφαία κουταμάρα που μας ήρθε υπό την μορφή των δανειακών συμβάσεων (που έγιναν γνωστές ως Μνημόνια, Μεσοπρόθεσμα κλπ). Απεδείχθησαν δηλητηριώδεις για ολόκληρη την ευρωζώνη. Ακόμα και στην Φραγκφούρτη και στο Βερολίνο κατάλαβαν ότι, αν συνεχιστεί αυτή η πολιτική, θα βουλιάξουν και οι ίδιοι. Έως εκεί συμφωνούν (για αυτό και ο ξύπνιος κ. Monti δεν φοβάται να διακηρύττει, ακόμα και μπροστά σε γερμανούς ιθύνοντες, «Φτάνει η λιτότητα!). Κάπου όμως εκεί αρχίζει η διαφωνία που τείνει να πάρει την μορφή καυγά: Ενώ η Φραγκφούρτη απέκτησε, πρόσφατα, μια αισιοδοξία ότι μπορεί να μην αλλάξει τίποτα πετώντας απλά Ελλάδα και Πορτογαλία εκτός ευρώ, το Βερολίνο διστάζει. Αυτό είναι καλό. Αλλά δεν αρκεί: Όσο ο δισταγμός του Βερολίνου σημαίνει συνέχιση της δηλητηριώδους «θεραπείας» των Μνημονίων, τόσο πιο κοντά θα έρθουν οι χώρες μας στην πραγματική γάγγραινα και τόσο πιο πολύ θα πλησιάσει η στιγμή που η Φραγκφούρτη θα υπερισχύσει, με αποτέλεσμα καταστροφικό για όλους: Βορρά και Νότο, Ανατολή και Δύση (και δεν αναφέρομαι μόνο στην Ευρώπη).

Κι εμείς; Ψηφίζοντας κάθε κουταμάρα που μας δίνουν, από τον Μάη του 2010 έως τώρα, αφήνουμε την άποψη της Φραγκφούρτης να κερδίζει έδαφος, ερχόμενοι όλο και κοντύτερα στην στιγμή του ακρωτηριασμού-καυτηριασμού μας. Αν, αντίθετα, είχαμε μια ηγεσία με το κουράγιο να πει όχι στα νέα δάνεια, πριν από την επικράτηση της Φραγκφούρτης, και παράλληλα δηλώνοντας ρητά ότι η θέση της Ελλάδας στην ευρωζώνη είναι αδιαπραγμάτευτη, τότε θα δίναμε στο Βερολίνο (το οποίο δεν θα αφήσει όσο παραμένει αντίθετο στην άποψη της Φραγκφούρτης να προχωρήσει ο ακρωτηριασμός) μια τελευταία ευκαιρία να σώσει την ευρωζώνη από την διπλή απειλή (α) των κουτών Μνημονίων και (β) της παράλογης λογικής της Φραγκφούρτης.

Ειμαστε ολοι Ελληνες

2012-02-18T14:04:00.000+02:00

Του J.Holloway απο Guardian (μτφ. ilexi.wordpress)

Η οργή που εκδηλώθηκε στις ελληνικές πόλεις ενάντια στα μέτρα λιτότητας εμπνέει όλους όσους υποφέρουν προς όφελος των τραπεζών και των πλουσίων.Δε μου αρέσει η βία. Δεν πιστεύω ότι μπορούν να κερδηθούν πολλά καίγοντας τράπεζες και σπάζοντας παράθυρα. Κι όμως νιώθω ένα κύμα ευχαρίστησης, όταν βλέπω τις αντιδράσεις στην Αθήνα και τις άλλες πόλεις της Ελλάδας απέναντι στη ψήφιση των μέτρων, που επιβλήθηκαν από την Ε.Ε., από το ελληνικό κοινοβούλιο. Ακόμα παραπέρα: αν δεν υπήρχε αυτή η έκρηξη οργής, θα είχα βυθιστεί σε μια θάλασσα κατάθλιψης.

Η χαρά μου οφείλεται στο γεγονός πως βλέπω τα ποδοπατημένα σκουλήκια να γυρίζουν και να βρυχώνται. Η χαρά να βλέπω αυτά τα μάγουλα που έχουν χτυπηθεί χιλιάδες φορές να ανταποδίδουν το χτύπημα. Πώς μπορούμε να ζητήσουμε από ανθρώπους να δεχτούν πειθήνια την τρομακτική μείωση του βιοτικού επιπέδου που τα μέτρα λιτότητας συνεπάγονται; Θέλουμε απλώς να συμφωνήσουν ότι το τεράστιο δημιουργικό δυναμικό από τόσους πολλούς νέους ανθρώπους θα πρέπει να εγκαταλειφθεί, τα ταλέντα τους να παγιδευτούν σε μια ζωή μακροχρόνιας ανεργίας; Κι όλα αυτά, απλώς για να διατηρηθεί ένα καπιταλιστικό σύστημα που εδώ και καιρό έχει περάσει η ημερομηνία λήξης του, και που πλέον δεν προσφέρει στον κόσμο τίποτα εκτός από καταστροφή. Για τους Έλληνες, η πειθήνια αποδοχή των μέτρων θα σήμαινε να πολλαπλασιάσουν την ύφεση με κατάθλιψη, την ύφεση ενός αποτυχημένου συστήματος σε συνδυασμό με την κατάθλιψη της χαμένης αξιοπρέπειας.

Η βιαιότητα της αντίδρασης στην Ελλάδα είναι μια κραυγή που απλώνεται σε όλο τον κόσμο. Πόσο καιρό ακόμα θα καθόμαστε και θα βλέπουμε τον κόσμο να ξεσκίζεται από αυτούς τους βάρβαρους, τους πλούσιους, τις τράπεζες; Πόσο καιρό θα καθόμαστε και θα παρακολουθούμε τις ανισότητες να αυξάνονται, το σύστημα υγείας να απορρυθμίζεται, την εκπαίδευση να υποβαθμίζεται σε άκριτη ανοησία, τα παγκόσμια αποθέματα νερού να ιδιωτικοποιούνται, τις κοινότητες να αφανίζονται και τη γη να ξεσκίζεται για τα κέρδη μεταλλευτικών εταιριών;

Η επίθεση, που είναι έντονη στην Ελλάδα, λαμβάνει χώρα σε όλο τον κόσμο. Παντού το χρήμα υποβάλλει την ανθρώπινη και μη ανθρώπινη ζωή στη λογική του, στη λογική του κέρδους. Αυτό δεν είναι κάτι καινούριο, αλλά η ένταση και το εύρος της επίθεσης είναι καινούρια, καθώς καινούρια είναι επίσης, η γενική επίγνωση ότι η τρέχουσα δυναμική είναι μια δυναμική θανάτου, που είναι πιθανό να οδηγεί όλους μας προς τον αφανισμό της ανθρώπινης ζωής στον πλανήτη.Όταν οι πολυμαθείς σχολιαστές εξηγούν τις λεπτομέρειες των τελευταίων διαπραγματεύσεων μεταξύ των κυβερνήσεων για το μέλλον της ευρωζώνης, ξεχνούν να αναφέρουν ότι το αντικείμενο της φαιδρής διαπραγμάτευσης είναι το μέλλον της ανθρωπότητας.

Είμαστε όλοι Έλληνες. Είμαστε όλοι υποκείμενα που η υποκειμενικότητά τους απλά ισοπεδώνεται από τον οδοστρωτήρα μιας ιστορίας που αποφασίζεται από την κίνηση των χρηματαγορών. Ή έτσι φαίνεται κι έτσι θέλουν να είναι. Εκατομμύρια Ιταλοί διαδήλωσαν ξανά και ξανά εναντίον του Silvio Berlousconi αλλά ήταν οι αγορές που τον έριξαν. Το ίδιο και στην Ελλάδα: από διαδήλωση σε διαδήλωση ενάντια στον Γιώργο Παπανδρέου, αλλά τελικά ήταν οι αγορές που τον απέρριψαν. Και στις δύο περιπτώσεις, πιστοί και δοκιμασμένοι υπηρέτες του χρήματος διορίστηκαν για να αντικαταστήσουν τους έκπτωτους πολιτικούς, χωρίς καν το πρόσχημα της λαϊκής ετυμηγορίας. Αυτό δεν είναι ιστορία που γράφεται από τους πλούσιους και τους ισχυρούς, παρόλο που σίγουρα αυτοί ωφελούνται: είναι ιστορία που γράφεται από μια δυναμική που κανείς δεν ελέγχει, μια δυναμική που καταστρέφει τον κόσμο, αν την αφήσουμε.

Οι φλόγες στην Αθήνα είναι φλόγες οργής, κι εμείς αγαλλιάζουμε μαζί τους. Όμως, η οργή είναι επικίνδυνη. Αν προσωποποιηθεί ή στραφεί απέναντι σε συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων (πχ τους Γερμανούς), μπορεί πολύ εύκολα να γίνει αμιγώς καταστρεπτική. Δεν είναι τυχαίο που ο πρώτος που παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενος για το τελευταίο πακέτο μέτρων λιτότητας στην Ελλάδα ήταν ο αρχηγός του ακροδεξιού κόμματος, του ΛΑΟΣ. Η οργή μπορεί εύκολα να γίνει εθνικιστική, ακόμα και φασιστική οργή: η οργή που δεν κάνει τίποτα για να βελτιώσει τον κόσμο. Είναι λοιπόν σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε ότι η οργή μας δεν είναι οργή απέναντι στους Γερμανούς, ούτε καν απέναντι στην Angela Merkel ή στον David Cameron ή στον Nicolas Sarcozy. Αυτοί οι πολιτικοί είναι απλά αλαζονικά και θλιβερά σύμβολα του πραγματικού αντικειμένου της οργής μας- της κυριαρχίας του χρήματος, της καθυπόταξης όλης της ζωής στη λογική του κέρδους.

Αγάπη και οργή, οργή και αγάπη. Η αγάπη είναι ένα σημαντικό μοτίβο στους αγώνες που έχουν επαναπροσδιορίσει το νόημα της πολιτικής τον τελευταίο χρόνο, ένα συνεχές μοτίβο των κινημάτων Occupy, ένα βαθύ συναίσθημα ακόμα και στην καρδιά των πιο βίαιων ταραχών σε πολλά μέρη του κόσμου. Όμως η αγάπη βαδίζει χέρι χέρι με την οργή, την οργή του “πώς τολμάνε να κλέβουν τις ζωές μας, πώς τολμάνε να μας συμπεριφέρονται ως αντικείμενα”. Η οργή ενός διαφορετικού κόσμου που προσπαθεί να εισβάλλει μέσα από την αισχρότητα του κόσμου που μας περιβάλλει.

Αυτή η ανάδυση ενός διαφορετικού κόσμου δεν είναι απλά ζήτημα οργής, παρόλο που η οργή είναι μέρος του. Συμπεριλαμβάνει αναγκαστικά την υπομονετική οικοδόμηση ενός διαφορετικού τρόπου να κάνουμε πράγματα, τη δημιουργία διαφορετικών μορφών κοινωνικής συνοχής και αμοιβαίας υποστήριξης. Πίσω από το θέαμα των φλεγόμενων τραπεζών στην Ελλάδα υπάρχει μια βαθύτερη διαδικασία, ένα πιο ήσυχο κίνημα ανθρώπων που αρνούνται να πληρώσουν εισιτήριο για μετακινήσεις, λογαριασμούς ρεύματος, διόδια, δάνεια: ένα κίνημα, γεννημένο από αναγκαιότητα και φρόνημα, ανθρώπων που οργανώνουν αλλιώς τις ζωές τους, δημιουργώντας κοινότητες αμοιβαίας υποστήριξης και δίκτυα σίτισης, καταλαμβάνουν άδεια σπίτια και γη, δημιουργούν κοινά πάρκα, επιστρέφουν στην ύπαιθρο, γυρνάνε την πλάτη τους στους πολιτικούς (που φοβούνται να εμφανιστούν στον δρόμο) και δημιουργούν αμεσοδημοκρατικά μορφώματα για τη λήψη συλλογικών αποφάσεων. Ίσως ακόμα ανεπαρκή , ακόμα πειραματικά, αλλά ζωτικής σημασίας. Πίσω από τις θεαματικές φωτιές, είναι αυτή η αναζήτηση και η δημιουργία ενός διαφορετικού τρόπου ζωής που θα καθορίσει το μέλλον της Ελλάδας και του κόσμου.

Το ερχόμενο Σάββατο έχουν καλεστεί ανά τον κόσμο δράσεις για την υποστήριξη της εξέγερσης στην Ελλάδα. Είμαστε όλοι Έλληνες.

Μη παιζετε με τη φωτια! (ξανα)

2012-02-17T19:13:00.000+02:00

Tου Bernard Henri Levy με τίτλο "Αυτό που πραγματικά διακυβεύεται στην Ελλάδα" απο Le Point (μτφ και συνοψη tvxs)

- Κατανοούμε ότι η αμέλεια των ελληνικών κυβερνήσεων εδώ και 30 χρόνια, με τη μανία της δημαγωγίας, τις πελατειακές σχέσεις, τις βραχυπρόθεσμες πολιτικές τους, την κακοπιστία τους, οδήγησαν τους εταίρους τους να σηκώσουν τους τόνους.

- Παρόλα αυτά εφόσον παίζουμε με κάτι ιδιαίτερα εύφλεκτο, όπως είναι οι λαοί, η περηφάνια τους, η συλλογική τους μνήμη, η επιβίωσή τους, θα προτιμούσαμε στις δημόσιες δηλώσεις των Γερμανών ή Γάλλων ιθυνόντων οι τόνοι να μην έχει το ύφος της επιβολής ή της υποτίμησης.

- Θα προτιμούσαμε να μην συζητείται η αντικατάσταση του υπουργού οικονομικών από έναν ευρωπαίο κομισάριο γιατί αυτή ιδέα και μόνο δεν είναι παρά μια ανώφελη ταπείνωση.

- Θα ευχόμαστε, κυρίως, οι γραφειοκράτες που συνέταξαν το σχέδιο διάσωσης να μην ανακατεύουν μέσα στα απαραίτητα μέτρα τη σπατάλη του πληθωρικού δημόσιου τομέα με τις δαπάνες για την υγεία.

- Το ίδιο και για την άμυνα από την οποία εξαρτάται η βιοπολιτική επιβίωση των πολιτών

- Θα πρέπει οι αξιολογητές να δικαιολογήσουν κατά κάποιο τρόπο ποιος είναι αυτός ο διαβολικά σύνθετος μηχανισμός του σχεδίου διάσωσης που θα οδηγήσει μια οικονομία που συνεχώς συρρικνώνεται να χρωστά στο 2020 ένα χρέος που θα βρίσκεται στο επίπεδο που ήταν το 2009.

- Κρίμα επίσης που αυτή η κρίση όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά παντού στην Ευρώπη δεν συνιστά ευκαιρία για ένα δημοκρατικό διάλογο

1. μια πραγματική έρευνα για αυτό το χρέος για το οποίο οι ψηφοφόροι έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν την ιστορία και τις διάφορες αλληλοσυνδέσεις για να μπορούν και να το συνδέσουν με το σχέδιο διάσωσης.

2. καταμερισμό ευθυνών σε συγκεκριμένες κυβερνήσεις και τραπεζίτες (προσωπικότητες που ανακυκλώνονται σε επιτελικές θέσεις, διεθνών οργανισμών συμπεριλαμβανομένων, και οι οποίοι δίνουν ξαφνικά μαθήματα στους Έλληνες)

3. καθώς επίσης μία οπτική για τις επιλογές που υπάρχουν για αυτή την κοινωνία που την έχουν πιάσει από το λαιμό.

- Όλα αυτά γιατί οι εικόνες που μας έρχονται από την Αθήνα δεν αφορούν απλές διαδηλώσεις, αφορούν ένα συνδετικό κρίκο της κοινωνίας ο οποίος αποσυντίθεται και μοιάζει σαν το τέλος του κόσμου.

- Και καθώς ποτέ δεν έχουμε δίκιο ενάντια στο λαό εκτός εάν πιστέψουμε ότι όλα αυτά οφείλονται στην αντίδραση του λαού στην τυραννία μέσω του χάους.

- Επειδή όλη η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε μια προοπτική πολιτικά, ηθικά, μεταφυσικά απαράδεκτη, η Ευρώπη που ανάμεσα στα άλλα της χαρίσματα ήταν η συμφιλίωση με τη ελευθερία των λαών σε βορρά και νότο, να λοιπόν που οι ίδιοι κανόνες, το ίδιο νόμισμα τελικά η ίδια Ευρώπη θα είχε το αντίθετο αποτέλεσμα εφόσον θα έσπρωχναν ένα Κ-Μ στην αναρχία, στην δικτατορία, στο φασισμό.

- Αυτό θα ήταν μια αποτυχία το ωστικό κύμα της οποίας θα πήγαινε πέρα και από την διάσπαση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης.

- Για τους Ευρωπαίους για τους οποίος έλεγε ο Νίτσε ότι είναι οι μόνοι που μπορούν να σταθούν ανάχωμα στο μηδενισμό θα ήταν μια απίστευτη ειρωνεία της ιστορίας.

- Δεν είναι σίγουρο ότι δεν θα συμβεί το χειρότερο. Λίγος καιρός μένει για να σώσουμε όλοι μαζί το όνειρο των επιφανών πρωτοπόρων της Ευρώπης.

Μη παιζετε με τη φωτια!

2012-02-17T09:28:00.001+02:00

Του Mohamed Α. El - Erian(PIMCO) απο Project Syndicate (μτφ το Βημα)

Ας θέσω το σκηνικό: μια ολοένα και λιγότερο αξιόπιστη οικονομική προσέγγιση οδηγεί στην αύξηση της εσωτερικής κοινωνικής και πολιτικής αντιπολίτευσης, σε διαδηλώσεις και επεισόδια, διαφωνίες μεταξύ επίσημων πιστωτών και αυξανόμενες ανησυχίες των ιδιωτών πιστωτών για μία άτακτη χρεοκοπία.Εν μέσω όλου αυτού, οι εμμένουν σε περισσότερα από τα ίδια σκληρά μέτρα λιτότητας, τα οποία δεν είναι ανίκανοι να εφαρμόσουν επί δύο χρόνια. Οι επίσημοι πιστωτές εκφράζουν σκεπτικισμό, κατ' ιδίαν και δημοσίως, αλλά συλλογικά κρατούν την αναπνοή τους και ετοιμάζονται να ρίξουν άλλο ένα πακέτο χρημάτων σε αυτό που φοβούνται ότι είναι λάκκος χωρίς πάτο.)

Ακούγεται γνωστό σενάριο; Θα έπρεπε, διότι δεν συνοψίζει την Ελλάδα του σήμερα. Αυτό αντιμετώπισε και η Αργεντινή το 2001. Αν η Ευρώπη δεν αναλογιστεί τα σημαντικά μαθήματα που διδάσκει αυτή η εμπειρία, οι παραλληλισμοί που εκτείνονται ως την Ελλάδα μπορεί τελικά να συμπεριλαμβάνουν την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, τη βαθιά αποδιοργάνωση της παραγωγής προϊόντων και κοινωνικές και πολιτικές ταραχές.)

Θυμάμαι καλά το 2001. Τον Αύγουστο εκείνου του έτους, η χώρα παρακαλούσε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) για περισσότερα χρήματα ώστε να αποφύγει την χρεοκοπία. Οι αρχές ήταν έτοιμες να προχωρήσουν σε άλλο ένα σύνολο δεσμεύσεων γνωρίζοντας συνεχώς έδιναν δώσει υπερβολικές υποσχέσεις και δεν τις είχαν τηρήσει και ότι η χώρα είχε αποτύχει να πραγματοποιήσει οποιαδήποτε πρόοδο στην αποκατάσταση της ανάπτυξης, σταματώντας την μείωση της ανταγωνιστικότητάς της και περιορίζοντας την αύξηση του χρέους.)

Έπειτα ξέσπασε ένα «παιχνίδι» απόδοσης ευθυνών για την απώλεια της Αργεντινής. Οι επίσημοι πιστωτές, με επικεφαλής το ΔΝΤ, «έδειχναν» τις επαναλαμβανόμενα αποτυχημένες πολιτικές της κυβέρνησης της Αργεντινής. Η κυβέρνηση ανταπάντησε ότι οι επίσημοι πιστωτές έδιναν μικρές δόσεις χρημάτων αντί να παράσχουν το χρηματοπιστωτικό «μαξιλάρι» που απαιτούνταν για να αποκατασταθεί η αξιοπιστία και να προσελκύσει και πάλι ιδιωτικά κεφάλαια. Καμία πλευρά δεν παραδέχονταν αυτό που ήταν προφανές σε πολλούς: το οικονομικό και χρηματοπιστωτικό πλαίσιο της χώρας τις έδινε ελάχιστες ελπίδες να αντιμετωπίσει το διττό πρόβλημα ελάχιστης ανάπτυξης και τεράστιου χρέους.)

Χωρίς αυτό να αποτελεί έκπληξη, οι Αργεντινοί είχαν αηδιάσει πια με την κατάσταση δεν έκαναn διάκριση μεταξύ κυβέρνησης και πιστωτών. Είχαν χάσει την εμπιστοσύνη τους σε μια προσέγγιση που συνέχιζε να πουλάει λιτότητα με τίμημα τη σταθερότητα, παρόλο που όλοι οι οικονομικοί και χρηματοπιστωτικοί δείκτες είχαν επιδεινωθεί χωρία να διαφαίνεται ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Έπειτα ήταν οι γείτονες της Αργεντινής, που φοβούνται μια μετάδοση με τη μορφή παλιρροιακού κύματος. Οι χώρες της Mercosur προέτρεπαν την Αργεντινή να εξορθολογίσει τα του οίκου της, ενώ η Αργεντινή τους κατηγορούσε ότι οι πολιτικές τους μεγέθυναν τις οικονομικέ στης προκλήσεις.)

Για να κατανοήσει κανείς όσα συμβαίνουν τώρα στην Ευρώπη, πρέπει να αντικαταστήσει την Αργεντινή με την Ελλάδα και την Mercosur με την ευρωζώνη. Φυσικά η Ελλάδα είναι μια πιο ανεπτυγμένη οικονομία από ό,τι η Αργεντινή. Αποτελεί τμήμα ενός κατά πολύ ισχυρότερου τοπικού οργανισμού από ό,τι η Mercosur. Κι όμως οι ομοιότητες είναι πολύ μεγάλες για να μην αναρωτηθούμε αν η Ευρώπη μπορεί να μάθει από την εμπειρία της Αργεντινής.)

Η Αργεντινή χρεοκόπησε το 2001, έκλεισε τις τράπεζές της και βίωσε την μητέρα όλων των «αιφνίδιων οικονομικών παύσεων». Η χώρα αναγκάστηκε να διαλύσει το οικονομικό της πλαίσιο με εξαιρετικά ανοργάνωτο τρόπο, προχωρώντας σε μια μη προγραμματισμένη μετάβαση σε ένα νέο νομισματικό σύστημα εν μέσω καπιταλιστικών ελέγχων και εγχώριας κατάσχεσης περιουσιακών στοιχείων.)

Το μέλλον της Ελλάδας θα μοιάζει με εκείνο της Αργεντινής αν η κυβέρνηση και οι επίσημοι πιστωτές της, δηλαδή η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτύχουν να πάρουν ένα μάθημα από την Αργεντινή και προχωρήσουν σε μια μεσοπρόθεσμη διόρθωση.)

Συγκεκριμένα πρέπει να γίνουν τέσσερα βήματα. Πρώτον πρέπει να σταματήσουν να επαναλαμβάνουν το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει άλλη «σχέδιο Β». Λέγοντας στον κόσμο ότι δεν υπάρχει εναλλακτική σε μια αναξιόπιστη πολιτική απλώς τον σπρώχνει να αντισταθεί σε μια προσέγγιση που δεν λειτουργεί ή να προτιμήσει το χάος.)

Δεύτερον, η Ελλάδα και οι ξένοι εταίροι της πρέπει να αναγνωρίσουν αυτό το σχέδιο Β'. απαιτεί βαθύτερη αναδιάρθρωση της οικονομίας και του χρέους, καθώς και θεσμικές αλλαγές ώστε η Ελλάδα να αποκτήσει μεγαλύτερη ευελιξία στις πολιτικές της, να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της και να προωθήσει επενδύσεις. Όλα αυτά ενέχουν αναπόφευκτα βραχυπρόθεσμα ρίσκα, αλλά υπόσχονται μεγαλύτερες προοπτικές για ανάπτυξη, μείωση της ανεργίας και αποκατάσταση της πιστοληπτικής ικανότητας.)

Τρίτον, οι επίσημοι πιστωτές της Ελλάδας θα πρέπει να προσέχουν την αναμενόμενη ανταπόδοση της βοήθειάς τους. Κάθε ευρώ που δίδεται στην Ελλάδα υπό την τρέχουσα προσέγγιση χάνεται με πολλούς τρόπους. Οι ανάγκες της χώρας θα πρέπει να αντιμετωπιστούν πιο καίρια, άμεσα και χωρίς «διαρροές». Επιπλέον , δεδομένης της ανησυχίας της Ευρώπης για το τραπεζικό της σύστημα, οι παρεμβάσεις θα πρέπει να συνδυαστούν με μεγαλύτερη πίεση στις τράπεζες να αυξήσουν το κεφάλαιό και να βελτιώσουν την ποιότητα των προϊόντων τους.)

Τέλος, η αξιοπιστία της ΕΚΤ και του ΔΝΤ απαιτούν πολύ μεγαλύτερη προστασία. Ο οπορτουνισμός της Ευρώπης υποβαθμίζει την μελλοντική αποτελεσματικότητα αυτών των δύο κομβικών θεσμών σε μια περίοδο κατά την όποια θα είναι ανάγκη όχι μόνο να σταθεροποιηθεί η Ελλάδα, αλλά να αποφευχθούν προβλήματα ρευστότητας σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και αλλού και να αποφευχθεί η παγκόσμια μετάδοση.)

Η Ελλάδα δεν πρέπει να συνεχίσει να ακολουθεί το άθλιο παράδειγμα της Αργεντινής. Κι όμως, εάν οι έλληνες και ευρωπαίοι αξιωματούχοι δεν αναλογιστούν αυτό το παράδειγμα και προσαρμοστούν αναλόγως, η Ελλάδα θα οδηγηθεί στο ίδιο επικίνδυνο αδιέξοδο μονοπάτι.)

Παναριτη για Μνημονιο 2

2012-02-17T09:22:00.002+02:00

Η Παναριτη στην επιτροπη οικονομικων για το Μνημονιο2.

Εξω, εκτος εαν..

2012-02-16T20:27:00.003+02:00

Aπο tvxs

Έξοδο της Ελλάδας από το Ευρώ στο τέλος του 2013 προέβλεψε η Megan Greene, επικεφαλής της ομάδας του επιφανούς οικονομολόγου Nouriel Roubini για την κρίση στην Ευρωζώνη, εκτιμώντας ότι ο πυρήνας της Ευρωζώνης κερδίζει χρόνο για να δημιουργήσει τείχος προστασίας της Ιταλίας και της Ισπανίας.

Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά μιλώντας στο tvxs.gr στο περιθώριο συνεδρίου του Economist στη Λευκωσία, θα έρθει η στιγμή κατά την οποία από τη μία πλευρά η Ελλάδα θα διαμηνύει ότι δεν αντέχει άλλη λιτότητα και από την άλλη πλευρά η τρόικα θα θεωρεί το χρέος της μη βιώσιμο και θα σταματήσει να τη χρηματοδοτεί.

Η ίδια εξέφρασε την άποψη ότι αν εκλεγεί στην Ελλάδα μία κυβέρνηση Σαμαρά, και ο ίδιος επιχειρήσει να επαναδιαπραγματευτεί τις συμφωνίες με την Ευρωζώνη όπως εξαγγέλλει, τότε η Ελλάδα είναι πολύ πιθανό να αναγκαστεί σε αθέτηση πληρωμών.

Επιπλέον, σημείωσε και στην ομιλία της στο συνέδριο ότι χωρίς τη δραστική συμμετοχή της ΕΚΤ στη διαχείριση της ελληνικής κρίσης χρέους, αυτό δεν θα μπορέσει να γίνει βιώσιμο. Προέβλεψε δε για τη χώρα τουλάχιστον μία 10ετία ύφεσης, δεδομένου του οικονομικού μοντέλου το οποίο εφαρμόζεται.

Γενικότερα, η ίδια ανέφερε πως η Ελλάδα συμβολίζει πλέον το μοντέλο με το οποίο η τρόικα (θα) διαχειρίζεται περιπτώσεις αδύναμων οικονομιών.

Κατά τη γνώμη της, η Γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελ δεν επιθυμεί αυτή τη στιγμή να «χρεωθεί» την αβεβαιότητα την οποία θα προκαλέσει η έξοδος της Ελλάδας. Σημειώνεται ότι το 2013 διεξάγονται εκλογές στη Γερμανία.

Η κ. Green υπογράμμισε ότι είναι σε εξέλιξη επιχείρηση εξεύρεσης οικονομικών πόρων για τη χρηματοδότηση της Ιταλίας και της Ισπανίας μέσα από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, το ευρωπαϊκό ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας αλλά και το ΔΝΤ.

Όπως ανέφερε, η πορεία των εξελίξεων στην Ευρωζώνη θα μπορούσε ίσως να αντιστραφεί αν εφαρμόζονταν ταχύτερα μεταρρυθμίσεις οι οποίες θα ευνοούσαν την ανάπτυξη, αν η ΕΚΤ δάνειζε φτηνότερα και αν σημειωνόταν υποτίμηση του Ευρώ. Ωστόσο, η ίδια εκτίμησε ότι είναι πολύ μικρές οι πιθανότητες προς αυτή την κατεύθυνση.

Η ίδια επισήμανε ότι μία αλλαγή του κλίματος θα μπορούσε να επιφέρει και η συγκρότηση στη Γερμανία ενός κυβερνητικού συνασπισμού ανάμεσα στους Σοσιαλδημοκράτες και τους Πράσινους, που τάσσονται υπέρ της έκδοσης ευρωομολόγων.

Στις παραμέτρους αβεβαιότητας εντάσσεται κατά τη γνώμη της το ενδεχόμενο να εκλεγεί στη Γαλλία ο Ολάντ και να αψηφήσει το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας.

Δεν δινουν δεκαρα

2012-02-16T13:26:00.001+02:00

Του Π.Τατσοπουλου

Οσο αδειάζει η άμμος στην κλεψύδρα -και είναι ζήτημα εβδομάδων πια ν' αδειάσει τελείως- αντιλαμβανόμαστε όλο και πιο ξεκάθαρα (πιο ωμά, θα έλεγα) ότι ο χρόνος δεν λειτουργεί υπέρ μας αλλά εις βάρος μας.

Δεν κερδίζουμε χρόνο εμείς για να παραμείνουμε στην Ευρωζώνη, έστω και με οδυνηρότατες θυσίες -κερδίζουν χρόνο οι εταίροι μας για να μας ξεφορτωθούν με τις πλέον περιορισμένες για τους ίδιους τραυματικές συνέπειες.

Ο αξιότιμος κύριος Σόιμπλε το δήλωσε χωρίς περιστροφές: "Σήμερα είμαστε πολύ καλύτερα προετοιμασμένοι για να αντιμετωπίσουμε τις πιθανές απώλειες από μια χρεοκοπία της Ελλάδας [άτακτη ή συντεταγμένη, αδιάφορο -προσθέτουμε πικρόχολα εμείς] από όσο ήμασταν πριν από δυόμισι χρόνια".

Τουτέστιν; Εχουν ήδη ετοιμάσει την "καραντίνα" για να υποδεχτούν τους έλληνες μολυσμένους.

Και οι θυσίες μας; Η εθνική μας ταπείνωση με την υπογραφή του δεύτερου μνημονίου; Το αύριο όλων εκείνων των πολιτικών που επένδυσαν με την παντί τρόπω ευθυγράμμιση προς τα κελεύσματα της Τρόικας;

Στο νου μου επανέρχεται η αντίδραση του Κλαρκ Γκέιμπλ στις ικεσίες της Βίβιαν Λη, στην τελευταία σκηνή του "Οσα Παίρνει ο Ανεμος", καθώς εκείνη εκλιπαρεί να μην την εγκαταλείψει, να σκεφτεί τι θα απογίνει.Ο Κλαρκ χαμογελάει σαρδόνια και λέει: "Ειλικρινά, αγαπητή μου, δεν δίνω δεκάρα!".

Μνημονιο 2 σε 63 σημεια

2012-02-16T09:45:00.001+02:00

Το Μνημόνιο 2 σε 63 προτάσεις. Από Stefanos Papanikos via Facebook.

1. Αποκρατικοποιήσεις
2. Αυξήσεις 25% στα τιμολόγια του ΟΑΣΑ, του ΟΣΕ και της ΤΡΑΙΝΟΣΕ
3. Εξάλειψη φορολογικών απαλλαγών και προνομίων, μείωση φορ.συντελεστών
4. Αναθεώρηση αντικειμενικών αξιών
5. Ποινική δίωξη και δέσμευση κεφαλαίων/περιουσιακών στοιχείων για φορολ.οφειλές
6. Φορολ.έλεγχος φυσ.προσώπων υψηλού πλούτου και ελευθ.επαγγεματιών
7. Κλείσιμο 200 εφοριών
8. Πληρωμή με τραπ.εμβάσματα στις εφορίες για απελευθέρωση προσωπικού
9. Δημοσίευση στο διαδίκτυο της απόδοσης των εφοριών
10. Μονάδα οικ.επιθεωρητών για έλεγχο φοροεισπρακτόρων
11. Ετήσιος έλεγχος περιουσιακών στοιχείων τουλάχιστον 200 εφοριακών
12. Εκ περιτροπή μετακίνηση διευθυντών εφοριών
13. Σύστημα προστασίας πληροφοριοδοτών οι οποίοι αναφέρουν περιπτώσεις διαφθοράς
14. Αντικατάσταση Κώδικα Βιβλίων και Στοιχείων με απλούστερη νομοθεσία
15. Εκκαθάριση ληξιπρόθεσμων οφειλών που οφείλονται σε προμηθευτές από δημοσίους οργανισμούς
16. Μία πρόσληψη ανά 5 αποχωρήσεις
17. Μείωσης των θέσεων στο δημόσιο κατά 150 χιλιάδες ανάμεσα στο τέλος του 2010 και το τέλος του 2015.
18. Η συνολική είσοδος στις επαγγελματικές σχολές (π.χ, στρατιωτικές και αστυνομικές ακαδημίες) ελαττώνεται
19. 15.000 χιλιάδες άτομα πλεονάζοντος προσωπικού μετατίθενται σε καθεστώς εργασιακής εφεδρείας εντός του 2012
20. Δημιουργία ηλεκτρονικής πλατφόρμας δημοσίων προμηθειών
21. Υιοθέτηση δεσμεύσεων Εμπιστευτικότητας στα Στατιστικά Στοιχεία
22. Ενοποίηση όλων των υφιστάμενων ταμείων, μείωση του συνολικού λειτουργικού και Μισθολογικού κόστους,(τουλάχιστον κατά 30%) στο νέο ενιαίο ταμείο
23. Μείωση στις ονομαστικές επικουρικές συντάξεις με σκοπό την εξάλειψη των ελλειμμάτων
24. Μηχανογραφικό σύστημα ατομικών λογαριασμών συνταξιοδότησης
25. Εντοπισμός των ταμείων στα οποία τα εφάπαξ ποσά που καταβλήθηκαν κατά τη συνταξιοδότηση δεν είναι εναρμονισμένα με τις εισφορές που καταβλήθηκαν, και αναπροσαρμογή των πληρωμών
26. Μείωση ενός δισεκατομμυρίου ευρώ στις εξωνοσοκομειακές φαρμακευτικές δαπάνες το 2012
27. Προώθηση της χρήσης γενόσημων φαρμάκων.
28. Μείωση του συνολικού περιθωρίου κέρδους των φαρμακείων σε κάτω από 15%
29. Μείωση περιθωρίων κέρδους των χονδρεμπόρων φαρμάκων σε κάτω του 5%
30. Τοποθετούνται εσωτερικοί ελεγκτές σε όλα τα νοσοκομεία
31. Οι ελάχιστοι μισθοί που ορίζονται από την εθνική γενική συλλογική σύμβαση εργασίας (ΕΓΣΣΕ) θα μειωθούν 22%
32. Για τους νέους (ηλικίας κάτω των 25), οι μισθοί που ορίζονται από την ΕΓΣΣΕ θα μειωθούν κατά 32%
33. Αναστέλλονται οι διατάξεις του νόμου και των συλλογικών συμβάσεων που προβλέπουν αυτόματες αυξήσεις μισθών, περιλαμβανομένων εκείνων περί ωριμάνσεων.
34. Καταργούνται οι όροι περί μονιμότητας (συμβάσεις ορισμένου χρόνου που ορίζεται ότι λήγουν σε κάποιο όριο ηλικίας ή στη συνταξιοδότηση) που περιλαμβάνονται σε νόμο ή σε συμβάσεις εργασίας.
35. Μειώση των κοινωνικών εισφορών στο ΙΚΑ κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες
36. Κλείσιμο φορέων ειδικού σκοπού που ασχολούνται με κοινωνικές δαπάνες οι οποίες δεν αποτελούν προτεραιότητα (ΟΕΚ, ΟΕΕ)
37. Κατάργηση περιορισμών στην πρόσβαση και άσκηση επαγγελμάτων (ιδιώτες ιατροί και οδοντίατροι, κέντρα φυσιοθεραπείας, Λογιστές και φοροτεχνικοί, Μεσίτες ακινήτων, κλπ)
38. Δημοσίευση στην ιστοσελίδα κάθε επαγγελματικής οργάνωσης των παρακάτω πληροφοριών: ετήσιες λογιστικές καταστάσεις, αμοιβή των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου, ποσά των ισχυουσών εισφορών, στατιστικά και συνολικά δεδομένα σχετικά με τις επιβαλλόμενες κυρώσεις, παράπονα που έχουν κατατεθεί από καταναλωτές
39. Κατάργηση της ελάχιστης αμοιβής για τις παρεχόμενες υπηρεσίες ενεργειακού ελέγχου
40. Ορισμός προκαταβαλλόμενου ποσού για κάθε διαδικαστική ενέργεια ή παράσταση ενώπιον του δικαστηρίου
41. Ορισμός των εισφορών των δικηγόρων και των μηχανικών προς τις επαγγελματικές τους οργανώσεις. Οι εν λόγω εισφορές καταβάλλονται περιοδικά και δεν συνδέονται με τις τιμές που χρεώνονται από τα επαγγέλματα.
42. Καταργείται υποχρεωτική παρουσία δικηγόρου για την υπογραφή πράξεων ενώπιον συμβολαιογράφου για μία σειρά νομικών συναλλαγών
43. Αναθεώρηση και κωδικοποίηση του νομοθετικού πλαισίου για τις εξαγωγές
44. Άρση της απαίτησης δημοσίευσης εταιρικών στοιχείων σε εφημερίδες στην περίπτωση εταιριών με δικτυακό τόπο.
45. Οι έμποροι λιανικής να μπορούν να πωλούν συγκεκριμένες κατηγορίες προϊόντων όπως βρεφικές τροφές
46. Να απελευθερωθούν πλήρως τα ωράρια των πρατηρίων υγρών καυσίμων
47. Απλούστευση των περιβαλλοντικών και οικοδομικών αδειών και των αδειών λειτουργίας
48. Δημιουργία πλήρους κτηματολογικού μητρώου και κτηματολογικών γραφείων αποκλειστικής λειτουργίας σε όλη την επικράτεια έως το 2020.
49. Νομοθεσία προκειμένου να απλουστευθεί και να μειωθεί ο απαιτούμενος χρόνος για τις πολεοδομικές διαδικασίες
50. Επικαιροποίηση και κωδικοποίηση της νομοθεσίας για τα δάση, τις δασικές εκτάσεις και τα πάρκα.
51. Νομοθετικά μέτρα για τη διαχείριση των βιομηχανικών επικίνδυνων αποβλήτων
52. Απελευθέρωση ΚΤΕΛ με το κόστος των αδειών να μην υπερβαίνει το σχετικό διοικητικό κόστος
53. Άρση των εμποδίων εισόδου στην αγορά των ταξί (συγκεκριμένα, τους περιορισμούς στον αριθμό των αδειών και της τιμής των νέων αδειών)
54. Το τροχαίο υλικό που δεν χρησιμοποιεί/δεν χρειάζεται η ΤΡΑΙΝΟΣΕ θα πρέπει να μεταβιβαστεί σε φορέα που θα το μισθώνει υπό αγοραίες προϋποθέσεις μέσω διαγωνισμών
55. Ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και της ΔΕΠΑ
56. Υλοποίηση του προγράμματος ανανεώσιμων πηγών ενέργειας “Ήλιος”
57. Διακοπής της αναλογικής αναμετάδοσης την 30ή Ιουνίου 2013
58. Διαγωνισμός για την εκχώρηση οριστικών δικαιωμάτων χρήσης για αναμετάδοση.
59. Εξωτερική αξιολόγηση των ιδρυμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης
60. Επιτάχυνση της απονομής της δικαιοσύνης, εξαλείφοντας τις εκκρεμούσες δικαστικές υποθέσεις και διευκολύνοντας τους εξωδικαστικούς μηχανισμούς επίλυσης διαφορών.
61. Διαγραφή υποθέσεων σε αδράνεια από τα μητρώα των δικαστηρίων
62. Απαλλαγή των δικαστών από μη δικαστικές εργασίες, όπως η προσημείωση ακίνητης περιουσίας, η σύσταση και η λύση νομικών προσώπων και οι συναινετικές/εκούσιες αιτήσεις οικογενειακού δίκαιου
63. Επιβολή προθεσμιών για τις δικαστικές διαδικασίες, ιδίως για τις διαδικασίες ασφαλιστικών μέτρων και τις υποθέσεις αναγκαστικής είσπραξης χρεών και αφερεγγυότητας.

Πλεοναζων πληθυσμος

2012-02-16T09:37:00.001+02:00

Του Ν.Σωτηρακοπουλου απο Ελευθεροτυπια

«Αυτό που βλέπουμε σήμερα στην Ελλάδα αποτελεί μέρος μιας διεθνούς τάσης. Το σημαντικότερο είναι η απαξίωση της εργατικής δύναμης. Δημιουργείται ένας, θα λέγαμε, πλεονάζων πληθυσμός, που δεν χρησιμεύει στο κεφάλαιο ούτε στο στάδιο της κατανάλωσης. Στην παραγωγή, η ανάπτυξη των τελευταίων δεκαετιών ήταν χρηματοπιστωτική και δεν παρήγαγε σχεδόν καθόλου καινούργια αξία, με αποτέλεσμα να μη χρειάζονται νέα εργατικά χέρια. Στην κατανάλωση, το κεφάλαιο μπορεί σήμερα να επενδύσει, για παράδειγμα, στη χρεοκοπία της Ελλάδας, ή στο χρηματιστήριο και να πουλήσει τα προϊόντα του σε μια ελίτ στην Κίνα ή στην Ινδία. […]

Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, όταν ο καπιταλισμός εισήλθε στο χρηματοπιστωτικό στάδιο, οι πραγματικοί μισθοί έμειναν στάσιμοι και ο κόσμος συνέχισε να καταναλώνει μέσω της πίστωσης. Από όταν έσπασε η φούσκα των δανείων, ο κόσμος δεν έχει πια τη δυνατότητα ούτε να καταναλώσει. […]

Η κρίση αποτελεί σαφώς, έναν κύκλο ύφεσης, αλλά ποιος μπορεί να φανταστεί σήμερα πώς μπορούμε να βγούμε απ’ αυτόν; Ποιο θα είναι το καινούργιο Νιου Ντιλ; Θα ξαναρχίσουμε να παράγουμε; Δεν βλέπω μεγάλη διάθεση. Δεν ακούω τους πολιτικούς της Ευρώπης να λένε ότι η έξοδος από την κρίση είναι τα έργα και οι υποδομές. Προσπαθούν να κάνουν μια μικροδιαχείριση της κρίσης, που δεν μπορεί να οδηγήσει πουθενά. […]

Παλιότερα, η εξαθλίωση του κόσμου είχε επιπτώσεις στην οικονομία γιατί στερούσε εργατικά χέρια από την παραγωγή. Σήμερα, όταν η οικονομία δεν παράγει, δεν χρειάζονται εργατικά χέρια. Αυτή είναι η μεγάλη αντίφαση του καπιταλισμού: χρειάζεται εργαζόμενους στην παραγωγή, διαφορετικά δεν μπορεί να παράγει αξία και κέρδος. Στην συνέχεια, όμως, όσο προχωράει η τεχνολογία, χρειάζεται όλο και λιγότερους εργαζόμενους και δεν έχει τι να κάνει τους υπόλοιπους. […]

Δυστυχώς, υπάρχουν περιπτώσεις όπου ο καπιταλισμός λειτουργεί πολύ καλά και χωρίς δημοκρατία. Η Ντίσνεϊλαντ του καπιταλισμού δεν είναι ούτε οι ΗΠΑ ούτε η Μ. Βρετανία – είναι ο αχαλίνωτος ξεσαλωμένος καπιταλισμός της Κίνας ή παλιότερα της Νότιας Κορέας ή όπου αλλού υπήρχαν δικτατορίες. Ο καπιταλισμός λειτουργεί καλύτερα εκεί όπου δεν υπάρχουν δικλίδες ασφαλείας. […]

Θα ακουστεί παλιομοδίτικο, αλλά το μόνο που θα μπορούσε να λειτουργήσει σήμερα στην Ελλάδα είναι μια μορφή λαϊκού μετώπου: η Αριστερά να καταλήξει σε κάποιους άξονες που μπορούν να συσπειρώσουν τον κόσμο και να κεφαλαιοποιήσει στην κεντρική πολιτική σκηνή τις νίκες που πετυχαίνει στο δρόμο.

Είμαι πια πολύ απαισιόδοξος για την δύναμη του αυθόρμητου και του αδιαμεσολάβητου. Σχεδόν ρίξαμε μια κυβέρνηση δύο φορές μέσα σε λίγους μήνες, στην Αίγυπτο ρίξανε κυβέρνηση, στην Τυνησία το ίδιο. Και μετά ποιος ήρθε στα πράγματα; Αν η λύση δεν δοθεί στην κεντρική πολιτική σκηνή, δεν έχουμε ελπίδα. Είναι έτοιμη η αριστερά; Όχι. Ποτέ δεν είναι κανείς έτοιμος για κάτι τέτοιο. Το θέμα όμως είναι ότι δεν υπάρχει άλλη λύση. Τα προβλήματα είναι τόσο άμεσα, η κατάσταση χειροτερεύει με τόσο γρήγορο ρυθμό, που δεν έχουμε την πολυτέλεια για την παραμικρή καθυστέρηση. Δεν έχουμε ούτε ένα μήνα για χάσιμο."

Σουτ! Προοσχη!

2012-02-16T09:32:00.002+02:00

Απο το Ποντικι

Oι μασκες πεφτουν

2012-02-16T09:28:00.001+02:00

Toυ Σ.Κουλογλου απο tvxs

Έτσι συμβαίνει πάντα στις υποθέσεις εκβιασμών: αν υποκύψεις μια φορά, οι εκβιαστές θα επιστρέψουν με νέες απαιτήσεις. Μερικά 24ωρα μετά το κάψιμο της Αθήνας και την ανοιχτή πολιτική και κοινωνική κρίση, εξελίξεις για τις οποίες είχαν βάλει το χεράκι τους επιβάλλοντας ένα απεχθές μνημόνιο Νο2, οι Μερκοζί ζητούν τώρα κάτι αυθεντικά αποικιοκρατικό: να δεσμευτεί και η επόμενη κυβέρνηση ότι θα ξεπληρώσει τα δανεικά, τόσο αποφασιστικά όσο και η σημερινή. Και να δεσμευθούν, από τώρα μάλιστα, και τα κόμματα που είναι κατά του μνημονίου!!

Είχαν προηγηθεί, μέσα σε τρεις μέρες, και άλλοι εκβιασμοί: υποτίθεται ότι το χθεσινό euro group δεν πραγματοποιήθηκε και όλη η συμφωνία για την νέα δανειακή σύμβαση και το κούρεμα ήταν στον αέρα, επειδή, όπως εξήγησε προχθές Τρίτη ο πολύς Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, η Ελλάδα «δεν εκπλήρωσε τις προϋποθέσεις», δεν είχε διευκρινίσει δηλαδή από που θα βρει τα 325 εκατ. που περίσσευαν για να κλείσει η τρύπα της νέας λιτότητας και επίσης δεν είχαν δεσμευθεί εγγράφως οι αρχηγοί των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση.

Η Αθήνα έσπευσε χθες να ικανοποιήσει και αυτές τις(έτσι το λένε τώρα) προϋποθέσεις.«ΟΙ αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων που μετέχουν στην Κυβέρνηση έστειλαν τις επιστολές, .. νομοθετήσαμε όλες τις δύσκολες διατάξεις για την αγορά εργασίας…το μεγάλο κονδύλι των 325 εκατομμυρίων ευρώ έχει οριστικοποιηθεί», δήλωσε σε κλίμα εθνικής υπερηφάνειας ο κ. Βενιζέλος αργά χθες το βράδυ,μετά το τέλος της τηλεδιάσκεψης που πραγματοποιήθηκε αντί για το euro group. Όλα αυτά έχουν πολύ μεγάλη σημασία, συμπλήρωσε « γιατί είναι μια αξιόπιστη απάντηση σε ολους εκείνους που στην Ευρώπη αμφισβητούν την ικανότητά μας κλπ κλπ».

Να όμως που οι «εταίροι» δεν έμειναν ευχαριστημένοι από την «αξιόπιστη απάντηση» του κ. Βενιζέλου και στη τηλεδιάσκεψη το έριξαν στο πολιτικό κουβεντολόι. Συζήτησαν για τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι δεν σχηματίζεται κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ακόμη και αν επανέλθει στην κυβερνητική πολυκατοικία ο ΛΑΟΣ, και αναρωτήθηκαν τι θα γίνει αν υπάρξει ακυβερνησία ή, ακόμη χειρότερα, αν η τύχη ενός επόμενου κυβερνητικού συνασπισμού εξαρτηθεί από κάποιο κόμμα που ψήφισε κατά του μνημονίου.

Τι ζητούν λοιπόν τώρα, προκειμένου να εγκριθεί την Δευτέρα η νέα δανειακή συμφωνία και το PSI; Να δεσμευθούν και τα κόμματα που είναι υπέρ της παραμονής στο ευρώ αλλά κατά του μνημονίου, ότι δεν θα αμφισβητήσουν την δανειακή σύμβαση και τις δεσμεύσεις που κουβαλάει μαζί του το PSI. O κ. Βενιζέλος δεν μπορούσε να είναι πιο σαφής. Αφού διευκρίνισε ότι «ετέθη και το ζήτημα της στάσης των άλλων(πλην ΠΑΣΟΚ και ΝΔ-ΣΣ) κομμάτων και το ζήτημα γενικότερα του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, αλλά και του τρόπου λειτουργίας των κοινωνικών εταίρων », συνόψισε: «Και καλά αυτοί που ευθαρσώς λένε “χρεοκοπία ή επιστροφή στη δραχμή”. Αυτοί που λένε “Ευρώπη αλλά χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς υποχρεώσεις” δεν έχουν το επίπεδο ευθύνης που αρμόζει στις περιστάσεις. Αυτό είναι το μεγάλο θέμα από σήμερα έως και την οριστική απόφαση της ∆ευτέρας. »

Τώρα είναι τόσο αλαζόνες και εκτός πραγματικότητας για να σκέπτονται σοβαρά ότι θα υποκύψουν στο εκβιασμό ο Τσίπρας ή ο Κουβέλης, ότι θα υπογραφεί σύμφωνο ειρήνης από τους κοινωνικούς εταίρους ή μήπως η κυρία Διαμαντοπούλου ήξερε κάτι όταν δήλωνε χθες ότι «οι εκλογές θα είναι έγκλημα; ». Μήπως δηλαδή επιδιώκουν στο τέλος, ζητώντας στην αρχή περισσότερα, να μην γίνουν εκλογές;

Η υπόθεση είναι εξοργιστική, αλλά θέλει ψυχραιμία, γιατί σε διεθνές επίπεδο, σημειώνονται εξελίξεις ευνοϊκές για την Ελλάδα. Πρώτον, το ελληνικό θέμα γίνεται πλέον θέμα των γαλλικών προεδρικών εκλογών. Πέρα από τους λαούς της Ευρώπης, που αρχίζουν να διαμαρτύρονται για την κακομεταχείριση της Ελλάδας επειδή καταλαβαίνουν ότι έρχεται η σειρά τους, ο υποψήφιος των Σοσιαλιστών Φρανσουά Ολάντ τα έριξε χθες χοντρά στην Α.Μέρκελ και την τρόικα, τους οποίους χαρακτήρισε «αρπακτικές ακρίδες ». Αν η Ελλάδα σκάσει στα χέρια του Σαρκοζί, δεν θα ξαναδεί το Μέγαρο των Ηλύσιων ούτε με κιάλια. Αν ο Γάλλος πρόεδρος δεν θέλει να αυτοκτονήσει, τότε οι Μερκοζί μπλοφάρουν και δεν σκέπτονται σοβαρά να αφήσουν την Ελλάδα να χρεοκοπήσει, τουλάχιστον τώρα.

Δεύτερον και ίσου σημαντικό είναι και το γεγονός ότι οι ΗΠΑ αρχίζουν και χάνουν την υπομονή τους με την Γερμανία, επειδή φοβούνται ότι θα πληγούν από την συνεχιζόμενη κρίση της ευρωζώνης. Σε ένα βαρυσήμαντο άρθρο στους χθεσινούς New York Times, που είχε τίτλο “Η Ευρώπη εναντίον του κόσμου”, ο πρώην υφυπουργός Οικονομικών Ε. Τρούμαν συνιστούσε οι ΗΠΑ να θέσουν όρους προκειμένου να συμμετέχουν μέσω του ΔΝΤ στην χρηματοδότηση πακέτων διάσωσης στην Ευρώπη. Και οι οροι αυτοί είναι αναπτυξιακοί.

Ανάμεσα στους όρους, πριν ο Ομπάμα βάλει το χέρι στη τσέπη, να κατεβάσει η ΕΚΤ τα επιτόκια και να χαλαρώσουν τους προϋπολογισμούς λιτότητας για τα επόμενα 2 χρόνια, οι χώρες της ευρωζώνης που δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα χρέους: «H Αυστρία,η Φιλανδία, η Γαλλία, η Σλοβενία και, προπάντων, η Γερμανία». Ειδ άλλως λεφτά γιοκ. Να που μπορούν να εκβιάζουν και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Στο ευρωκοινοβούλιο φωνάζουν ότι επιβάλλεται γερμανική δικτατορία στην Ελλάδα, ο γερμανικός τύπος μιλάει για λαιμητόμο και η Die Zeit, μια από τις σοβαρότερες γερμανικές εφημερίδες, κατακεραύνωνε χθες την γερμανική κυβέρνηση επειδή το κλίμα που δημιουργείται σε όλη την νότια Ευρώπη και όχι μόνο στην Ελλάδα, υπονομεύει και την Γερμανία και την Ευρώπη:«Η Ελλάδα χρειάζεται την αλληλεγγύη μας. Πρέπει να διαγράψουμε τα χρέη της και να εφαρμόσουμε ένα σχέδιο ανάπτυξης, αντί να επιμένουμε σε ένα ατέλειωτο κύκλο βοήθειας και μέτρων λιτότητας».

Εστω και την τελευταία στιγμή, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να πει όχι στους εκβιασμούς και να ζητήσει να εφαρμοστεί η απόφαση της Συνόδου Κορυφής του Ιουλίου, που προέβλεπε ένα σχέδιο Μάρσαλ. Αλλωστε, αυτή τη φορά δεν είναι στο χέρι της να δώσει για λύτρα, ούτε τον Κουβέλη, ούτε τον Τσίπρα.

Europe vs World

2012-02-16T09:22:00.001+02:00

Toυ Ε.Τruman απο NYTimes

FOR the third time in a century, a bitter conflict fueled by historic grievances has erupted in Europe, with the United States looking from afar and hoping not to get involved. Of course, this is not being fought on the battlefields but in the arcane arenas of international finance. But as in World War I, which President Woodrow Wilson once dismissed as “a drunken brawl,” and in World War II, which America formally stayed out of until Pearl Harbor, the crisis over the euro will require further American involvement — whether we like it or not.

Currently, the United States is discouraging the International Monetary Fund and its non-European members from promising additional financial assistance to Europe.The American posture is understandable and, at one level, sensible. With our own debt and deficit problems, we and other countries can be forgiven for feeling that it not up to us to extricate Europe from its mistakes and excesses. President Obama, facing a tough re-election fight, is hardly in a position to offer financial aid to Europe. Just as Washington wants Europe to do more to enhance its political and military security, so is it appropriate to demand that Europe do more on its own with respect to its economic and financial security.

But policy passivity risks exacerbating the European crisis and its macroeconomic effects. The United States must show more leadership. First, it must be bolder and more public in setting conditions on Europe’s loan programs. Then, if Europe finally responds convincingly, the United States should rally the rest of the world in a supporting role.For two years, Europe has dithered over creating a financial firewall to prevent the financial meltdown’s spreading from Greece. Little has come of the discussions. Europe now needs a financial safety net to rescue itself from a self-made conflagration that threatens itself and the rest of the world.As a measure of the consternation outside of Europe, the economic forecasts released recently by the I.M.F. projected global growth this year at 1.2 percentage points lower than last spring, a deterioration that is largely attributable to mismanagement of the euro crisis. No region of the world has been spared. The loss in global output amounts to $1 trillion.

Two months ago, European leaders asked the I.M.F. and the rest of the world for help, while pledging to make their own financial contribution, channeled through the I.M.F. The United States does not need to put up money, but it has been slow to respond positively. It is time for Washington to insist that I.M.F. assistance be accompanied by conditions on economic and financial policies in the euro area. There should be conditions attached not just to programs to support Greece, Ireland, Portugal and potentially Italy and Spain but also to euro-area policies more broadly because this is a euro-area crisis.Four conditions are appropriate.

First, countries that can — that is, those where the ratio of government debt to gross domestic product is 90 percent or less — should reverse their projected budget tightening in 2012 and 2013. Those countries are Austria, Finland, France, Slovenia — and, above all, Germany.

Second, the European Central Bank should lower its refinancing rate to 0.25 percent from 1 percent — an action that it has resisted because of an unjustified fear of inflation.

Third, euro-area authorities should set aside at least $1 trillion for a European financial safety net — a far larger amount than what has been publicly discussed so far — to persuade markets to stop betting against debt markets of solvent countries.

Fourth, new loans from the euro area, channeled through the I.M.F back to the euro area, should not be repaid until all existing I.M.F. loans to euro-area countries have been entirely repaid. A change in this treatment is necessary before China, the Persian Gulf countries and other potential contributors are comfortable with throwing a lifeline to a region more prosperous than their own countries.

If these four conditions are met, then the United States should drop its tacit opposition to a proposal by Christine Lagarde, the managing director of the I.M.F. and a former French finance minister, to raise $500 billion to support Europe and actively encourage those countries with the political and financial capacity to participate in the I.M.F. component of a European financial safety net.Ironically, the I.M.F. will be turning to these emerging markets and developing countries for help just as the euro debt crisis has delayed the timetable for long-promised increases in voting power for those nations at the I.M.F. Given the economic and financial damage inflicted by Europe on the rest of the world, the United States must insist that these promises be strengthened, and speedily fulfilled.

Aπεναντι

2012-02-15T10:55:00.001+02:00

Toυ Ν.Μιχου απο tvxs

Δυο χούφτες άνθρωποι συζητούν κάθε Σάββατο και Κυριακή το μέλλον της χώρας. Το μέλλον το δικό σας και το μέλλον το δικό μου. Κανείς δεν ξέρει τι λένε, μόνο τα μέτρα που παίρνονται μαθαίνουμε. Μέτρα λιτότητας, μέτρα φτώχειας, μέτρα επαχθή, μέτρα που συμφέρουν μόνο τους τοκογλύφους δανειστές.

Παρέδωσαν την χώρα, παρέδωσαν τη ζωή μας. Και κανείς δεν ξέρει πώς και τι. Μία λεγεώνα ανθρώπων αγοράζουν και πουλάνε τις κοινωνίες σαν να είναι μετοχές. Οι «στρατιωτικές» μονάδες τους είναι η Standard and Poor's, η Goldman Sachs, η Fitch και ούτω καθ' εξής. Και στήνουν την παγκόσμια κυβέρνηση του ΔΝΤ. Ξεπουλούν τα πάντα, την παιδεία, την ασφάλεια, την εργασία, την ασφάλιση, χωρίς να ρωτήσουν. Οι βουλευτές και οι κυβερνητικοί είναι υπάλληλοι του λαού. Εκπρόσωποι. Όχι αφέντες. Πρέπει να φοβούνται την άποψη του πολίτη και όχι να αδιαφορούν για αυτή.

Τα παζάρια και η ανοχή, όμως, τελείωσαν. Παντού. Δεν θα καταστρέψουν το Ιράν για να πάρουν τον πλούτο του. Δεν θα δημιουργήσουν πόλωση και εμφυλίους για να πάρουν τα λεφτά τους.

Είναι εκατό. Η παγκόσμια κοινότητα αριθμεί δισεκατομμύρια. Θα τους βρουν όλους απέναντι. Χωρίς κουκούλες και κράνη. Ο άνθρωπος που του πήραν το μέλλον του και τη ψυχή του δεν φοβάται πια. Εκείνοι οφείλουν να τρέμουν. Τα παιχνίδια, τα CDS, οι κρυφές εκθέσεις, και τα αλισβερίσια τελείωσαν. Ούτε η Γερμανία θα κυβερνήσει την Ευρώπη, ούτε το ΔΝΤ τον κόσμο, ούτε οι οίκοι αξιολόγησης θα βγάλουν εκατομμύρια ξανά εις βάρος κοινωνιών.

Δεν με ενδιαφέρει -και ούτε πρόκειται- να πολεμήσω εναντίον άλλων ανθρώπων γιατί δυο κυβερνήσεις και πέντε Hedge Funds δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους. Εναντίον τους θα πολεμήσω. Η εξουσία του 1% έφτασε στο τέλος της.

Δεν θα τολμήσει κανένας άπληστος, πολυεκατομμυριούχος, υπερήλικας να μου επιβάλλει μια αγχωμένη ζωή, χωρίς ασφάλεια και ηρεμία, για να κερδίσει τις υπεραποδόσεις των κεφαλαίων που έχει ποντάρει. Εάν δεν το έχουν ήδη καταλάβει -που σίγουρα έχουν- οι κοινωνίες τους κατάλαβαν. Οι κοινωνίες έχουν τώρα τα ηνία. Απλώς κερδίζουν δευτερόλεπτα πριν φύγουν.

Θα μας βρουν απέναντί τους. Χωρίς κουκούλες και βανδαλισμούς. Το μόνο που θα μπορούν είναι να μας συλλάβουν και να μας δικάσουν. Μαγκιά μας. Όποιος και αν έχει την εξουσία της απόφασης, ένα έχω να του πω: δεν θα πάρεις τις ζωές μας...

Πισω στο 1999

2012-02-15T09:07:00.001+02:00

Αντισυνταγματικο

2012-02-13T18:01:00.000+02:00

ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ
Των καθηγητών Συνταγματικού Δικαίου

Γιώργου Κασιμάτη, Ομότιμου Καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών
Ανδρέα Δημητρόπουλου, Καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών
Γιώργου Κατρούγκαλου, Καθηγητή Πανεπιστημίου Θράκης
Ηλία Νικολόπουλου , Καθηγητή Παντείου Πανεπιστημίου
Κώστα Χρυσόγονου, Καθηγητή Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Αισθανόμαστε την υποχρέωση να επισημάνουμε προς τη Βουλή και τον ελληνικό λαό ότι το κείμενο, το οποίο καλείται σήμερα να ψηφίσει η λαϊκή αντιπροσωπεία, παραβιάζει κατάφωρα θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος και του ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου για τους λόγους που ακολουθούν:

1. Η παρούσα Βουλή εκλέχθηκε τον Οκτώβριο του 2009 κάτω από εντελώς διαφορετικές πολιτικές προϋποθέσεις και η λαϊκή εντολή προς αυτή, κατά την έννοια του άρθρου 41 του Συντάγματος, ήταν διαμετρικά αντίθετη από όσα προβλέπει τώρα το κατατεθειμένο κείμενο. Λείπει, συνεπώς, η δημοκρατική νομιμοποίηση για την ψήφισή του.

2. Το περιεχόμενο του κειμένου, που καλείται να ψηφίσει η Βουλή είναι προϊόν οικονομικού και πολιτικού εκβιασμού, εκ μέρους των εκπροσώπων των δανειστών, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου (άρθρο 52 της Διεθνούς Σύμβασης της Βιέννης του 1969).

3. Το κείμενο που κατατέθηκε για ψήφιση δεν αποτελεί κατά το Σύνταγμα ούτε σχέδιο νόμου, δεδομένου ότι δεν περιλαμβάνει διατάξεις νομοθετικού περιεχομένου ούτε σχέδιο νόμου κυρωτικού διεθνούς σύμβασης, δεδομένου ότι δεν περιέχει το υπογεγραμμένο κείμενο της διεθνούς σύμβασης. Πρόκειται για κείμενο προγράμματος, που επιχειρείται να δεσμεύσει ανεπίτρεπτα επί δεκαετίες το μέλλον της χώρας. Παρουσιαζόμενο, συνεπώς, ως δεσμευτικό κείμενο νόμου, παραβιάζει την αντιπροσωπευτική αρχή και την κατά το Σύνταγμα άσκηση της νομοθετικής λειτουργίας (άρθρο 26 Σ).

4. Το κείμενο επιχειρείται να υπερψηφιστεί κατά παράβαση του άρθρου 29 του Συντάγματος, στο βαθμό που επιβάλλεται κομματική πειθαρχία χωρίς προηγούμενη εσωτερική ψηφοφορία και απόφαση συλλογικών κομματικών οργάνων.5. Η πρόβλεψη ότι οι νέες δανειακές συμβάσεις θα ισχύουν από την υπογραφή τους, χωρίς κύρωση από την Βουλή, παραβιάζει τα άρθρα 28 παρ. 2 και 36 παρ. 2 του Συντάγματος, καθώς και το διεθνές δίκαιο.

6. Οι συνταγματικές και οι διεθνούς δικαίου εγγυήσεις σεβασμού και προστασίας της εθνικής κυριαρχίας προσβάλλονται επιπλέον:(α) Με την επανάληψη -όπως και στη Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης της 10.5.2010- της ρήτρας παραίτησης από τις ασυλίες της εθνικής κυριαρχίας, (β) με τον υπερδανεισμό της χώρας και την άμεση στέρηση της δυνατότητας ικανοποίησης των βασικών αναγκών του ελληνικού λαού και της αξιοπρεπούς διαβίωσης των ελλήνων πολιτών, (γ) με τη σώρευση «επαχθούς» δανεισμού και (δ) με την εφαρμογή του αγγλικού δικαίου και όχι του δημοσίου διεθνούς δικαίου που διέπει τις διεθνείς συμβάσεις των κρατών. Συνεπώς, το κείμενο που καλείται η Βουλή να ψηφίσει παραβιάζει στον πυρήνα τους τις συνταγματικές εγγυήσεις της εθνικής κυριαρχίας, της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατικής αρχής (άρθρο 1 του Συντάγματος).

7. Τα μέτρα που προβλέπει το προς ψήφιση κείμενο ότι θα επιβληθούν στον ελληνικό λαό παραβιάζουν τις αρχές της ισότητας των βαρών, του κοινωνικού κράτους δικαίου (άρθρα 4 παρ. 5 και 25 παρ. 1 του Συντάγματος) και τις εγγυήσεις των κοινωνικών δικαιωμάτων των Ελλήνων (άρθρα 22 και 23 του Συντάγματος). Παραβιάζουν επίσης θεμελιώδεις εγγυήσεις της Συνθήκης της Λισαβόνας (του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων) και του διεθνούς δικαίου, καθώς και εγγυήσεις του διεθνούς εργατικού δικαίου.Η ψήφιση του νομοσχεδίου συνιστά, συνεπώς, εκτροπή από τη συνταγματική, την ευρωπαϊκή και τη διεθνή νομιμότητα."

Ακομη ενα δανειο και.. μετα βλεπουμε

2012-02-13T13:44:00.000+02:00

Toυ Γ.Μακριδακη απο tvxs

Καθρέφτης της κοινωνίας το Κοινοβούλιο. Ανέκαθεν. Τριακόσιοι εκπρόσωποι Ελλήνων πολιτών, της πλειονότητας των οποίων η στάση ζωής χαρακτηρίζεται εδώ και δεκαετίες από φιλοτομαρισμό, έλλειψη ακόμη και ίχνους διορατικότητας, πολιτισμικό και μορφωτικό έλλειμμα, κοινώς, απύθμενο κρετινισμό. Η χώρα ενεχυριάστηκε για να "ζήσει" κι έτσι συμβαδίζει πλέον με τη νοοτροπία των πολλών εκ των κατοίκων της.

Διότι τι βλέπαμε τόσα χρόνια; Βλέπαμε Έλληνες πολίτες να ζουν και να κάνουν μόστρα με δανεικά ή με αμφίβολης προέλευσης χρήματα, να υποθηκεύουν τις ζωές των παιδιών τους για να περάσουν καλά οι ίδιοι, να σαβουρώνουν όσα μπορούν και να προσπαθούν ο καθένας ως αυθεντικός idiot να εξασφαλίσει το δικό του παιδί την ίδια στιγμή που του φόρτωνε τη ζωή με δάνεια, να ψηφίζει με γνώμονα το ατομικό του συμφέρον, να καταστρέφει το φυσικό κεφάλαιο και την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας για να αποκομίσει γρήγορα κέρδη, να εξευτελίζεται κάνοντας κωλοτούμπες μπροστά σε κάθε επενδυτή, να έχει χάσει δια παντός την ψυχή του, την καλαισθησία του, την αγάπη για τον τόπο που γεννήθηκε, να έχει γίνει αναπτυξιολάγνος και να καταστρέφει κάθε μέρα την πατρίδα του φτιάχνοντας κακόγουστες και ασύμβατες με το περιβάλλον κατασκευές με μόνο σκοπό το οικονομικό όφελος.

Ακόμα και περιοχές με παράδοση σε ψυχή (π.χ. Κρήτη) γέμισαν με γελοίους νεόπλουτους, οι οποίοι φτιάχτηκαν εις βάρος του τόπου που τους γέννησε, ξεπούλησαν ή κατέστρεψαν ό,τι τους κληροδότησαν οι πρόγονοί τους, έκαναν την Ελλάδα γυαλιστερό μπιζού για να γεμίσουνε την τσέπη τους με χρήμα, να περνάνε καλά, να πουλάνε μούρη και να έχουνε θράσος μέγα για να λοιδωρούν και να απειλούν όσους πονούσαν με την κατάντια και χτυπούσαν πολιτικά καμπανάκια κινδύνου.

Σαρώσανε και καταστρέψανε την Ελλάδα οι αμόρφωτοι νεοέλληνες παραδίδοντας τη γη και το ύδωρ τους με αντίτιμο τα γυαλιστερά καθρεφτάκια που τους κούνησαν μπρος στα μάτια τους οι επενδυτές, πέσανε κατόπιν με τη μούρη στα δάνεια τσιμπωντας στα διαφημιστικά καλέσματα των τοκογλύφων, δίχως να βλέπουν το αγκίστρι όπως κάθε αμόρφωτος που δεν έχει σφαιρική αίσθηση της πραγματικότητας γύρω του, και βρεθήκανε ξαφνικά με την πορτοφόλα φίσκα να μην πιστεύουνε στα μάτια τους το πόσο εύκολο ήτανε τελικά να φτιαχτεί κανείς σ' αυτή τη ζήση. Νομίσανε πως τα χαρτονομίσματα ήτανε το παν. Πως ήτανε δικά τους και πως θα τα δώσουνε στα τέκνα τους για να χουνε καλή ζωή και μέλλον. Είχανε μια χώρα δική τους και μέσα σε λίγα χρόνια την κάνανε αριθμούς σε τραπεζικές καταθέσεις. Δεν σκέφτηκαν ποτέ πως όσο εύκολος φάνταζε ο χρηματικός πλουτισμός άλλο τόσο εύκολα θα ερχόταν και η χρεοκοπία. Νιώθανε δυνατοί με φουσκωμένες τσέπες. Κι έτσι ψηφίζανε τους εκπροσώπους τους. Με κριτήριο μοναχά την τσέπη και την ανάπτυξη. Λεφτά και αμορφωσιά. Το χειρότερο ζευγάρωμα. Απ' αυτό προκύψανε εδώ και τόσα χρόνια όλα αυτά τα εκτρώματα στις κατά τόπους Τοπικές Αυτοδιοικήσεις και βέβαια στο Κοινοβούλιο.

Και τώρα που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, τώρα που τα τέκνα των νεοελλήνων βρίζουν την προηγούμενη γενιά για την κατάντια που τους επεφύλασσε ταίζοντάς τα φούμαρα, τώρα που οι ίδιοι οι καταστροφείς της χώρας τους και της ζωής τους αλλά και της ζωής όσων ανέκαθεν διαφωνούσαν και αντιδρούσαν στην τακτική τους, βρίζουν τους πολιτικούς τους αντιπροσώπους, αυτοί, οι βουλευτές και κυβερνώντες, συμπεριφέρονται όπως οι ίδιοι οι ψηφοφόροι τους κατά το παρελθόν.

Ως γνήσιοι εκπρόσωποί τους, κατά την προ δύο τουλάχιστον χρόνια προεκλογική περίοδο, οι Έλληνες βουλευτές δεν δίστασαν ούτε να στήσουν γυμνά τα οπίσθιά τους στους τραπεζίτες δίνοντας σε αυτούς την πρωτοκαθεδρία στην εξουσία, ούτε να συνεχίσουν να τάζουν μια ανάπτυξη χερίστης πλέον μορφής και ασέβειας για τον τόπο, ούτε βέβαια να σταματούν τον απερίσκεπτο δανεισμό υποθηκεύοντας ακόμα πιο πολλές μελλοντικές γενιές. Το "ας σωθούμε τώρα από τον γκρεμό, έστω και με λάθος τρόπο και μετά βλέπουμε", που είχε το θράσος να πει στην αγόρευσή του ο Σαμαράς μέσα στη Βουλή ζητώντας την υπερψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης, περικλείει σε μια φράση τα πάντα. Όλα όσα επί δεκαετίες οδήγησαν ως εδώ. Το "ας πάρουμε τώρα το διακοποδάνειο να περάσουμε καλά και μετά έχει ο Θεός" του κάθε πικραμένου. Η Ελλάδα του διακοποδάνειου μπορεί να κατέρρευσε βίαια αλλά τα τελευταία της σταγονίδια, αυτά που απέκτησαν εξουσία σε περασμένη ανεπιστρεπτί χαλαρών ηθών εποχή, αντιστέκονται και καθορίζουν ακόμα τη μοίρα της με στόχο να μην την αφήσουν ποτέ να ξεφύγει από το παρελθόν της. Η ζωή όμως προχωρά γοργά, πιο γοργά από πριν, και αναπόφευκτα οι νέες γενιές θα τους εξαφανίσουν.

Aπεγκλωβισμος

2012-02-12T12:23:00.001+02:00

Toυ Ν.Ερηνακη απο tvxs

Φταίνε οι άλλοι, φταίμε κι εμείς. Δεν είναι όμως τώρα η ώρα για τέτοιου είδους ανασκοπήσεις. Μπορούμε ίσως να συμφωνήσουμε στο ότι πιθανώς εμείς να φταίμε και περισσότερο, γιατί απορροφηθήκαμε από το πλαστό όνειρο που μας προσέφεραν, αναλωθήκαμε και αφεθήκαμε σε μια κίβδηλη πραγματικότητα απομακρυσμένη από κάθε μορφής ουσία.Τώρα αυτοί θα συνεχίσουν να ζουν το όνειρο ενώ επιτυχημένα εκδιώχνουν εμάς από αυτό. Η σωστή απάντηση όμως είναι «Ευχαριστούμε». Και η σωστή ερώτηση δεν είναι πώς θα πάρουμε πίσω αυτά που μας παίρνουν αλλά ποιά είναι αυτά που όντως χρειαζόμαστε και πώς θα τα κρατήσουμε. Κι ακόμα περισσότερο ποιά είναι αυτά που θέλουμε να προσεγγίσουμε και να επιτύχουμε από το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε.

Το όνειρο ήταν λάθος να θεωρείται όνειρο. Το γεγονός ότι απολαύσαμε σε τέτοιο βαθμό εσωτερικής αλλοίωσης αυτού του είδους την υλική αφθονία αποτελεί παθολογία από μόνο του. Δεν θα έπρεπε να μας αφορά όμως πλέον, γιατί δεν θα έπρεπε να μας αφορά το παιχνίδι τους, δεν έχουμε κανένα λόγο να συμβιβαζόμαστε με τους κανόνες τους. Κι αυτό είναι που θα τους φόβιζε περισσότερο, όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο αλλά έως και σε υπαρξιακό. Έχοντας χαραμίσει την οντότητα τους σε ένα κυνηγητό οικονομικής εξουσίας, εμείς θα μπορούσαμε να αποδείξουμε ότι ενδιαφερόμαστε μόνο για την αλήθεια που βρίσκεται μακριά από αυτήν. Δεν μας αφορά η οικονομική ανάπτυξη κατανάλωσης αλλά η ουσιαστική ανάπτυξη κοινωνικού και πολιτισμικού χαρακτήρα.

Όπως και να ‘χει λοιπόν, θα υπάρξει χρόνος για αυτοκριτική, θα υπάρξει χρόνος για αντανάκλαση των γεγονότων που μας έφεραν ως εδώ και για συμπεράσματα απόδοσης ευθυνών.Τώρα όμως υπάρχει χρόνος μόνο για πράξη, για δράση.

Δεν πρέπει να περιοριστούμε στο αντί. Η αντίδραση αποτελεί πάντα κομμάτι της δράσης που την προκάλεσε και γι’ αυτό ακριβώς το λόγο πολλές φορές εγκλωβίζεται στα όρια και στη σκιά της ίδιας της δράσης που εξαρχής θέλησε να καταλύσει.Συνεπώς ο δρόμος της περιφρόνησης και απόλυτης αδιαφορίας για τη δράση των τωρινών δομών, θεσμών και αρχών και κυριότερα η απόφαση για δημιουργία νέων, πηγαίων, αυθεντικών και αυτόνομων δράσεων είναι επιτακτικός.

Πιο συγκεκριμένα, μπορούμε να αφήσουμε τη βουλή να ψηφίζει ό,τι θέλει και την Ευρώπη να αυνανίζεται χαριτολογώντας. Σημασία έχει πως παραμένει επιλογή μας (που δεν μας προσφέρεται ανώδυνα αλλά την επιβάλλουμε εμείς στο τραπέζι) να μην δεχτούμε τίποτα από όσα αποφασίζουν, να μην αφήσουμε να μας επηρεάσει ή αγγίξει το οτιδήποτε εξωτερικό από εμάς. Σίγουρα θα ρισκάρουμε αρκετά και μπορεί ίσως να βρεθούμε σε εξίσου ανασφαλή ατμόσφαιρα αλλά αυτό μόνο αν παραμείνουμε μονάδες. Αν μερικές εκατοντάδες ξεκινήσουν να μην αναγνωρίζουν οποιουδήποτε είδους αρχές και ιεαρχικές δομές και να μην υπακούν σε αποφάσεις, παρμένες έξω από εμάς για εμάς, τότε θα απομονωθούν και θα εκδιωχθούν. Αν όμως αυτές οι μερικές εκατοντάδες γίνουν χιλιάδες και γιατί όχι εκατομμύρια, τότε τα ζάρια ρίχνονται διαφορετικά.

Από τη στιγμή που δεν θα αναγνωρίζουμε τις αρχές τους, δεν θα μας αγγίζουν οι αποφάσεις τους. Αυτό αυτόματα θα οδηγήσει σε χρεοκοπία (χρεοκοπία όμως του κράτους και όχι αναγκαστικά και των πολιτών). Δεν έχουμε κανένα λόγο να φοβόμαστε τη χρεοκοπία. Αντιθέτως στο σήμειο που βρισκόμαστε, είναι η πιο λογική και ψύχραιμη κίνηση. Καλώς να έρθει η χρεοκοπία, ο κρατικός μηχανισμός δεν θα μας αφορά εφόσον πλέον θα μπορούμε να οργανωθούμε αυτόνομα, με δική μας ευθύνη για το μέλλον και για τις συνέπειες που θα επιφέρουν οι αποφάσεις μας. Θα είναι το δικό μας μέλλον καθορισμένο από τις δικές μας αποφάσεις.

Πρέπει να κατανοήσουμε σε βάθος πως έχουν τη δύναμη της εξουσίας μόνο σε επιφανειακό επίπεδο, και όπως και να ‘χει -τουλάχιστον στα χαρτιά- αυτήν τη δύναμη τούς την έχουμε παραχωρήσει εμείς (κοινωνικό συμβόλαιο). Έχουν τη δύναμη, έχουν την εξουσία, έχουν τα υλικά μέσα, αλλά εμείς έχουμε τους αριθμούς. Εμείς είμαστε η κοινωνία. Εμείς λοιπόν θα πρέπει να αποφασίσουμε για το ποιά ζαριά προτιμάμε.

Ο δρόμος της αυτονομίας είναι εφικτός.Είναι καιρός να ιεραρχήσουμε τους στόχους μας και να αποφασίσουμε που κατατάσσουμε την ελευθερία τόσο του ατόμου όσο και του συνόλου, γιατί μπορούν να συνυπάρξουν και μάλιστα σε ένα απόλυτα ρεαλιστικό επίπεδο.Η ουτοπία είναι πολύ πιο κοντά από όσο μας θέλουν να πιστεύουμε πως είναι.

Who's being rescued?

2012-02-11T23:44:00.000+02:00

Της M.Flanders απο ΒBC

At the meeting of eurozone finance ministers on Thursday, frustration at Greek foot-dragging seems to have won the day.Those same politicians have now been told they have three days to come up with a bit more budget pain. And they have to all promise (in blood?) that they will stick with the programme, no matter what the voters might say in April.International bailouts - and the debt crises leading up to them - are always pretty painful to watch.You wouldn't look very dignified either, jumping through hoops for your bank manager, with your back firmly against the wall (mixed metaphor intended).This unedifying sight, George Osborne would say, is why you never want to borrow more than you can afford to repay - or lose the confidence of international investors. Leaders of countries who have been through it would all agree.But the subjugation of the Greeks is starting to look extreme, even by these standards.

As Evan Davis put it, baldly, on the Today programme this morning, we focus on whether Greece can do what it takes to qualify for the 130bn-euro rescue, but the "real question" is whether they should be trying to qualify at all.The shrinking economy certainly doesn't make the package any easier to sell. Nor do the public statements of their "rescuers" - notably Germany.As I mentioned on Wednesday, Germany is so frustrated with the way the Greeks are handling their rescue funds, it wants to cut out the middle man.When and if the next tranche of official cash is released, it wants all or most of it to go to a special account marked "for use only for international bondholders. Make available to Greek government only under advisement".

I paraphrase - but that is the basic idea. It all raises a question you hear a lot in Athens these days.Its called the Greek "bailout" or the "Greek rescue package". But, who, exactly, is now being rescued?Is it the Greeks? Or is it international investors - and the euro?

This, too, is a familiar theme in international financial crises. In a traditional IMF "bailout", a lot of the money lent to the country in trouble will almost inevitably flow right out again.In a sense, that is what the rescue money is for: the country needs the IMF because it has a load of international obligations that, for one reason or another, it finds itself unable to meet.The IMF steps in to help bridge the gap, while the country sorts out how to re-win the confidence of lenders, and live within its means.So, it's always unpleasant for the country being rescued. And the "rescue" money often goes to bond investors rather than widows and orphans. The citizens of the country are still probably better off, than if they had been cut off from the global economy overnight.

But, again, in the Greek crisis it's all a lot more extreme - and the pros and cons, for the Greeks, are getting more complicated by the day.German and French banks will lose from the proposed "voluntary" write-down of a large part of their Greek bond holdings. But they would lose even more from a disorderly default.Likewise, eurozone ministers may be tempted to think that life would be easier for the area with a Greek default.

The way they see it, holding the Greek deal together is an almighty pain in the neck. That is perhaps the feeling reflected in last night's meeting.But many wise heads in the financial markets would tell the Europeans to think long and hard about the potential fall-out from a default before they push Greece out the door.Maybe all hell would not break loose if Greek defaulted now, as it might have done, for example, a couple of years ago. But given the amounts involved, from the European standpoint it's surely easier - and cheaper - to keep Greece onside.Many would see the balance of arguments for Greece now shifting the other way. Sure, Greece would have a terrible time after a messy default. But then, the life they are signing up to under the terms of the deal is going to be pretty terrible too.And if eurozone ministers get their way, it's a life that Greek voters are not going to be allowed to reject.

Banks First!

2012-02-11T15:34:00.000+02:00

Toυ F.Norris απο NYTimes

It now appears that Europe is prepared to pay what it needs to pay to save its banks. But not to rescue Greece.

Once again, there is optimism that a new round of European talks are going to result in an announcement of a Greek bailout. On Thursday, the Greek political parties caved in and agreed to a new austerity package that will satisfy the latest European demands.

When other loose ends are tied up, it appears the Greeks will have given up their principal bargaining chip — the threat that if they are allowed to collapse, they will take the European financial system with them.

If that happens, then at some point down the road, when it turns out that Greece has again fallen short of its deficit reduction targets, Germany will again demand more sacrifices. If the Greeks refuse, then the rest of Europe could be in a position to let Greece go.

It might or might not stay in the euro zone, but a bankrupt Greece would be left to fend for itself, with much of the rest of Europe saying — just as it did two years ago, when Greece’s distress was just becoming clear — that it is a small country of little importance to the rest of Europe.

Perhaps Europe, in its stumbling and sometimes disorganized fashion, will have accomplished a large part of what it set out to do. It will have put a fence around the Greek tragedy and preserved — most of, if not all — the euro zone. As for rescuing Greece, well, you can’t win them all.

The current European attitude was best captured by a document that was circulated as part of the now-abandoned German proposal to force Greece to accept a “budget commissar” to supervise its spending.

“Greece has to legally commit itself to giving absolute priority to future debt service,” said the document, said to have been circulated by German officials. “State revenues are to be used first and foremost for debt service.” Whatever money was left over could be used for other purposes, such as paying police salaries or purchasing hospital supplies.

That was shot down because it sounded so undemocratic and authoritarian, said Whitney Debevoise, a partner in Arnold & Porter with long experience in international bond negotiations. “Plan B is the escrow.”

Escrow does sound like something neutral. But it apparently means the same thing. European aid to Greece would go into an escrow account, to be released as Europe saw fit and withheld if Greece again failed to live up to its promises to cut its budget deficit. But of course the money would be released for debt payments on the restructured bonds. For at least a few years, banks and others that own the new Greek bonds would be assured of collecting their interest payments.

“The euro area will be able to call the bluff of the Greek government,” said Jacob Kirkegaard, an economist at the Peterson Institute for International Economics.“Greece says, ‘If we default, all hell breaks loose,’ ” he said. “The reality is that the threat from Greek contagion becomes a lot less credible.”

The escrow system may also persuade more bondholders to go along with the “voluntary” restructuring. Anyone who did not, hoping that the handful of unexchanged bonds would be paid since the cost would not be that great, would run the risk that Europe would release funds to pay debt service on the new bonds, but not on unexchanged old ones.There have been Greek rescue packages before, followed by new crises. But this could be different.

By the time it becomes clear that Greece cannot meet its new promises, the recapitalization of major European banks may be completed, and in any case they will have no immediate worry of a Greek default. The European Stability Mechanism, the new European bailout fund, will be in place, and perhaps the International Monetary Fund will have raised more capital. The much-talked-about “firewall” could be a reality, preventing contagion.

There are a lot of ifs in all that, and reasons for caution. Any capital infusion by the International Monetary Fund presumably would have to proceed without the participation of the United States; Congress has yet to sign on to the last capital increase. And European attempts to build that firewall have in the past included more rhetoric than hard cash.But the essential part would be done. The Greek threat would be contained.

An optimist might think that would make it more likely the Greeks would really try to comply this time, and that the threat of a European cutoff would spur reform. Even if that were to happen, however, it is hard to see Greece’s economy improving much, and no particular reason to think the new budget targets will prove to be more realistic than their predecessors.

Already some in Europe seem to be looking ahead to the prospect of Greece’s abandoning the euro. “There is absolutely no ‘man overboard’ if we miss someone from the euro zone,” Neelie Kroes, a member of the European Commission, told a Dutch newspaper this week, adding that the claim that the “whole edifice” would collapse if one country left the euro zone “is simply not true.”

There is, of course, no legal way for Greece, or any other country, to leave the zone, and it is hard to see how a departure could avoid being very messy. But nothing that has been done so far provides any reason to hope that Greece will be able to revive its economy without an exit and a substantial devaluation of the new Greek currency. And without an economy that offers growth and hope, Greek tax revenue will continue to be disappointing.

The troika negotiating with the Greeks — the International Monetary Fund, the European Central Bank and the European Commission — sought some of the advantages a devaluation would offer by demanding a reduction in the Greek minimum wage. It appears to have gotten that, and the expectation is that other private sector wages will be reduced as well. That idea sounds horrifying to Greeks, who assume their personal obligations, for food and clothes and housing costs, will not also be cut.

There is nothing new in leading European states’ insisting that debts owed to their banks and citizens by sovereign states must take precedence over any other call on a debtor nation’s resources. It is not, however, a particularly noble tradition.

In 1902, Venezuela seemed to be unwilling to discuss settling international debts incurred during a series of civil wars. Germany, Italy and Britain responded by sending in gunboats. German ships bombarded a Venezuelan fort — the Germans said the Venezuelans fired first — and some civilians were killed.In the end, Venezuela agreed that 30 percent of its revenue from tariffs on imports would be diverted to debt service. Some of the debts — which included reimbursing the European powers for the costs of sending the warships — were reduced.

In those days, international arbitration was available at The Hague under elaborate rules, and the case wound up in arbitration. Not, however, on the issue of whether it was proper to send in warships. Instead the issue was whether the countries that did send in the ships should have priority in collecting the debt payments over citizens from other countries, like the United States, that had not resorted to military force.

The Russian czar was chosen to appoint a panel to consider the case, and chose two Russians and one Austrian. The panel ruled that it made perfect sense for those that manned the warships to be paid first. The “neutral powers,” as the noncombatants were called, would otherwise get equal benefit from a war they did not pay for.

There was more than a little international revulsion to that whole affair, and in 1907 the Hague conventions were modified to outlaw the use of military force to settle debts.

There is no military force here, of course. But it appears the result may be about the same. Greece is being allowed to reduce what it owes, but the European powers of this era will make sure that the remaining debts have “absolute priority” over any other obligations.

Οχι αν αλλα ποτε..

2012-02-10T20:13:00.000+02:00

Toυ Γ.Βαρουφακη απο Protagon.gr

Άλλη μια φορά, τα «μέσα ενημέρωσης», τόσο εδώ όσο και στο εξωτερικό, στενάζουν πάνω από το λάθος ερώτημα. Το ερώτημα δεν είναι αν θα συμφωνηθεί η νέα δανειακή σύμβαση Ελλάδας-τρόικας. Το ερώτημα είναι τι θα γίνει όταν (κι όχι εάν) δεν είναι δυνατόν να κρυφτεί η αποτυχία της.

Το ότι θα αποτύχει είναι δεδομένο. Με την ήδη αποτελματωμένη (εδώ και πολλούς μήνες) βιομηχανική παραγωγή να μειώνεται κατά 11,3% σε έναν μόνο μήνα (Δεκέμβριο), τα δημόσια έσοδα να κατρακυλούν κατά 18% τον επόμενο μήνα (Ιανουάριο), και την ανεργία να πετάει στο 20,9% (από 18.2% τον αμέσως προηγούμενο μήνα), το «πλάνο» του Μνημονίου Νο.2 βρίσκεται ήδη νοκ άουτ στο καναβάτσο της ζωής. Μόνο η ελληνική κυβέρνηση προσποιείται ότι είναι όρθιο. (Μην ξεχνάμε ότι ήταν ένα «πλάνο» που βασίστηκε στην υπόθεση ότι εντός του πρώτου τριμήνου του 2012 η οικονομία θα έχει ήδη σταθεροποιηθεί.)

Οπότε, ας περάσουμε χωρίς χρονοτριβή στο ερώτημα που δεν έχουμε το δικαίωμα να αγνοούμε: Τι θα γίνει όταν η αποτυχία της νέας σύμβασης γίνει το ίδιο ξεκάθαρη με εκείνη της πρώτης (του Μνημονίου Νο.1); Ας πάρουμε τα τρία σενάρια που θέτουν υποψηφιότητα αυτές τις μέρες στον διεθνή τύπο: Το πρώτο είναι να υπάρξει νέο κούρεμα (αυτή την φορά των δανείων που έχουμε πάρει από την τρόικα) συν νέα δάνεια από την... τρόικα. Το δεύτερο είναι να εξαναγκαστεί η Ελλάδα να εξέλθει από το ευρώ. Το τρίτο είναι να αφήσουν το ελληνικό δημόσιο να πτωχεύσει εντός του ευρώ. Ας τα πάρουμε ένα-ένα.

Σενάριο 1: Τρίτο Μνημόνιο

Δεν είναι λίγοι οι οπαδοί της νέας δανειακής συμφωνία, του Μνημονίου Νο.2, που μου λένε: «Ας πάρουμε αυτά που μας δίνουν τώρα, κι όταν έρθει η στιγμή που θα αποδειχθεί ότι Μνημόνιο Νο.2 δεν περπατάει, θα μας κουρέψουν κι άλλα από αυτά που χρωστάμε.» Προφανώς αναφέρονται σε κούρεμα των δανείων από την τρόικα, καθώς αυτά που θα χρωστάμε στους ιδιώτες (μετά το όποιο PSI τώρα) θα διέπονται από το αγγλικό Δίκαιο, οπότε ένα κούρεμα θα οδηγήσει στην καταδίκη της χώρας στα αγγλικά δικαστήρια – μια εξέλιξη που καμία χώρα δεν θέλει. Πόσο πιθανό είναι όμως να μας «συγχωρήσει» ένα μέρος του χρέους η τρόικα; Κατ΄αρχάς, τα δάνεια της τρόικας αποτελούνται από τρία μέρη: (1) δάνειο από την ΕΚΤ, (2) δάνειο από τα υπόλοιπα κράτη-μέλη και (3) δάνειο από το ΔΝΤ (το 1/3 του συνόλου).

Από αυτά τα τρία μέρη, το κομμάτι του ΔΝΤ δεν «αγγίζεται», καθώς το ΔΝΤ σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελε να υπάρξει τέτοιο παγκόσμιο προηγούμενο. Το ίδιο και με το (1), καθώς η ΕΚΤ είναι αποφασισμένη να ισχύει για τα δάνειά της ότι και με τα δάνεια του ΔΝΤ. Μένει λοιπόν το (2). Το (2) απαιτεί την εξής απόφαση από τα κοινοβούλια 16 χωρών (συμπεριλαμβανομένων και ήδη πτωχευμένων, όπως η Πορτογαλία, που είχαν εγγυηθεί ένα μέρος των δανείων του Μνημονίου Νο.1): Να βάλουν το χέρι στην τσέπη για πρώτη φορά προς όφελος της Ελλάδας!

Πράγματι, έως τώρα, τα υπουργεία οικονομικών των 16 δεν μας έστελναν χρήματα. Απλά εγγυόντουσαν τα δάνεια αυτά για το ελληνικό δημόσιο. Χέρι στην τσέπη θα βάλουν μόνο όταν το ελληνικό δημόσιο δεν τα αποπληρώνει στο ακέραιο (δηλαδή αν κουρευτούν και αυτά τα δάνεια). Πιστεύετε εσείς ότι μετά την αποτυχία και του δεύτερου Μνημονίου, οι 16 εταίροι μας της ευρωζώνης θα δεχθούν να βάλουν για πρώτη φορά το χέρι στην τσέπη για πάρτη του ελληνικού δημοσίου; Δεν χρειάζεται να απαντήσετε. Είναι προφανές ότι δεν θα το κάνουν.

Το μόνο που είναι πιθανόν να γίνει, και μάλιστα αρκετά σύντομα, είναι η ΕΚΤ να αποφασίσει όχι να μην χάσει αλλά να μην... κερδίσει από την δυστυχία του ελληνικού δημοσίου. Πιο συγκεκριμένα, η ΕΚΤ έχει αγοράσει πάνω από €50 δις ελληνικών ομολόγων στο 80% της αξίας τους. Λέγεται ότι σχεδιάζουν την ανταλλαγή αυτών των ελληνικών ομολόγων με ομόλογα του EFSF αξίας ίσης με τα χρήματα που έδωσε η ΕΚΤ για να αγοράσει τα ελληνικά ομόλογα (δηλαδή το 80% της αξίας τους). Κατόπιν, το EFSF θα πουλήσει στην Ελλάδα τα ελληνικά ομόλογα σε μια αξία ίση με εκείνη των δικών της ομολόγων που έδωσε στην ΕΚΤ. Έτσι, το ελληνικό δημόσιο θα έχει επαναγοράσει στο 80% της αξίας τους τα ομόλογά του που έχει αυτή την στιγμή η ΕΚΤ στα βιβλία της. Με τι χρήματα θα τα αγοράσει όμως; Με χρήματα που θα της δανείσει η τρόικα ή το EFSF! Καθώς όμως αυτά τα χρήματα δανείζονται έντοκα, η ελάφρυνση του 20% μειώνεται. Με απλά λόγια, πολύ κακό για το τίποτα. [Προσέξτε ότι όλα αυτά δεν είναι παρά παιδιαρίσματα. Αν η ΕΚΤ ήθελε, μπορούσε να πει στην Ελλάδα ότι θα δεχθεί να πληρωθεί, όταν έρθει η ώρα, μόνο το 80% της αξίας των ελληνικών ομολόγων που διαθέτει. Δηλαδή αυτά που πλήρωσε για να τα αγοράσει. Όμως αυτό θα ήταν «απαράδεκτο» καθώς, στο νοσηρό μυαλό τους, το να μην κερδίσουν από την αγοραπωλησία ελληνικών ομολόγων συνιστά... χρηματοδότηση της Ελλάδας. Για να μην συνιστά κάτι τέτοιο, σκέφτονται να παίξουν τις κουμπάρες, με τον τρόπο που σας περιέγραψα. Τέτοια βλέπουν οι Αμερικάνοι κι οι Κινέζοι και βγαίνουν από τα ρούχα τους.]

Περιληπτικά, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μετά την αποτυχία του Μνημονίου Νο.2, το όποιο επιπρόσθετο κούρεμα γίνει θα είναι πολύ μικρό. Τι θα σημάνει αυτό για το δημόσιο χρέος; Δεν μπορούμε να ελπίζουμε ότι μαζί με τα όποια οφέλη από το PSI, θα σταθεροποιηθεί; Όχι, δεν μπορούμε. Δεδομένου ότι η οικονομία μας είναι σε ελεύθερη πτώση (ελέω επιθετικών περικοπών), πολύ, πολύ σύντομα το δημόσιο χρέος θα βρεθεί και πάλι σε τροχιά προς το 150%. Γιατί; Επειδή μια χώρα της οποίας το δημόσιο χρέος είναι αρκετά πάνω από το 100% για να το σταθεροποιήσει πρέπει να έχει ένα ρυθμό μεγέθυνσης της οικονομικής δραστηριότητας που να μην διαφέρει πολύ από το επιτόκιο με το οποίο δανείστηκε πρόσφατα. Ακόμα και στο 3% να ρίξει η τρόικα το επιτόκιο, με ρυθμό μεγέθυνσης στο -6% και -7%, το χρέος παραμένει εκρηκτικό.

Συνεπώς, η αποτυχία της σύμβασης του Μνημονίου Νο.2, που μεθαύριο καλούνται να υπερψηφίσουν οι βουλευτές μας, δεν υπάρχει πιθανότητα να οδηγήσει τους ευρωπαίους «εταίρους» μας να μας δώσουν και τρίτο Μνημόνιο. Μένουν λοιπόν τα εξής δύο σενάρια:

Σενάριο 2: Εξοβελισμός από το ευρώ

Κάθε μέρα που περνά, ακούγονται εντός της γερμανικής ελίτ όλο και πιο δυνατά οι φωνές που ζητούν να χρησιμοποιηθεί ο χρόνος που «κερδίζουν» με το Μνημόνιο Νο.2 ώστε να προετοιμαστεί το έδαφος για την εκπαραθύρωση της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Και πως θα το κάνουν αυτό; Με δύο τρόπους: (α) Καθιστώντας την ζωή τόσο αφόρητη στην Ελλάδα που ο λαός της να επιλέξει να φύγει τόσο από την ευρωζώνη όσο και από την ΕΕ, και (β) αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι ελληνικές τράπεζες δεν θα στηρίζονταν από την ΕΚΤ σε μια περίπτωση πανικού των αποταμιευτών, κάτι που κάλλιστα μπορεί να προκαλέσει τον πανικό και την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος.

Οι φωνές αυτές (που παραμένουν μειοψηφικές στο Βερολίνο, αλλά οι οποίες δυναμώνουν) θεωρούν ότι, με τις τονωτικές ενέσεις του τρισεκατομμυρίου ευρώ που θα έχει κάνει στο τραπεζικό σύστημα η ΕΚΤ του κ. Draghi, οι κλυδωνισμοί από τον εξοβελισμό της Ελλάδας από το ευρωσύστημα θα είναι διαχειρίσιμοι. Όσοι το πιστεύουν αυτό είναι, κατά την ταπεινή γνώμη μου, επικίνδυνα ανόητοι. Πράττουν λάθος πανομοιότυπο με εκείνο του Hank Paulson, του υπουργού οικονομικών του Προέδρου Bush, όταν θεώρησε πως μπορεί να αφήσει την Lehman να καταρρεύσει απορροφώντας τους κραδασμούς μέσα από την παροχή ρευστότητας στις υπόλοιπες τράπεζες.

Εξακολουθώ λοιπόν να πιστεύω ότι όσοι σκέφτονται έτσι είναι βαθειά νυχτωμένοι: Οι διασυνδέσεις τόσο μεταξύ των ιδιωτικών τραπεζών όσο και μεταξύ των Κεντρικών Τραπεζών της ευρωζώνης είναι τόσο περίπλοκες που ο εξοβελισμός μίας χώρας θα οδηγήσει στην κατάρρευση της ευρωζώνης. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι δεν θα επικρατήσουν οι επικίνδυνα ανόητοι στο Βερολίνο (δεν θα ήταν η πρώτη φορά άλλωστε). Σε αυτή την περίπτωση, η Ελλάδα μπορεί να βρεθεί εκτός ευρώ σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον επιταχυνόμενης Κρίσης που γρήγορα θα δει το ευρώ να εξαφανίζεται. Αν όντως έτσι συμβούν τα πράγματα (και ανεξάρτητα του πόσο καιρό θα πάρει στο ευρώ να διαλυθεί μετά από μία ελληνική έξοδο), σκεφτείτε τι κακό θα μας έχει κάνει το να έχουμε ήδη δεσμευτεί στο Μνημόνιο Νο.2.

Πρώτον, θα έχουμε ένα χρέος στους παλαιούς δανειστές μας (λόγω PSI) εκπεφρασμένο σε ευρώ και μάλιστα υπό το αγγλικό δίκαιο. Αυτό το χρέος, θα παραμείνει σε ευρώ όσο υπάρχει ευρώ. Κι όταν το ευρώ θα διαλυθεί (αν έχω δίκιο στην πρόβλεψή μου αυτή) η αξία του θα διαμορφωθεί, σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο, στην βάση μιας λογιστικής μονάδας (σαν το παλιό ECU που ήταν ο πρόδρομος του ευρώ) η οποία θα αντανακλά πιο πολύ την αξία του νέου γερμανικού νομίσματος!

Δεύτερον, τα χρέη μας τόσο του Μνημονίου Νο.1 όσο και του Μνημονίου Νο.2 (προς το ΔΝΤ και τους υπόλοιπους ευρωπαίους τέως εταίρους μας) θα τρέχουν σε σκληρό νόμισμα.

Τρίτον, τα έσοδα από τις όποιες ιδιωτικοποιήσεις κάνουμε (π.χ. του ΟΠΑΠ) θα έχουν χαθεί, καθώς θα τα έχουμε χρησιμοποιήσει για αποπληρωμή ενός μικρού μέρους των υπέρογκων δανείων μας και, βέβαια, δεν θα μπορεί το κράτος να τα χρησιμοποιεί στην πιο δύσκολη στιγμή του – τότε που θα βρίσκεται εκτός Ευρώπης και εκτός αγορών και δεν θα έχει ξένο συνάλλαγμα για να επιτρέπει στον ιδιωτικό τομέα να εισάγει βασικά αγαθά (κάτι που όσο είμαστε στο ευρώ δεν υφίσταται ως πρόβλημα καθώς οι επιχειρήσεις διαθέτουν άμεση πρόσβαση στο «ξένο» νόμισμα, στο ευρώ).

Τέταρτον, το εθνικό εισόδημα (το ΑΕΠ) θα είναι σημαντικά χαμηλότερο την ώρα που θα έρθει ο εξοβελισμός λόγω αποδοχής των μέτρων που συνοδεύουν το Μνημόνιο Νο.2.

Σενάριο 3: Μελλοντική πτώχευση εντός της ευρωζώνης

Αν τελικά οι φωνές που θέλουν τον εξοβελισμό της Ελλάδας από το ευρώ, μετά την σίγουρη αποτυχία του Μνημονίου Νο.2, δεν υπερισχύσουν, και κυριαρχήσει ο ορθολογικός φόβος πως μία έξοδος ενός μέλους θα φέρει την κατάρρευση όλου του ευρω-οικοδομήματος, τι άλλο μπορεί να συμβεί (δεδομένου ότι ένα Μνημόνιο Νο.3 είναι αδύνατον); Μα να αφεθεί η Ελλάδα να κάνει αυτό που κάνουν πολιτείες των ΗΠΑ εντός της μεγάλης ζώνης του δολαρίου: στάση πληρωμών μέχρις νεοτέρας! Το κράτος μας θα συνεχίσει να ζει εντός των ορίων που του επιβάλουν τα φορολογικά του έσοδα (κάτι που πρέπει να κάνει έτσι κι αλλιώς υπό το Μνημόνιο Νο.2) και η ΕΕ θα τρέχει και δεν θα φτάνει να καταλαγιάσει τον μεγάλο αναβρασμό που θα επικρατεί στις αγορές καθώς οι μαύρες τρύπες των τραπεζών θα έχουν μεγαλώσει κι άλλο και τα CDS θα έχουν πυροδοτηθεί ξεκινώντας μια αλυσιδωτή αντίδραση πολλών μεγατόνων.

Κάπου εκεί η Ευρώπη θα κληθεί να αποφασίσει αν θέλει να σώσει το ευρώ ή όχι, κι αν ναι με ποιόν τρόπο. Αν όχι, γυρνάμε όλοι στα εθνικά μας νομίσματα ή δημιουργούνται και κάποια περιφερειακά (π.χ. ζώνη του μάρκου, λατινική ένωση, συν κάποια σκόρπια νομίσματα όπως δραχμή, ιρλανδικό πουντ κλπ). Αν ναι, η λύση που θα δοθεί δεν μπορεί να βασίζεται απλά στις περικοπές, στα δάνεια και στην τιμωρία. Θα ενέχει, θέλοντας και μη, τα τρία βασικά συστατικά που λείπουν στην σημερινή ευρωζώνη: Ενοποίηση τραπεζικών συστημάτων, ενοποίηση μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους και, βεβαίως, μια κοινή επενδυτική πολιτική που θα ανακυκλώνει περί το 10% των πλεονασμάτων υπό την μορφή παραγωγικών επενδύσεων στην περιφέρεια (ίσως χωρίς την εμπλοκή των εθνικών κυβερνήσεων – κάτι που θα ήταν ευχής έργον).

Συμπέρασμα

Τι θα συμβεί λοιπόν όταν αποδειχθεί περίτρανα η αποτυχία της σύμβασης που οι βουλευτές μας καλούνται να αποδεχθούν την Κυριακή; Από τα τρία σενάρια που μπορεί να σκεφτεί κανείς (βλ. πιο πάνω), το πρώτο είναι εκτός τόπου και χρόνου. Το δεύτερο θα προκύψει μόνο σε περίπτωση άλλης μιας πολιτικής αστοχίας της γερμανικής ελίτ. [Άρα, λαμβάνοντας υπ’ όψη μας το πρόσφατο παρελθόν, είναι πολύ πιθανόν να … προκύψει.] Το τρίτο είναι το καλύτερο από τα τρία.

Ποιο από τα δύο αυτά σενάρια (το 2ο ή το 3ο;) είναι πιθανότερο; Θα θέλαμε το 3ο. Αλλά, όσον αφορά την βέλτιστη απόφαση στην ψηφοφορία της Κυριακής, είτε προκύψει το 2ο είτε το 3ο, ένα «ναι» στο Μνημόνιο Νο.2 θα έχει αποδυναμώσει την Ελλάδα στην πιο δύσκολή στιγμή – την στιγμή που η αποτυχία του Μνημονίου Νο.2 γίνει φανερή.

Όπως είδαμε, στην περίπτωση που δεσμευτούμε στο Μνημόνιο Νο.2 και προκύψει το Σενάριο 2, ουσιαστικά θα έχουμε χρεώσει το κράτος μας με πολλά δις ώστε να εξαγοράσει η Γερμανία χρόνο για να μας εξοβελίσει από το ευρώ όταν οι ηγέτες της κρίνουν ότι τους συμφέρει - κι όταν η Ελλάδα είναι αποδυναμωμένη περισσότερο από σήμερα. Αν είναι να μας εκπαραθυρώσουν, γιατί φίλες και φίλοι να χρεωθούμε σήμερα τόσα δις ευρώ; Γιατί να μετατρέψουμε το 35% του δημόσιου χρέους μας στους ιδιώτες σε ομόλογα του αγγλικού δικαίου; Γιατί να αποδεχθούμε περικοπές που καταστρέφουν ό,τι έχει μείνει από τον παραγωγικό μας ιστό και που είναι τριπλάσιες από αυτές που αρκούν για να ζει το κράτος από τα φορολογικά του έσοδα (εφόσον αναβάλει μέχρι νεοτέρας τις αποπληρωμές των δανείων του);

Κι αν τελικά δεν μας δείξουν την πόρτα του ευρώ (κάτι που θεωρώ ότι τελικά δεν θα κάνουν), και η «προαναγγελθείσα» αποτυχία του Μνημονίου Νο.2 τους αναγκάσει να μας επιτρέψουν την στάση πληρωμών εντός της ευρωζώνης, γιατί να μην την κάνουμε τώρα, πριν δεσμευτούμε με το Μνημόνιο Νο.2;

Επίλογος

Το επόμενο εικοσιτετράωρο οι τριακόσιοι της Βουλής θα κληθούν να πάρουν την τελευταία σημαντική απόφαση του πολιτικού τους βίου. Τους την παρουσιάζουν ως μονόδρομο. Ναι, μονόδρομος είναι. Ένας μονόδρομος που θα στερήσει και σε αυτούς, αλλά και σε μια ολόκληρη γενιά, το δικαίωμα να αποφασίζουν. Το Μνημόνιο Νο.2, που τους λένε να ψηφίσουν για να σωθεί η χώρα, θα αποτύχει. Όπως απέτυχε και το προηγούμενο. Το μόνο που θα πετύχει είναι να δημιουργήσει μια Ελλάδα που από τούδε και στο εξής, στερείται το δικαίωμα να επιλέγει.

Την Κυριακή, πριν φύγουν από το σπίτι τους για τη Βουλή, ας κάτσουν μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου τους ακίνητοι. Για πέντε, δέκα λεπτά ας στηθούν μπροστά στο είδωλό τους. Να κοιτάξουν βαθειά μέσα στα ίδια τους τα μάτια. Να στοχαστούν μπροστά στην αντανάκλασή τους. Και να σκεφτούν κάτι πολύ, πολύ απλό: Ό,τι και να κάνει η κα Μέρκελ, η ΕΕ, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ, η χώρα μας, η γενιά που έρχεται, θα είναι λιγότερο αδύναμη αν εκείνοι απλά προσέλθουν στο Κοινοβούλιο και πούνε όχι στο Μνημόνιο Νο.2. Έτσι απλά. Και μετά ας φύγουν από την μπρος πόρτα, διαχεόμενοι μέσα στην κοινωνία που τόσο καιρό πληγώνουν κι η οποία όμως έχει την δύναμη να τους συγχωρήσει. Αρκεί να πουν το «όχι» σε μια δανειακή συμφωνία-τέρας που είναι καταδικασμένη στην αποτυχία.

Γερμανικη στρατηγικη

2012-02-10T11:03:00.001+02:00

Του Γ.Δουρακη απο το Βημα

Κάποτε όλοι έκαναν λόγο για αειφόρο ανάπτυξη. Τώρα πια όχι. Η μεταστροφή είναι εντυπωσιακή, ιδίως στην Ευρώπη. Μπορεί βέβαια να εξακολουθεί να υπάρχει απόλυτη προσήλωση στην ιδέα της αειφορίας, αλλά η αειφόρος ανάπτυξη μετατράπηκε σε αέναη… λιτότητα! Σιδηρά και συνταγματικά κλειδωμένη δημοσιονομική πειθαρχία, χαμηλότεροι μισθοί, λιγότερες κοινωνικές δαπάνες, σφιχτή νομισματική πολιτική. Μέρκελ και Σόιμπλε τονίζουν με νόημα ότι μπορεί στους σημερινούς χαλεπούς καιρούς της κρίσης ο δρόμος της δημοσιονομικής εξυγίανσης να είναι εξαιρετικά επώδυνος και να απαιτήσει πολύ-πολύ χρόνο (πιθανώς δεκαετίες), είναι όμως αναγκαίος και πρέπει να τον διαβούν αδιαμαρτύρητα όλες οι χώρες. Σαν ιεροκήρυκες του μακρινού παρελθόντος καλούν τους λαούς της Ευρώπης να ξεχάσουν το παλιό βιοτικό τους επίπεδο και να υιοθετήσουν έναν λιτό και ασκητικό τρόπο ζωής, προσαρμοσμένο στα νέα δεδομένα που δημιούργησε η ύφεση. Η κρίση θεωρείται θεόσταλτη, διότι υποτίθεται ότι τιμωρεί τους σπάταλους και πολυτελώς διαβιούντες και τους υποχρεώνει να κάνουν μια νέα, υγιέστερη αρχή. Αλλά οι γερμανοί ηθικολόγοι είναι εκδήλως ανήθικοι, αφού ενοχοποιούν τα θύματα, ενώ διατηρούν στο απυρόβλητο τους βεβαιωμένους θύτες της διεθνούς χρηματοοικονομικής ολιγαρχίας.

Αλλά και ως ιδεολόγοι είναι προφανώς ανίδεοι. Η συνταγή λιτότητας εν μέσω ύφεσης οδηγεί και πάλι στα γνωστά: επιδείνωση της ύφεσης, αύξηση της ανεργίας, αύξηση του χρέους. Ζωντανό παράδειγμα η Ελλάδα, που βλέπει να πλανάται απειλητικά στον εναέριο χώρο της το φάντασμα του Ιρβινγκ Φίσερ, του κορυφαίου αμερικανού οικονομολόγου την εποχή της Μεγάλης Υφεσης.Υστερα από ογδόντα χρόνια, η θεωρία του αποπληθωρισμού χρέους γίνεται και πάλι διάσημη χάρη στην ανεκδιήγητη πολιτική της τρόικας. Ο Φίσερ ήταν εξαιρετικά ευφυής αλλά και πολύ σαφής όταν αποκάλυπτε «το μεγάλο παράδοξο», «το κύριο μυστικό των μεγάλων υφέσεων»: «όσο περισσότερα πληρώνουν οι οφειλέτες, τόσο περισσότερα χρωστούν», «η ίδια η προσπάθεια των ατόμων να ελαφρύνουν το φορτίο του χρέους αυξάνει το φορτίο αυτό». Το ίδιο ακριβώς παράδοξο παρατηρούμε και στην πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης.

Οσο περισσότερο μειώνονται οι μισθοί για να γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί, τόσο περισσότερο αυξάνεται το πραγματικό χρέος. Αρα το θέμα δεν είναι ότι δεν εφαρμόζουμε σωστά την πολιτική. Απλώς η πολιτική δεν είναι σωστή. Οσο πιο πιστά την εφαρμόζουμε, τόσο χειρότερα αποτελέσματα έχουμε. Για τους πιστωτές όμως αποτελεί ευτύχημα, επειδή αυξάνει την αξία των χρημάτων τους και τους επιτρέπει να αγοράσουν πολύ φθηνά οτιδήποτε απαξιώνεται (ανθρώπους, επιχειρήσεις, κτίρια, γη).

Ο όρος «λιτός καπιταλισμός» αποτελεί contradictio in adjecto. Μπορεί η προτεσταντική ηθική της λιτότητας και της εγκράτειας να έπαιξε θετικό ρόλο την εποχή του Μαξ Βέμπερ και της Βιομηχανικής Επανάστασης. Με την έλευση όμως του 20ού αιώνα ο καπιταλισμός μετεξελίχθηκε σ' ένα σύστημα μαζικής παραγωγής και μαζικής κατανάλωσης. Η λιτότητα παραχώρησε τη θέση της στον καταναλωτισμό, που έγινε η νέα θρησκεία, ο νέος κινητήριος μοχλός του οικονομικού συστήματος.

Τυχόν επιστροφή σε πρότυπα λιτής κατανάλωσης του 19ου αιώνα συνιστά επικίνδυνο αναχρονισμό που δεν συμβιβάζεται με τη λογική και τις ανάγκες του σύγχρονου καπιταλισμού. Η λιτότητα μακράς διαρκείας απέδωσε καρπούς στην περίπτωση της Γερμανίας επειδή η χώρα αυτή στηρίζεται στις εξαγωγές και όχι στην εσωτερική αγορά. Αν όμως όλες οι πλούσιες χώρες ακολουθούσαν το παράδειγμά της, τότε θα στέρευε η παγκόσμια ζήτηση και θα υφίστατο τις οδυνηρές συνέπειες και η Γερμανία.

Γιατί λοιπόν εμμένουν στο νέο δόγμα οι Γερμανοί; Δεν βλέπουν ότι είναι καταστροφικό για τις χώρες της περιφέρειας; Προφανώς και το βλέπουν, αλλά αυτός ακριβώς είναι ο στόχος τους. Να μετατρέψουν την ευρωπαϊκή περιφέρεια σε μια ζώνη χαμηλών μισθών που θα αποτελέσει πλατφόρμα εξαγωγών για τις γερμανικές πολυεθνικές. Δεν προσβλέπουν πια στις χώρες αυτές ως πελάτες, επειδή έχουν εξαντληθεί από την ύφεση. Αντίθετα, το ενδιαφέρον τους στρέφεται προς τη δυναμική Ασία, εκεί όπου φαίνεται να μετατοπίζεται το οικονομικό κέντρο βάρους του πλανήτη.

Εδώ και πολύ καιρό η Γερμανία ακολουθεί μια επεκτατική εθνική στρατηγική, μια νέα Οστπολιτίκ (άρρητη μεν, σαφή δε), που προσπαθεί να υποτάξει την περιφέρεια της Ευρώπης για να την καταστήσει ορμητήριο προς τις αγορές της Ασίας. Εχει αναπτύξει προνομιακές σχέσεις με τη Ρωσία για την εξασφάλιση ενέργειας. Εχει μετατρέψει τις ανατολικές χώρες της διεύρυνσης του 2004 σε φθηνό παραγωγικό εργαστήρι για τις επιχειρήσεις της. Και το σπουδαιότερο, εφοδιάζει την Κίνα με κεφαλαιουχικό εξοπλισμό και τους κινέζους νεόπλουτους με αγαθά επιδεικτικής κατανάλωσης (κυρίως πολυτελή αυτοκίνητα). Αν η μισή καρδιά της Γερμανίας βρίσκεται στις Βρυξέλλες, η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται…

Σκυλα και Χαρυβδη

2012-02-10T11:00:00.002+02:00

Του Γ.Καλφελη απο tvxs

Ανάμεσα στη Σκύλα και τη Χάρυβδη. Με άλλα λόγια ή η τρομακτική εξαθλίωση, που μας εξασφαλίζει η ανάλγητη καγκελάριος Μέρκελ μέσω των χρημάτων των δανειστών ή η πλήρης καταστροφή, που θα επέλθει με την πτώχευσή μας.Αυτό είναι το βασικό δίλημμα που έχει σήμερα η φοβισμένη ελληνική κοινωνία και κανείς δεν μπορεί να νιώθει μέσα του στοιχειώδη εθνική υπερηφάνεια (πλην φυσικά των πάμπολλων φοροφυγάδων -μεγαλογιατρών κλπ- οι οποίοι, ούτως ή άλλως, δεν νοιάζονται ουδόλως για τη «συλλογικότητα» που λέγεται πατρίδα).

Και το πρώτο βασικό ερώτημα είναι το εξής: Γιατί άραγε η – μικρή για τις περιστάσεις- γερμανίδα καγκελάριος και η υπόλοιπη ελίτ της σημερινής Γερμανίας πιέζουν ασφυκτικά για να μετατραπεί η Ελλάδα σε μια εξαθλιωμένη περιφέρεια του καπιταλισμού και των Βαλκανίων;

Και το λέω αυτό, γιατί για να πάρουμε το δεύτερο πακέτο βοήθειας θα πρέπει να περάσει από πάνω μας ένας οικονομικός αρμαγεδώνας, με μισθούς πείνας για τους νέους και περαιτέρω τρομακτική μείωση των κύριων συντάξεων (που μετατρέπουν σιγά-σιγά τα «περήφανα γερατειά» για τα οποία μιλούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου σε ζωντανά ζόμπι).Και μάλιστα, όταν ακόμη και συντηρητικά περιοδικά, όπως o αγγλικός Economist, λένε καθαρά ότι τέτοια βασανιστικά οικονομικά προγράμματα δεν οδηγούν πουθενά, παρά μόνο σε ανεξέλεγκτες κοινωνικές εντάσεις (Angela the lawgiver, The Economist, 4/2/2012);

Και , επίσης, γιατί οι γερμανοί πολιτικοί προωθούν ανερυθρίαστα πλέον φασιστοειδείς προτάσεις, όπως το να κυματίζει η σημαία της πατρίδας μας και άλλων «αμαρτωλών» υπερχρεωμένων χωρών έξω από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ώστε να φαίνονται καθαρά οι «λεπροί» της Ευρώπης;Ή η πρόσφατη φαεινή πρόταση για το διορισμό ενός ειδικού επιτρόπου (ή ενός Gaulaiter, όπως είπαν άλλοι) , που θα είναι πάνω από την ελληνική κυβέρνηση, και θα επιβλέπει ηγεμονικά την εκτέλεση του ελληνικού προϋπολογισμού;

Η πιο σοβαρή απάντηση σε αυτή την προβληματική έχει δοθεί από το γερμανό φιλόσοφο Habermas, που υποστήριξε ότι οι καινούργιες γενιές των γερμανών πολιτικών, ιδίως μετά τον Χέλμουτ Κολ και τον Γιόσκα Φίσερ, δεν έχουν ενοχές για το βάρβαρο ναζιστικό τους παρελθόν και αυτό τους κάνει να νιώθουν μια απίστευτη αλαζονική υπεροψία για τη δύναμή τους, χωρίς να διαθέτουν κάποιο επεξεργασμένο όραμα για την Ευρώπη (Habermas, Germany's mindset has become solIpsistic, The Guardian 11/6/2011).Αν αυτό ισχύει, τότε είναι εξαιρετικά επικίνδυνο και θα πρέπει να βρούμε με ποιους τρόπους θα μειωθεί η ανεξέλεγκτη και επικίνδυνη γερμανική ηγεμονία, γιατί μόνο η χώρα τούτη ωφελείται από το φθηνό ευρώ και από την χυδαία εξάπλωση των προγραμμάτων λιτότητας σε πολλά κράτη, για τα οποία οι ευρωπαίοι πολίτες δεν έχουν ρωτηθεί ποτέ, εντελώς αντιδημοκρατικά!

Και όλες αυτές οι παρατηρήσεις προκαλούν ακόμη περισσότερο θυμό ή αγανάκτηση, αν σκεφθεί κανείς ότι πολλοί διάσημοι οικονομολόγοι (όπως ο Krugman) υποστηρίζουν τώρα τελευταία, πως η Ελλάδα – ακόμη και αν εφαρμόσει όλα αυτά τα άγρια προγράμματα λιτότητας- δεν θα δει εύκολα φως στο τούνελ, λόγω του τεράστιου χρέους της (Krugman, The Greek Vise, 6/2/2012)!

Μήπως λοιπόν είναι οι προσπάθειες μας μάταιες, σαν των Τρώων, «των συφοριασμένων», για να θυμηθούμε λίγο τον Καβάφη;Και την πληρώνουν οικτρά μόνο οι φτωχοί και οι αδύνατοι και αποφασίζουν εύκολα για τις περικοπές των συντάξεων και των μισθών οι «χλιδάτοι» των κυβερνητικών κτιρίων, που έχουν μηνιαίους μισθούς πάνω από 10000;

Όπως και να έχει το πράγμα, πιστεύω πάντως από την άλλη μεριά ότι η στάση πληρωμών και η χρεοκοπία, που προτείνουν επιπόλαια και αφελώς μερικοί, οδηγεί στην άμεση καταστροφή (αν σκεφθεί κανείς ότι κάνουμε τεράστιες εισαγωγές ακόμη και στα τρόφιμα και ο καθένας μπορεί να καταλάβει τι θα σημαίνει αυτό για την κανονική τροφοδοσία της αγοράς, αν υλοποιηθεί πράγματι μια τέτοια λύση).

Ποιο είναι το συμπέρασμα; ‘Η θα φτωχύνει η ζωή μας αρκετά ή θα χρεοκοπήσουμε άμεσα!Σε αυτό το άθλιο δίλημμα μας οδήγησαν και οι διεφθαρμένοι πολιτικοί που κυβέρνησαν αυτό τον τόπο μεταπολιτευτικά και η επικίνδυνη φιλοσοφία της Μέρκελ (τώρα τελευταία)!

Αυτή είναι η πικρή αλήθεια!

Διασυρμος..

2012-02-10T10:55:00.001+02:00

Του Σ.Κουλογλου απο tvxs

Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών, απέδειξαν για μια ακόμα φορά ότι το βασικότερο πρόβλημα της χώρας δεν είναι η οικονομία και το χρέος. Ούτε η τρόικα και οι εξωφρενικές απαιτήσεις της. Γιατί ούτε η κρίση ήρθε μόνη της, ούτε οι δανειστές: τους έφεραν τα ίδια κόμματα και οι ίδιοι πολιτικοί που πρωταγωνίστησαν και πάλι, με την αξιοθρήνητη κι εξοργιστική συμπεριφορά τους.

Στην αρχή της εβδομάδας, άρχισαν μαλώνουν για το ποιο κόμμα «έσωσε» τον 13ο και 14ο μισθό. Οι οποίοι στην ουσία, αριθμητικά δηλαδή, περικόπτονται, αφού μειώνεται ο βασικός. Γι αυτό άλλωστε η τρόικα δεν τους ζήτησε να κόψουν και τον... ενδέκατο, κάτι που σίγουρα θα αποδέχονταν, για να σώσουν, υποτίθεται, τη χώρα.

Στην πραγματικότητα, ήταν μια αγωνιώδης μάχη για να σώσουν τα εκλογικά τους ποσοστά. Από ποιήματα μέχρι θεαματικές αποχωρήσεις από την σκηνή των συνομιλιών, όλα τα όπλα του θεάτρου χρησιμοποιήθηκαν για τον ευγενή σκοπό. Ο κ.Καρατζαφέρης, που έχει αρχίσει και χάνει την ψυχραιμία του, καθώς η «Χρυσή Αυγή», που το παίζει αντισυστημικά, του παίρνει τους ψηφοφόρους, δήλωσε ότι δεν θα συναινέσει σε μέτρα που θα ξεκινήσουν την επανάσταση (φτου κακά) στην Ευρώπη.

Το ΠΑΣΟΚ του –ακόμη εδώ- κ. Παπανδρέου, το οποίο εμφανίζει πλέον μονοψήφια εκλογικά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις, ζητάει να παραταθεί η θητεία της κυβέρνησης Παπαδήμου μέχρι τον Οκτώβριο του 2013, με την ελπίδα ότι ίσως υπάρχει Θεός και γίνονται θαύματα. Χθες ο κ. Σαμαράς δεν κρατήθηκε και δήλωσε ανοιχτά ότι δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή για εκλογές από την σημερινή. Σε μια χώρα όπου οι πολίτες έχουν κυριολεκτικά παγώσει, ακούγοντας την λαίλαπα των νέων μέτρων, οι πολιτικοί αρχηγοί και οι φατρίες τους πρέπει να είναι οι μόνοι άνθρωποι, σε όλη τη χώρα, που σκέπτονταν τις εκλογές.

Από την πλευρά του, βέβαια, ο πρόεδρος της ΝΔ έχει κάποιο δίκιο: αν δεν γίνει τώρα πρωθυπουργός, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. (το για πόσο καιρό θα μείνει, έχει από καιρό φανεί ότι δεν τον απασχολεί ιδιαίτερα). Γιατί τα νέα μέτρα είναι τόσο αδυσώπητα και θα προκαλέσουν τέτοια ύφεση, ώστε σε 6 μήνες θα κυνηγάνε στους δρόμους αυτούς που θα τα υπερψηφίσουν τις επόμενες ημέρες. Αλλωστε, επειδή και αυτό το πακέτο μέτρων θα αποδειχθεί καταστροφικό, οι δανειστές θα επανέλθουν ζητώντας συμπληρωματικά, προκειμένου να δώσουν την ερχόμενη δόση. Γι αυτό και δεν έχει καμιά λογική η αποδοχή του νέου πακέτου: και εξ αιτίας του, σε μερικούς μήνες η χώρα θα βρίσκεται σε πολύ χειρότερη θέση από την σημερινή.

Από όσους υποστηρίζουν, ή ανέχονται, τα νέα μέτρα, λέγεται συχνά ότι η χώρα δεν έχει άλλη επιλογή παρά να τα αποδεχθεί, ως το μικρότερο κακό. Δίνοντας ρεσιτάλ φαυλότητας και κουτοπονηριάς στα τρίμηνα που μεσολαβούν ανάμεσα στις δόσεις των δανείων, αυτή η ανίκανη ομάδα των ανεπάγγελτων ανθρώπων φέρνει κάθε φορά τη χώρα στο χείλος του γκρεμού και στο παρά 5 ρωτάει δημαγωγικά: «γιατί έχει κανείς, καμιά άλλη πρόταση ώστε να μην χρεοκοπήσουμε; Καλύτερα δεν είναι να αναβληθεί η εκτέλεση μας για μερικούς μήνες;».

Φυσικά υπάρχουν άλλες προτάσεις, αλλά αυτές προϋποθέτουν την χάραξη μιας άλλης στρατηγικής εξόδου από τον φαύλο κύκλο. Από στάση πληρωμών ή μορατόριουμ για το χρέος, την έκδοση ενός εσωτερικού ομολόγου που θα κινητοποιήσει και τον πατριωτισμό των Ελλήνων, μέχρι και την ουσιαστική διαπραγμάτευση των συμφωνιών με τους δανειστές, που να υπολογίζει και τα αδύνατα σημεία της άλλης πλευράς(πχ γαλλικές εκλογές αυτή την εποχή) και συγχρόνως να δημιουργήσει συμμαχίες και μια άλλη εικόνα για την χώρα στην διεθνή κοινή γνώμη: ο τρόπος που αντιμετωπίζονται οι Ελληνες αυτή τη στιγμή, μπορεί να συγκριθεί μόνο με την μεταχείριση που είχαν οι Εβραίοι πριν από το Β Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το γεγονός ότι οι πολιτικοί μας δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή, αν σε λίγο στους δρόμους του Βερολίνου ή του Παρισιού θα μας βάζουν κίτρινο αστέρι στο πέτο, έχει την εξήγηση του. Είναι λογικό να μαλώνει ο κ. Σαμαράς που υποστηρίζει τις επικουρικές συντάξεις με τον κ. Παπανδρέου που είναι υπέρμαχος των κυρίων, από την στιγμή που η ώρα της σύνταξης πλησιάζει και για τους δύο. Για τους υπόλοιπους όμως πολίτες, που βλέπουν τον ουρανό να τους πέφτει στο κεφάλι, η προηγούμενη διαμάχη θυμίζει απλώς ηττημένους, που έχουν μεν αποδεχθεί ότι ο νικητής του πολέμου θα εφαρμόσει πάνω τους το οθωμανικό δίκαιο, αλλά φιλονικούν για τη μάρκα της βαζελίνης.

Περιεργη επιστολη

2012-02-08T09:04:00.001+02:00

Aπο Κουτι της Πανδωρας.. περιεργο κειμενο

Στην αντεπίθεση περνούν πλέον οι Έλληνες κάτοικοι του εξωτερικού ενάντια στις Γερμανικές μεθοδεύσεις της Ανκέλα Μέρκελ.Έπειτα από μήνες λάσπης, συκοφαντίες και ύβρεις κατά του Ελληνικού λαού τόσο από Γερμανικά μέσα ενημέρωσης όσο και από στελέχη του Γερμανικού κοινοβουλίου, 8.500 Έλληνες που ζουν μόνιμα στην ΕΕ, αποφάσισαν να σηκώσουν μπαϊράκι.Σαν άλλοι «Τσακάλωφ», «Εμμανουήλ» και «Σκουφά», προχώρησαν στην ίδρυση του συλλόγου «Νέα Φιλική Εταιρεία», αυτή τη φορά όχι απέναντι στον Οθωμανικό αλλά στο Γερμανικό ζυγό.Σε επιστολή κόλαφο που απέστειλαν προς τη Γερμανίδα καγκελάριο εκφράζουν τρομερούς υπαινιγμούς και κατηγορίες κατά των Γερμανικών κυβερνήσεων για υποθέσεις από το 1998 μέχρι σήμερα για οικονομικά σκάνδαλα εκβιασμούς κτλ.Αναλυτικότερα η επιστολή προς την κ. Μέρκελ έχει ως εξής:

«Αν δεν θυμάστε κάτι κα. Μερκελ… δεν πειράζει, θα σας βοηθήσουμε εμείς. Διαθέτουμε όλα τα αποδεικτικά στοιχεία …για τόπο, χρόνο, τραπεζικούς λογαριασμούς και διαπλεκόμενα πρόσωπα ……έως και για τα εσώρουχα που φορούσαν.

1. Είναι ΑΛΗΘΕΙΑ κα. Μερκελ, ότι από τον Ιούνιο του 1998 έως σήμερα, η γερμανική καγκελαρία επιστατεί, προωθεί και κατευθύνει τόσο την είσπραξη όσο και την ¨νομιμοποίηση¨ των παράνομων προμηθειών όλων των πολιτικών προσώπων τόσο των εκάστοτε κυβερνήσεων όσο και των κομμάτων της αντιπολίτευσης σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Ουγγαρία, η Σλοβενία, η Σλοβακία, η Τσεχία, η Κροατία και η Ρουμανία;

2. ΑΛΗΘΕΥΕΙ ότι ένα ποσοστό του 15% επί του συνόλου των εισπραχθέντων προμηθειών, ρέει σε μυστικούς λογαριασμούς του χριστιανοσοσιαλιστικού κόμματος της Βαυαρίας ( CSU ) και από εκεί διανέμεται στα άλλα γερμανικά κόμματα, εξασφαλίζοντας έτσι τη χρηματοδότηση των μυστικών επιχειρήσεων;

3. ΑΛΗΘΕΥΕΙ ότι η αρχή αυτού του επενδυτικού ταμείου της πολιτικής μάσας έγινε στις 06 Ιουνίου του 1998 με την παραλαβή στο Βερολίνο ενός πακέτου αμερικανικών ομολόγων αξίας 80 εκ. $, που απεστάλη από ένα ελληνικό κόμμα ( προμήθειες από το πρόγραμμα των ολλανδικών φρεγατών) και παρελήφθη από τους εκπροσώπους των γερμανικών υπηρεσιών, μιας κεντρικής γερμανικής τραπέζης και μιας γαλλικής τραπέζης;

4. Είναι ΑΛΗΘΕΙΑ κα. Μερκελ ότι για αντάλλαγμα των συνταξιοδοτικών εξασφαλίσεων που προσφέρετε σε αυτούς τους διεφθαρμένους πολιτικούς, τους πείθετε(!!!) να παίρνουν πάντα αποφάσεις ανάλογες με τις ορέξεις και τα συμφέροντα της γερμανικής κυβέρνησης;

5. ΑΛΗΘΕΥΕΙ ότι από τα ίδια ταμεία προέρχονται τα 2 εκ. Δυτ. Μάρκα που εισέπραξε ο προκάτοχος σας Χέλμουτ Κολ;

6. Είναι ΑΛΗΘΕΙΑ κα. Μερκελ, ότι τον Απρίλιο του 2009 έγιναν επώνυμες καταγγελίες στην ευρωπαϊκή υπηρεσία κατά της διαφθοράς ( OLAF ) για το ίδιο θέμα, τις οποίες ο τότε γερμανός διευθυντής της υπηρεσίας ( κατ εντολή της κυβέρνησης σας ) φρόντισε να τις θάψει;

7. ΑΛΗΘΕΥΕΙ ότι την ίδια χρονική στιγμή κατετέθη στην Εισαγγελία του Βερολίνου για το ίδιο θέμα εμπεριστατωμένα στοιχειοθετημένη μήνυση, η οποία κατ εντολή της κυβέρνησης σας θάφτηκε, κατά το γερμανικό ρητόν, ότι όπου δεν υπάρχει καταγγελία …δεν υπάρχει και δικαστής;

8. ΑΛΗΘΕΥΕΙ κα. Μερκελ ότι τόσο εσείς, ως πρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος όπως και οι προκάτοχοι σας στο ίδιο αξίωμα κ.κ. Κολ και Σόιμπλε, δεν σεβαστήκατε ποτέ τους γερμανικούς νόμους που διέπουν την χρηματοδότηση των κομμάτων στην Γερμανία;Η μήπως δηλώσατε στο προεδρείο της Βουλής αναδρομικά τα 18 εκ. Μάρκα που μεταφέρθηκαν με βαλίτσες σε συμβολαιογράφο του Μονάχου από δυο βιομήχανους, προκειμένου να διατεθούν στον προεκλογικό αγώνα του κόμματος σας, μέσω μιας συγκεκριμένης διαφημιστικής εταιρείας;!

9. Είναι ΑΛΗΘΕΙΑ κα. Μερκελ, ότι τον Φεβρουάριο του 2006 ασκήσατε πιέσεις μέσω εκβιασμού στον τότε Έλληνα Πρωθυπουργό, προκειμένου να θάψει την υπόθεση των υποκλοπών;

10. Είναι ΑΛΗΘΕΙΑ κα. Μερκελ, ότι από τον Οκτώβριο 2002 οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες έβαλαν χέρι σε Έλληνες πολίτες που διέμεναν ως τουρίστες στην Δρέσδη και ήταν μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης της 17Ν ( υπεύθυνοι για την χρηματοδότηση της οργάνωσης) καθώς και κορυφαία μέλη του ελληνικού υποκόσμου;Τους αφήσατε να εισπράξουν μια επιταγή ύψους 5,7 εκατ. ευρώ και μετά τους κρύψατε στην πόλη Σους της Τυνησίας μέχρι να ξεχαστεί η υπόθεση; Δουλεύουν αυτά τα άτομα τώρα στην Ελλάδα για τις γερμανικές υπηρεσίες; Γιατί δεν δώσατε καμία πληροφόρηση στην ελληνική αντιτρομοκρατική υπηρεσία;

11. ΑΛΗΘΕΥΕΙ κα. Μερκελ, ότι γερμανός αξιωματούχος ανάγκασε το 2007 τον πολιτικό αρχηγό ενός ελληνικού κόμματος της αριστεράς , με την απειλή ότι θα δημοσιευτούν λεπτομέρειες από την προσωπική του ζωή, να παραιτηθεί από μια νέα υποψηφιότητα για την αρχηγία του κόμματος;

13. ΑΛΗΘΕΥΕΙ κα. Μερκελ ότι φέτος χρηματοδοτήθηκαν τρία ελληνικά κόμματα με 16.4 εκατ. € από την κυβέρνηση σας μέσω μυστικών κονδυλίων;

14. Είναι ΑΛΗΘΕΙΑ κα. Μερκελ, ότι υπάρχει πρόβλεψη και σχεδιασμός μιας στρατιωτικής κάλυψης και προστασίας των γερμανών υπηκόων που δρουν για λογαριασμό της κυβέρνησης σας στην Ελλάδα;Ανέλαβε το 4ο γραφείο ( GNTA ) του γερμανικού αρχηγείου στρατού στο στρατόπεδο φαλκενστάιν στην πόλη του Κόμπλενζ τον επιχειρησιακό σχεδιασμό μιας «νατοϊκής» αστυνομικοστρατιωτικής επέμβασης στην Ελλάδα;

15. ΑΛΗΘΕΥΕΙ κα. Μερκελ, ότι η κυβέρνηση σας επινόησε, χρηματοδότησε και υποστήριξε την προσφυγή της κυβέρνησης των Σκοπίων στο δικαστήριο της Χάγης;

16. ΑΛΗΘΕΥΕΙ κα. Μερκελ, ότι σε συζητήσεις με αντιπροσώπους δυο κρατών, προβλέψατε πως στο εγγύς μέλλον ορισμένες περιοχές της Δυτικής Θράκης και μια ζώνη γύρω από την Φλώρινα θα ανεξαρτητοποιηθούν, προκειμένου να παράσχουν προστασία στις μειονότητες που διαμένουν εκεί;

17. ΑΛΗΘΕΥΕΙ κα. Μερκελ, ότι μέλη της ελληνικής κυβέρνησης σας εζήτησαν, υπό τον φόβο μελλοντικών διώξεων εκ μέρους της ελληνικής δικαιοσύνης, να δεσμευτείτε ότι θα τους προστατέψετε;

18. ΑΛΗΘΕΥΕΙ κα. Μερκελ, ότι οι γερμανικές εμπορικές αλυσίδες στην Ελλάδα πληρώνουν μέσω υπερτιμολογήσεων των προϊόντων τους, μίζες προς τρίτους;Ήταν αυτός ο λόγος που αποχώρησε από την ελληνική αγορά η εταιρεία ALDI;Χρησιμοποιούνται αυτές οι μίζες για να εξαγοραστούν οι συνειδήσεις ελλήνων πολιτικών και δημοσιογράφων;

19. Εν τέλει κα. Μερκελ είναι ΑΛΗΘΕΙΑ ότι ένας υπουργός της κυβέρνησης σας μάζεψε την άνοιξη του 2010 στο Βερολίνο όλους τους εισαγωγείς και εξαγωγείς της ελληνικής αγοράς των φωτοβολταϊκών και έστησε ένα καρτέλ με προσυμφωνημένες τιμές και διανομή περιφερειών ανά την ελληνική επικράτεια;»

Time to end the farce

2012-02-08T08:54:00.000+02:00

Toυ S.Kaiser απο Speigel Online..Επιτελους!!

Whether it be an escrow account or a budget commissioner, the latest demands by Germany show just how absurd negotiations over Greece's future have become. It is high time to bring an end to this tragicomedy.

For the past two years, Greece has wrangled with the euro-zone states and the International Monetary Fund (IMF) over its so-called "rescue." Austerity measures have been agreed to, aid has been paid and private creditors have been forced to accept "voluntary" debt haircuts. Despite all this, Greece is in even worse shape today than it was then. Its economy is shrinking, the debt ratio is rising and the country and its banks have been cut off from capital markets. There isn't even the slightest sign that the situation might improve. Something has gone very wrong with this rescue.

But none of the protagonists seem to have grasped this. They continue to negotiate as if things are business as usual, they let one "final ultimatum" after the other pass and they persistently fail to realize that their discussions have started to verge on the absurd. It would be a lot better to end this farce.

For weeks now, the Greek government has been negotiating with private creditors and the troika comprised of the IMF, European Union and European Central Bank (ECB) over a second bailout package. But it is already clear that this aid package will not save the country. It appears it will only delay a Greek insolvency -- and it will serve to create new hardships for the country's population.

It is time for politicians to admit that their carrot and stick strategy has failed. The idea that the country can be freed from its debt quagmire though austerity programs and aid pledges tied to conditions just isn't going to work. It won't even work if private creditors forgive part of the country's debt.

For months, Greek government politicians as well as the so-called rescuers in Berlin, Paris and Brussels have all been deceiving themselves. Each supposedly final rescue package is followed by yet another, and austerity pledges aren't being adhered to.

That has a lot to do with domestic political considerations. German Chancellor Angela Merkel and French President Nicolas Sarkozy must convey to their voters that they have the situation and, especially the Greeks, under control. Meanwhile, the government in Athens must, out of self-preservation, limit the burdens to its own people as much as possible.

That's why both sides repeatedly agree to promises that everyone knows they will not be able to keep. The current rescue package, for example, officially agreed at the euro summit at the end of October, already has to be improved because it has become too small.

The Greek economy is shrinking faster than assumed. And the austerity plan Greece approved last summer under pressure from its euro-zone partners is also failing to live up to expectations. That's no wonder, either, because €50 billion of the €78 billion in total savings pledged was tied to proceeds from privatizations that, not surprisingly, have failed to generate the profits expected.

The truth is that it must have been obvious to all parties concerned, including the Germans, that the figures were pulled out of thin air. What kind of investor would invest so much money in a country that, for the foreseeable future, will be stuck in a serious economic depression?

The supposed rescue efforts have culminated in the latest German proposals. The German government would like to send a "budget commissioner" to Athens to keep an eye on the Greeks. If that doesn't work, then the Germans also want, at the very least, to be able to impound Greek accounts if they don't pay back their debts through an escrow account.

The suggestions have justifiably provoked outrage. Quite apart from the humiliation these measures would entail for the Greeks, Athens would almost certainly find a way to circumvent them. In the end, Germany would wind up turning an entire nation into its enemy without even gaining anything.

Perhaps, the Greece rescuers on both sides of the negotiating table should try being honest for a change. Here's the truth: If the country is to lastingly reduce its mountain of debt and, at some point, be able to borrow money on the capital markets again, then it needs a comprehensive debt haircut. In other words, it needs to go bankrupt.

And it's not just private creditors who will have to forego a large part of their outstanding Greek debts. It is also other European countries and the European Central Bank. That would be expensive for taxpayers across Europe, and it would also be economically risky. Indeed, no one knows what consequences a Greek bankruptcy would have for other crisis-ridden countries like Portugal, Ireland or Italy. But at least it would be an honest solution.

Of course, things wouldn't stop there. The euro-zone states would also have to build a bigger firewall around the remaining crisis countries in order to prevent contagion. They would have to help some banks that get into trouble as a result of a debt cut. And they would have to provide Greece with a real opportunity to get back on its feet and start growing under its own steam -- in other words, a kind of Marshall Plan.

All this would be very expensive, and German taxpayers would also be forced to do what they have feared from Day One -- which is to pay for Greece. But this solution has two major advantages. The payments would be limited, and they would actually help Greece.

And unlike everything that has been negotiated up until now, the solution would also be worthy of being called a rescue package.

Το κυκλωμα

2012-02-07T17:58:00.000+02:00

Απο το tvxs

Αρθρο του Quatremer που δημοσιεύεται στο προσωπικό του μπλογκ στη Liberation αναφέρεται, στις απολαβές των Ελλήνων βουλευτών. «Ξέρατε ότι οι 300 Έλληνες βουλευτές είναι από τους καλύτερα αμοιβόμενους στην Ευρώπη; Και ότι αρνούνται κατηγορηματικά οποιαδήποτε μείωση του μισθού τους, ενώ δεν διστάζουν να μειώνουν τα εισοδήματα των συμπατριωτών τους;

Μια ιδιάζουσα αντίληψη της αλληλεγγύης σε μια χώρα που βουλιάζει κάθε μέρα όλο και περισσότερο στην κρίση. Δεν είναι τυχαίο που οι διαδηλωτές ουρλιάζουν ‘κλέφτες’ μπροστά από την Βουλή.

Πράγματι ο μηνιαίος μισθός ενός βουλευτή ανέρχεται στο επιβλητικό ποσό των 8500 ευρώ το μήνα στο οποίο θα πρέπει να προστεθεί μία αποζημίωση 4900 ευρώ για διάφορα έξοδα, μια αποζημίωση για συμμετοχή στις κοινοβουλευτικές συνελεύσεις ύψους 1200 ευρώ, μια αποζημίωση 1000 ευρώ για κατοικία (για όσους ζουν στην επαρχία) ένα εφάπαξ 1800 ευρώ για έξοδα γραφείου καθώς και δωρεάν μεταφορές. Δηλαδή ένα ωραίο πακτωλό.

Από το 2011 οι δηλώσεις περιουσιακών στοιχείων αναρτώνται στο ιντερνετ (η σελίδα όμως δεν έχει πρόσβαση) ενώ παλαιότερα μόνο οι δημοσιογράφοι που ήταν διαπιστευμένοι στη Βουλή είχαν πρόσβαση.

Έλληνας δημοσιογράφος έριξε μια ματιά για λογαριασμό μου, εφόσον τα ελληνικά μου δεν είναι στο απαραίτητο επίπεδο. Έτσι, πολλοί βουλευτές έχουν συζύγους εξαιρετικά πλούσιους…»

Ακολούθως δημοσιεύονται αναλυτικά περιουσιακά στοιχεία για τους Γιώργο Παπανδρέου, Αντώνη Σαμαρά, Γιώργο Καρατζαφέρη, Κώστα Καραμανλή, Ντόρα Μπακογιάννη και Αλέκα Παπαρήγα.

Συνεχίζοντας τονίζει ότι «Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, 121 νυν ή πρώην βουλευτές (εκ των οποίων 52 του ΠΑΣΟΚ και 66 της Ν.Δ.) μόλις διεκδίκησαν έκαστος 250.000 ευρώ οφειλόμενα από το κράτος (δηλαδή περισσότερα από 9 εκατ. ευρώ).

Γιατί; Ακούστε καλά: οι πρόεδροι των τριών ανώτατων δικαστηρίων πέτυχαν ο μισθός τους να είναι ευθυγραμμισμένος με εκείνον του καλύτερα αμειβόμενου δημοσίου υπαλλήλου, όπου ο πρόεδρος της εθνικής επιτροπής των ταχυδρομείων και των επικοινωνιών, ένας προστατευόμενος του Καραμανλή του μικρού του είχε κάνει δώρο ένα βασιλικό μισθό.

Έτσι, με βάση το Ελληνικό Σύνταγμα, ο μισθός των βουλευτών δεν είναι δυνατόν να είναι κατώτερος από εκείνον των τριών προέδρων των ανώτατων δικαστηρίων.

Όπως και να ‘χει, συγκριτικά οι Γάλλοι βουλευτές (οι οποίοι και αυτοί με τη σειρά τους αρνήθηκαν τον περασμένο Νοέμβριου μια μείωση 10% του μισθού τους) σχεδόν φαίνονται μίζεροι: 5247 ευρώ καθαρός μισθός, 6412 ευρώ διάφορα έξοδα, 9138 ευρώ για πληρωμές βοηθών, μεταφορές και τηλέφωνα δωρεάν.

Οι Ιταλοί που είναι εδώ και καιρό οι καλύτερα αμειβόμενοι στην Ευρώπη χρειάστηκε να κάνουν θυσίες: το 2006 υπέστηκαν μείωση κατά 10%, το 2007 ένα πάγωμα για έξι χρόνια και το 2011 μια νέα μείωση κατά 10% για όσους κερδίζουν μικτά περισσότερα από 90.000 ευρώ το χρόνο και 20% για όσους δηλώνουν περισσότερα από 150.000 ευρώ. Δεν θα πρέπει παρ’ όλα αυτά να διαμαρτύρονται εφόσον μπορούν να υπολογίζουν στην αποζημίωση για κατοικία, 3500 ευρώ για όσους δεν μένουν στη Ρώμη, μια αποζημίωση 3690 ευρώ για διάφορα έξοδα κλπ.

Τηρουμένων όλων των αναλογιών οι Γερμανοί βουλευτές είναι οι πιο λογικοί. Δικαιούνται ένα μισθό 7688 ευρώ το μήνα, χωρίς επιπλέον αποζημιώσεις». Για περισσότερα συγκριτικά στοιχεία το δημοσίευμα παραπέμπει σε συγκριτική μελέτη του MyEurop.

Η στιγμη της αληθειας..

2012-02-07T11:52:00.001+02:00

Της Ζ.Ζηκου απο Καθημερινη

Να κατατίθενται σε δεσμευμένο λογαριασμό οι τόκοι για την αποπληρωμή του ελληνικού χρέους πρότειναν χθες, στην κοινή συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν η καγκελάριος της Γερμανίας Αγκελα Μέρκελ και ο πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί. Τι να πει κανείς... Οταν η φράου Μέρκελ και ο πρόεδρος Σαρκοζί ομολογούν εμμέσως πλην σαφώς τη μελλοντική αδυναμία της Ελλάδας να αποπληρώσει τους πιστωτές της με συνέπεια να κηρύξει στάση πληρωμών, προεξοφλούν την πτώχευση.

«Ο Γάλλος πρόεδρος και εγώ», είπε η καγκελάριος, «θεωρούμε ότι οι τόκοι για την αποπληρωμή του χρέους θα πρέπει να καταβληθούν σε δεσμευμένο λογαριασμό, ώστε να είμαστε σίγουροι ότι τα χρήματα αυτά θα είναι μονίμως διαθέσιμα», δήλωσε και πρόσθεσε: «Δεν θα μπορέσει να υπάρξει συμφωνία εάν οι προτάσεις της τρόικας δεν εφαρμοσθούν, οι προτάσεις είναι πάνω στο τραπέζι, ο χρόνος πιέζει πρέπει να ενεργήσουμε γρήγορα και δεν καταλαβαίνω ποιο το όφελος των καθυστερήσεων».

Ζούμε την απόλυτη συντριβή. Το πεπρωμένο μιας σύγχρονης χρεοκοπίας, συνάντησε νομοτελειακά τη φράου Μέρκελ και τον πρόεδρο Σαρκοζί με το ελληνικό πολιτικό σύστημα στον αστερισμό των Μνημονίων. Ωστόσο, αυτές οι κρίσεις δεν είναι «θεοδικίες». Δεν είναι παίγνια μιας ανεξέλεγκτης μοίρας. Είναι «Κοινωνιοδικίες». Παρενέργειες δηλαδή ιστορικών δράσεων και επιπόλαιων επιλογών. Ετσι κάθε κοινωνία εκτρέφει τις μορφές κρίσης που αντιστοιχούν στη δομή της, επινοεί τους συγκεκριμένους και «αρμόζοντες» ιστορικούς τρόπους για να τις αντιμετωπίσει και αποκρυσταλλώνει τον δικό της ειδοποιό περί κρίσεως πολιτικό λόγο. Οι βουλές των Γερμανών για το ελληνικό πρόβλημα χρέους, πάντως, δεν αποτελούσαν μυστικό.

Οι χώρες πτωχεύουν βαθμιαία, με το να δανείζονται τόσα πολλά χρήματα, ώστε οι πιστωτές να χάνουν την εμπιστοσύνη τους στην ικανότητά τους να αποπληρώσουν το χρέος. Κατόπιν πτωχεύουν ξαφνικά, όταν οι πιστωτές παύουν να τις δανείζουν. Αυτό έχει συμβεί σε κάμποσα έθνη του Tρίτου Kόσμου και εξαιτίας του γεγονότος ότι ήταν αναγκασμένα να δανείζονται σε δολάρια. Καθώς το νόμισμά τους έχανε την εμπιστοσύνη των παγκόσμιων αγορών, κατέρρεε η αξία του έναντι του δολαρίου. Αλλά έτσι αυξανόταν το βάρος του πραγματικού τους χρέους.

Οι κρίσεις εμφανίζονται πάντα απρόσκλητες και σε «ακατάλληλες στιγμές». Μέχρι εδώ, όλα είναι εν μέρει τουλάχιστον εύλογα, αναμενόμενα, ίσως και αναπόφευκτα. Μπροστά όμως στο διάχυτο πλέον «έλλειμμα ελπίδας», οι πολιτικοί της πεντάρας αναγκάζονται να επιχειρήσουν ένα πρόσθετο και ψευδεπίγραφο πήδημα στο κενό. Στο μέτρο ακριβώς που θα πρέπει να εξηγηθεί και να δικαιολογηθεί το γεγονός ότι η «ανάγκη» είναι πρακτικά ανέφικτο να θίξει όλους τους πολίτες ισομερώς και «κατ’ αναλογίαν των δυνάμεών τους», έθεσε χωρίς αιδώ ο πρώην πρωθυπουργός το δίλημμα ως φλέγον αξιακό ζήτημα της «σωτηρίας» της χώρας.

Το κράτος θα αγγίξει ξανά στο παγόβουνο της πτώχευσης... προειδοποιούσε η στήλη ξανά στις 10 Ιουλίου του 2011. «Η Ελλάδα ψήφισε κάτι ανεφάρμοστο (το Μεσοπρόθεσμο), για να αναβάλει κάτι αναπότρεπτο (τη χρεοκοπία της). Για να είμαστε ακριβείς, η Ελλάδα ξέφυγε προσωρινά από τον κίνδυνο μιας επαχθούς στάσης πληρωμών, αλλά η σωτηρία -η διάσωση της ελληνικής οικονομίας- παραμένει εκκρεμής και εξαρτώμενη πλήρως από τους δανειστές μας. Και τώρα επεξεργάζονται το νέο Μνημόνιο, το οποίο θα καλύπτει τις δανειακές ανάγκες της χώρας έως το 2014. Πάντως, όσον αφορά τη “μεγάλη ρύθμιση” του ελληνικού χρέους που προετοιμάζεται... μην πιστεύετε αυτούς που την εκθειάζουν». Αυτά...

Είναι πασίδηλο ότι η ελληνική κοινωνία δεν αντέχει δεύτερο και τρίτο και τέταρτο Μνημόνιο, με δανεισμό που διαρκώς θα διογκώνει το χρέος και με ύφεση που θα βουλιάζει όλο και βαθύτερα τη χώρα. Είναι επίσης φανερό ότι η οποιαδήποτε διέξοδος από τον κλειστό βρόχο της λιτότητας-ύφεσης δεν υπάρχει στον ορίζοντα. Αλλά οι Ευρωπαίοι ηγέτες φοβούνται να αντιμετωπίσουν ριζοσπαστικά την κρίση των εθνικών χρεών: αγοράζουν χρόνο και μεταθέτουν τις λύσεις για αργότερα. Ομως, στη δική μας περίπτωση, η μεσαία τάξη είναι ζήτημα χρόνου να ξεσηκωθεί, καθώς θα γίνεται σαφές πως και το νέο Μνημόνιο δεν υλοποιείται. Εκεί θα έλθει η στιγμή της αλήθειας, και για εμάς και για τους έξω.

Αναμφίβολα, το ελληνικό κράτος είναι υπερχρεωμένο, αναποτελεσματικό, αναξιόπιστο, διεφθαρμένο. Οι αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας είναι δομικές και είναι χρόνιες. Τις γνωρίζαμε όλοι. Ομως, οι εξουσίες και οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί του συστήματος μέχρι πότε θα χρησιμοποιούν τα μεγάλα ψέματα σαν όχημα για τις μισές αλήθειες;

Οδηγιες προς οικονομικους δολοφονους

2012-02-07T11:45:00.000+02:00

Από τους Πειρατές του Ονείρου μέσω Alfavita. Αυθεντική πηγή στο www.oecd.org/dataoecd/24/24/1919076.pdf.

Το 1996, ο ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης) δημοσιεύει στο 13ο τεύχος του επίσημου περιοδικού του, CAHIERS DE POLITIQUE ÉCONOMIQUE (στα Γαλλικά), ένα άρθρο του Κρίστιαν Μόρισον με τίτλο «Οι δυνατότητες πραγματοποίησης των διαρθρωτικών αναπροσαρμογών» (στα Αγγλικά). Πρόκειται ουσιαστικά, όπως αναφέρεται εξάλλου, για την έκθεση του Κέντρου Ανάπτυξης του ΟΟΣΑ με θέμα τα προβλήματα και τους τρόπους πολιτικής χειραγώγησης των πληθυσμών ώστε να μπορέσει μια κυβέρνηση να περάσει τα αυστηρά μέτρα λιτότητας και τις διαρθρωτικές αλλαγές, που επέβαλε κατά τη δεκαετία του 1980 η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού σε μια σειρά από «αναπτυσσόμενες» χώρες και χώρες του Τρίτου Κόσμου. Όπως θα διαπιστώσετε, πέρα από το ότι ο κυνισμός των νέων Μακιαβέλι συναγωνίζεται την επιστημοσύνη τους, αυτά που ζούμε σήμερα εδώ δεν προέκυψαν στην τύχη. Κι αν το γνωρίζουμε ήδη, οπωσδήποτε έχει άλλη βαρύτητα να το ακούμε, απερίφραστα ομολογημένο, από τα πλέον αρμόδια στόματα.Ακολουθούν μεταφρασμένα αποσπάσματα από το άρθρο του Κρίστιαν Μόρισον:

«Οι πολιτικές οικονομικής σταθεροποίησης και διαρθρωτικών αλλαγών μπορεί να προκαλέσουν κοινωνικές ταραχές, ακόμα και να θέσουν σε κίνδυνο την ομαλότητα των χωρών. Στο παρόν Τετράδιο οικονομικής πολιτικής αναλύονται οι πολιτικές συνέπειες αυτών των προγραμμάτων. Όπως προέκυψε από τη συστηματική μελέτη πέντε χωρών και δυο σημαντικών αντιπροσωπευτικών δειγμάτων στη λατινική Αμερική και την Αφρική, το πολιτικό κόστος σε απεργίες, διαδηλώσεις και εξεγέρσεις διαφέρει ανάλογα με τα μέτρα που ελήφθησαν. Πράγματι, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η επείγουσα κατάσταση που δημιουργήθηκε από τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις στις αναπτυσσόμενες χώρες, κρίθηκε ότι μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί με την αποκατάσταση των μακρο-οικονομικών ισορροπιών. Έτσι, οι διαρθρωτικές αναπροσαρμογές περιορίστηκαν σ’ ένα πρόγραμμα σταθερότητας με μοναδικό κριτήριο την ταχύτερη δυνατή μείωση του δημόσιου ελλείμματος. Πολύ σύντομα όμως συνειδητοποιήσαμε πως η σταθεροποίηση δεν είναι αυτοσκοπός. […]

Πράγματι, όπου τέθηκε θέμα διαρθρωτικών αλλαγών, οι διεθνείς οργανισμοί [ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, κ.λπ.] απαίτησαν δραστική μείωση των βασικών δημόσιων δαπανών. Αυτό έκανε αντιδημοφιλείς τις κυβερνήσεις, οι οποίες, σε περίπτωση ταραχών, κατέφυγαν στην καταστολή πολλαπλασιάζοντας το πολιτικό κόστος. […] Η εφαρμογή προγραμμάτων διαρθρωτικών αλλαγών σε δεκάδες χώρες κατά τη δεκαετία του 1980 έδειξε, ότι είχαμε παραμελήσει την πολιτική διάσταση του ζητήματος. Πιεζόμενες από απεργίες, διαδηλώσεις, ακόμα κι εξεγέρσεις, πολλές κυβερνήσεις αναγκάστηκαν να διακόψουν ή να περικόψουν σημαντικά τα προγράμματα αυτά. Έτσι αναγκαστήκαμε να αναγνωρίσουμε, ότι η οικονομική επιτυχία της διαρθρωτικής αναπροσαρμογής εξαρτάται από τη δυνατότητα πολιτικής πραγματοποίησής της. […]

Ένα βασικό συμπέρασμα είναι ότι, σύμφωνα με στατιστικές που στηρίζονται στη μελέτη δεκάδων χωρών επί μια δεκαετία, το πολιτικό κόστος διαφοροποιείται ανάλογα με τα μέτρα. Πρόκεται για ένα πολύ σημαντικό συμπέρασμα, διότι σημαίνει πως μπορεί μέσα από τη μελέτη των μέτρων και των αντιδράσεων να εκπονηθεί ένα βέλτιστο πολιτικό πρόγραμμα, δηλαδή ένα πρόγραμμα που θα ελαχιστοποιεί τους κινδύνους. […]

Τα μέτρα που προκαλούν τις περισσότερες διαδηλώσεις, είναι εκείνα που πλήττουν ολόκληρο τον πληθυσμό και έχουν σαν αποτέλεσμα την άνοδο των τιμών, ο,τιδήποτε κι αν την προκαλεί (περικοπές επιδομάτων, αύξηση των έμμεσων φόρων ή υποτίμηση). Έτσι, στη Ζάμπια ο διπλασιασμός της τιμής του αλευριού και του καλαμποκιού το Δεκέμβριο του 1984, εξαιτίας της περικοπής επιδομάτων, προκάλεσε κύμα ταραχών η καταστολή των οποίων καταμέτρησε 15 νεκρούς. Παρόμοια, όταν το 1988 η κυβέρνηση της Νιγηρίας αύξησε την τιμή του πετρελαίου, το οποίο αγόραζαν κυρίως τα φτωχά νοικοκυριά, είχαμε ταραχές με 6 νεκρούς διαδηλωτές. […]

Άλλα μέτρα όμως, όπως οι περικοπές των δημόσιων επενδύσεων, ή των λειτουργικών εξόδων (εκτός των μισθών), δεν προκαλούν σοβαρή αναταραχή. […] Οι περικοπές στις δημόσιες επενδύσεις πλήττουν κυρίως τον τομέα της οικοδομής, που μαστίζεται τότε από πτωχεύσεις και απολύσεις. Όμως αυτός ο τομέας αποτελείται κυρίως από μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, που δεν έχουν μεγάλο πολιτικό βάρος. […] Από την άλλη, οι περικοπές στα λειτουργικά έξοδα του κράτους πλήττουν τους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά οι κυβερνήσεις μπορούν να πάρουν την κοινή γνώμη με το μέρος τους αν κινηθούν ευέλικτα παρουσιάζοντας, με τη βοήθεια του Τύπου, αυτά τα μέτρα σαν μέτρα ισονομίας με το επιχείρημα, ότι εφόσον ζητούνται θυσίες από όλο το λαό, οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν γίνεται ν’ αποτελούν εξαίρεση. […]

Το βέβαιο είναι ότι μια κυβέρνηση δεν μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμα σταθερότητας ενάντια στη θέληση ολόκληρης της κοινής γνώμης. Ένα πρόγραμμα που θα έπληττε εξίσου όλες τις κοινωνικές ομάδες, αποδείχτηκε πολύ πιο δύσκολο να εφαρμοστεί από ένα πρόγραμμα που κάνει διακρίσεις σε βάρος κάποιων κοινωνικών ομάδων ευνοώντας ορισμένες άλλες. Πρέπει λοιπόν η αρμόδια κυβέρνηση να φροντίσει ώστε να πάρει με το μέρος της ένα μέρος του κόσμου, στην ανάγκη φορτώνοντας δυσανάλογα και με πολύ βαριά μέτρα ορισμένες κοινωνικές ομάδες. […]

Η απελευθέρωση των εισαγωγών και το άνοιγμα των επαγγελμάτων − ένα μέτρο στο οποίο επιμένει πάντοτε η Παγκόσμια Τράπεζα − προκαλεί αντίθετες αντιδράσεις, από τις οποίες η κυβέρνηση μπορεί να επωφεληθεί. […] Μπορεί για παράδειγμα να καταργήσει τους δασμούς σε πρώτες ύλες που αγοράζουν όλες οι επιχειρήσεις, ή σε βασικά προϊόντα που δύσκολα μπορούν να προμηθευτούν οι μικρές επιχειρήσεις. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να δημιουργήσει γρήγορα συμμάχους, που θα στηρίξουν την πολιτική της απελευθέρωσης και του ανοίγματος. […]

Η κυβέρνηση που καλείται να εφαρμόσει αναδιαρθρωτικά προγράμματα, είναι υποχρεωμένη να πάρει αντιλαϊκά μέτρα. […] Καλώντας σε βοήθεια το ΔΝΤ, μπορεί να επωφεληθεί και σε πολιτικό επίπεδο γιατί θα μπορεί να απαντάει σε όσους αντιδρούν, ότι τα μέτρα προβλέπονται από τη συμφωνία που επέβαλε το ΔΝΤ και είναι υποχρεωμένη να τα πάρει θέλοντας και μη. […]

Καλό είναι τα μέτρα να λαμβάνονται πριν ξεσπάσει κρίση. Υπάρχουν όμως τρόποι αντιμετώπισης του πολιτικού κόστους ακόμη κι αν τα μέτρα λαμβάνονται αφού ξεσπάσει η κρίση. […] Εάν η κυβέρνηση εκλεγεί λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση, έχει μπροστά της μια μικρή χρονική περίοδο (4 με 6 μήνες) κατά την οποία η κοινή γνώμη εξακολουθεί να την στηρίζει και κατά την οποία μπορεί να ρίχνει την ευθύνη για τα αντιλαϊκά μέτρα στους προκατόχους της. Σε αυτό το διάστημα, οι συντεχνίες χάνουν προσωρινά τη δύναμή τους και τότε η κυβέρνηση πρέπει να σπεύσει να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον τους. Έπειτα από αυτή την περίοδο χάριτος τα πράγματα δυσκολεύουν τρομερά. Η νέα κυβέρνηση θεωρείται ολοένα και περισσότερο μόνη υπεύθυνη για την κατάσταση κι έτσι αναγκάζεται ν’ αναλάβει αυτή το σύνολο του πολιτικού κόστους της αναδιάρθωσης. […]

Από την πρώτη λοιπόν στιγμή που θ’ ανέβει στην εξουσία, πρέπει να σταματήσει την αισιόδοξη ρητορική και να επιμείνει, ακόμα και υπερβάλλοντας, για τη σοβαρότητα των οικονομικών ανισορροπιών, να υπογραμμίζει τις ευθύνες των προκατόχων της και το ρόλο εξωγενών δυσμενών παραγόντων. […]

Από τους κινδύνους που θα παρουσιαστούν, αυτός των απεργιών είναι ο μικρότερος. Οι απεργίες κινητοποιούν κατά βάση τους μισθωτούς του μοντέρνου τομέα και όχι τις πιο φτωχές κοινωνικές τάξεις. Με τις κατάλληλες παραχωρήσεις, η κυβέρνηση μπορεί να τις τελειώσει.[…] Παρολαυτά οι απεργίες μπορεί να ευνοήσουν το ξέσπασμα διαδηλώσεων. Ειδικά οι απεργίες των εκπαιδευτικών, αν και καθεαυτές δεν αποτελούν πρόβλημα για τις κυβερνήσεις, γίνονται έμμεσα επικίνδυνες επειδή απελευθερώνουν μια ανεξέλεγκτη μάζα μαθητικής και φοιτητικής νεολαίας, η οποία μπορεί να κατέβει σε διαδηλώσεις και σε αυτή την περίπτωση η καταστολή μπορεί εύκολα να έχει δραματικές συνέπειες.

[…] Οι περικοπές στο στενό και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ένα από τα κυριότερα μέτρα των προγραμμάτων σταθεροποίησης, δεν είναι τόσο επικίνδυνες πολιτικά όσο η άνοδος των τιμών στα είδη κατανάλωσης. Προκαλούν απεργίες μάλλον παρά διαδηλώσεις, πλήττουν περισσότερο τις μεσαίες τάξεις παρά τα φτωχότερα στρώματα και σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση μπορεί να αποτανθεί στον πραγματισμό των δημοσίων υπαλλήλων. Μπορεί για παράδειγμα να τους εξηγήσει, ότι εφόσον το ΔΝΤ επιβάλλει περικοπές κατά 20% στο δημόσιο, το μόνο που απομένει είναι είτε να μειωθούν οι μισθοί, είτε να γίνουν απολύσεις, και η ίδια προτιμάει να κάνει το πρώτο προς όφελος του συνόλου των υπαλλήλων. Η εμπειρία μας από τις περισσότερες αφρικανικές κυβερνήσεις δείχνει, πως αυτό το επιχείρημα εισακούγεται. […]

Μια από τις βασικές περικοπές αφορά στα λειτουργικά έξοδα των σχολείων και των πανεπιστημίων. Είναι πολύ προτιμότερη επιλογή από μια δραστική μείωση του αριθμού των μαθητών και των σπουδαστών. Οι οικογένειες θα αντιδράσουν βίαια στο ενδεχόμενο να αποκλειστούν τα παιδιά τους από την εκπαίδευση. Δεν θα αντιδράσουν όμως σε μια σταδιακή υποβάθμιση της ποιότητας της εκπαίδευσης. Έτσι σιγά-σιγά θα δεχτούν να πληρώνουν κάποιο ποσόν για να σπουδάζουν τα παιδιά, ή να περικοπεί κάποια εκπαιδευτική δραστηριότητα. Αυτή η υποβάθμιση όμως πρέπει να γίνει βήμα προς βήμα, σε ένα σχολείο αρχικά και όχι στο γειτονικό σχολείο, ώστε να αποφευχθεί μια γενικευμένη αντίδραση του πληθυσμού. […]

Τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο πολιτικά από τη λήψη συνολικών μέτρων για την αντιμετώπιση ενός μακρο-οικονομικού προβλήματος. Αν λοιπόν θέλουμε να μειώσουμε τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, πρέπει να τους μειώσουμε πρώτα σε έναν ορισμένο τομέα, να ψαλλιδίσουμε την ονομαστική αξία τους σε έναν άλλο κι ακόμα και ν’ αυξήσουμε τους μισθούς σε κάποιον τομέα που είναι κρίσιμος από πολιτική άποψη. Το ίδιο και με τα επιδόματα. Δεν τα κόβουμε όλα μαζί. Πρέπει να φροντίζουμε απεριόριστα τις λεπτομέρειες: αν π.χ. τα φτωχά νοικοκυριά καταναλώνουν μόνο τη ζάχαρη σε μορφή σκόνης, μπορούμε ν’ αυξήσουμε την τιμή της ζάχαρης σε κύβους. […]

Σημαντικό είναι το συμπέρασμα που λέει, ότι μια κυβέρνηση αποτυχαίνει για δυο λόγους: είτε επειδή εμπιστεύεται την υλοποίηση του προγράμματος σταθεροποίησης και διαρθρωτικών αλλαγών σε τεχνοκράτες, που παραμελούν το πολιτικό κόστος∙ είτε επειδή την εμπιστεύεται αποκλειστικά στους αρμόδιους πολιτικούς, που ενδιαφέρονται για το στενό πολιτικό κόστος. […]

Για να έχει μια κυβέρνηση το περιθώριο ώστε να κάνει τους πολιτικούς ελιγμούς που απαιτεί ένα πρόγραμμα αναδιάρθρωσης, πρέπει να στηρίζεται από ένα ή δυο μεγάλα κόμματα και όχι από μια συμμαχία μικρών κομμάτων.Γι’ αυτό χρειάζεται ένα κατάλληλο εκλογικό σύστημα, με πολλές μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Άλλα μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση ενίσχυσης της εκτελεστικής εξουσίας είναι αυτά που νομοθετούν προσωρινές ειδικές εξουσίες, ή τον εκ των υστέρων έλεγχο από τη δικαστική εξουσία ώστε να μην μπορούν οι δικαστές να ελέγχουν εκ των προτέρων την εφαρμογή ενός προγράμματος. Το δημοψήφισμα είναι ένα αποτελεσματικό όπλο στα χέρια μιας κυβέρνησης όταν έχει αυτή την πρωτοβουλία των κινήσεων. Μπορεί να καταφεύγει σε δημοψήφισμα, ώστε να εγκριθεί ένα συγκεκριμένο μέτρο της και να θέσει εκτός μάχης μια συμμαχία αντιφρονούντων. Επιπλέον, όταν κάποια μέτρα προκαλέσουν ένα αυξανόμενο κύμα ταραχών και καταστολής, τότε η προκήρυξη δημοψηφίσματος μπορεί να ηρεμήσει το πολιτικό παιχνίδι και να βοηθήσει στην αποκατάσταση της τάξης αποφορτίζοντας την πίεση των διαδηλωτών. […]

Εξίσου βοηθάει το μοίρασμα των ρόλων μεταξύ των διεθνών οργανισμών − οι οποίοι αναλαμβάνουν το ρόλο να υπενθυμίζουν τις σκληρές υποχρεώσεις του προγράμματος αναδιάρθρωσης − και μιας σειράς χωρών, που θα παίζουν το ρόλο χορηγών και θα παρέχουν κάποια βοήθεια όταν ορισμένα πολύ σκληρά μέτρα γίνονται πολύ επικίνδυνα.[…]»

Απολυτος εξευτελισμος

2012-02-07T10:00:00.001+02:00

Του Σ.Κουλογλου απο tvxs

Ας υποθέσουμε ότι τον Οκτώβριο του 1940 η ελληνική κυβέρνηση σκεπτόταν, όπως ο κ. Βενιζέλος: η χώρα είναι σε μειονεκτική θέση, και προκείμενου να καταστραφεί από έναν χαμένο εκ των προτέρων πόλεμο, πρέπει να διαλέξει το μικρότερο κακό: παράδοση στους Ιταλούς, χωρίς άσκοπες αιματοχυσίες.

Γιατί αυτό βασικά, είπε χθες ο κ. Βενιζέλος. «Οι Έλληνες πολίτες καλούνται να αντιμετωπίσουν ένα δραματικό και οξύ δίλημμα. Η σωτηρία της χώρας, η παραμονή της στο ευρώ, το PSI, η οριστικοποίηση της νέα δανειακής σύμβασης και η λήψη των χρημάτων που είναι ζωτικής σημασίας για τη σωτηρία της Ελλάδας, συνεπάγεται ένα πολύ μεγάλο κοινωνικό κόστος, συνεπάγεται θυσίες», όμως η άλλη λύση είναι χειρότερη: «από την άλλη μεριά, η αποτυχία των διαπραγματεύσεων, η αποτυχία του προγράμματος, η χρεοκοπία της χώρας, συνεπάγεται ακόμα μεγαλύτερες θυσίες».

Ας εξετάσουμε λοιπόν το μικρότερο κακό. Σαν τον χειρότερο σαδιστή, η τρόικα ζητά νέα μέτρα λιτότητας για να εξισορροπηθούν οι νέες ρυθμίσεις που η ίδια απαιτεί: θα χαμηλώσουν οι μισθοί και επομένως θα μειωθούν οι εισφορές για τα ασφαλιστικά ταμεία; Περικοπές στις δημόσιες δαπάνες για να εξισορροπηθούν.

Μείωση των φορολογικών εσόδων από την πρόσθετη ύφεση που, το παραδέχονται ανοικτά πια, θα προκαλέσουν τα νέα μέτρα; Απολύσεις 15 χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, μείωση των δαπανών για την υγεία και δεν συμμαζεύεται. Μέχρι που οι Μερκοζί έφτασαν να δηλώσουν από το Παρίσι ότι θα πρέπει να δημιουργηθεί ένας δεσμευμένος λογαριασμός όπου «θα πρέπει να τοποθετηθούν οι τόκοι του ελληνικού χρέους ώστε τα χρήματα να είναι μονίμως διαθέσιμα», εννοείται για να μην τα φάνε οι Έλληνες. Το μόνο που δεν απαίτησαν, ακόμη, είναι να πάρουν τα γυναικόπαιδα για σκλάβους, όπως έκαναν στους ηττημένους παλιότερα.

Το άλλο πρόβλημα είναι ότι τίποτα καλό δεν μπορεί να βγει απ αυτά τα μέτρα, που αναπόφευκτα θα οδηγήσουν σε καινούργια, το ίδιο και περισσότερο απεχθή. Με αποτέλεσμα σύντομα η κοινωνία να καταρρεύσει, να εκραγεί ή και τα δύο μαζί. Να φτάσουμε αναπόφευκτα δηλαδή στη χρεοκοπία που ξορκίζει ο κ. Βενιζέλος, και μάλιστα με χειρότερους όρους από ότι αν χρεοκοπούσαμε σήμερα.

Τι έκανε τους Έλληνες να πολεμήσουν και να κερδίσουν το 1940, έναν ανώτερο αντίπαλο; Το αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας και το γεγονός ότι οι υποχωρήσεις και οι, συχνά αναγκαίοι, συμβιβασμοί έχουν κάποιες απαραβίαστες κόκκινες γραμμές. Εδώ και δύο χρόνια που ξέσπασε η κρίση, οι ελληνικές κυβερνήσεις συμπεριφέρονται σαν ηττημένες, χωρίς να έχουν δώσει καμιά μάχη. Πως μπορούν έτσι να κερδίσουν έναν πόλεμο στον οποίο η άλλη πλευρά είναι αδυσώπητη και έχει καταλάβει ότι παίζει χωρίς αντίπαλο;

Η χώρα δεν πρέπει να υποκύψει στον εκβιασμό. Όχι για να αυτοκτονήσει ηρωικά, ούτε για να επιστρέψει στην μιζέρια της δραχμής. Αλλά γιατί δεν έχει άλλη επιλογή και ο χρόνος δουλεύει συνεχώς σε βάρος της. Αυτός που έχει ήδη καταρρεύσει, την κατάρρευση δεν την φοβάται. Θα ριψοκινδύνευε όμως ο Σαρκοζί την διάλυση της ευρωζώνης και μια νέα παγκόσμια αναταραχή, μερικές εβδομάδες πριν από τις γαλλικές προεδρικές εκλογές;

..και η δηλωση του Ε.Βενιζελου που αναφερεται το παραπανω αρθρο

«Η διαπραγμάτευση είναι τόσο σκληρή που κλείνουμε συνεχώς μέτωπα και τα μέτωπα ανοίγουν σε άλλο σημείο. Είναι σαν Λερναία Ύδρα», παραδέχτηκε ο υπυργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος, μετά την πολύωρη συνάντησή του με τους επικεφαλής της τρόικας και τον υπουργό Εργασίας Γιώργο Κουτρουμάνη. Ο μαραθώνιος των διαπραγματεύσεων συνεχίζεται αυτή την ώρα στο Μέγαρο Μαξίμου, προκειμένου να οριστικοποιηθούν τα νέα μέτρα που ζητά η τρόικα ως προϋπόθεση για τη νέα δανειακή σύμβαση. Όπως επισήμανε χαρακτηριστικά ο κ. Βενιζέλος, «ασκείται μεγάλη πίεση προς τη χώρα» και «η σωτηρία της συνεπάγεται θυσίες».

«Οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα για το νέο πρόγραμμα συνεχίζονται και είναι προφανές ότι ασκείται πολύ μεγάλη πίεση απέναντι στη χώρα, ασκείται πολύ μεγάλη πίεση στον ελληνικό λαό, στους Έλληνες πολίτες, οι οποίοι καλούνται να αντιμετωπίσουν ένα δραματικό και οξύ δίλημμα. Διότι η σωτηρία της χώρας, η παραμονή της στο ευρώ, το PSI, η οριστικοποίηση της νέα δανειακής σύμβασης και η λήψη των χρημάτων που είναι ζωτικής σημασίας για τη σωτηρία της Ελλάδας, συνεπάγεται ένα πολύ μεγάλο κοινωνικό κόστος, συνεπάγεται θυσίες», τονίζει σε δήλωσή του μετά την ολοκλήρωση της αποψινής διαπραγμάτευσης με την τρόικα και πριν την αναχώρησή του για τη σύσκεψη με τον πρωθυπουργό στο Μέγαρο Μαξίμου, ο Ευάγγελος Βενιζέλος.

Αφήνοντας αιχμές στα κόμματα που συμμετέχουν στη διαπραγμάτευση, επισημαίνει: «κανείς δεν είναι πιο σκληρός από τον άλλον. Κανείς δεν είναι πιο φιλολαϊκός από τον άλλον. Δεν υπάρχει - πιστεύω - ένας που να θέλει να περιορίσει μισθούς και συντάξεις, που να θέλει να περιορίσει το επίπεδο ζωής των Ελλήνων. Και ψεύδεται όποιος ισχυρίζεται ότι έχει μεγαλύτερες ευαισθησίες ή αγωνίζεται εδώ, εσωτερικά, μόνος του».

Ο κ. Βενιζέλος σημειώνει επίσης ότι «από την άλλη μεριά, η αποτυχία των διαπραγματεύσεων, η αποτυχία του προγράμματος, η χρεοκοπία της χώρας, συνεπάγεται ακόμα μεγαλύτερες θυσίες. Και δυστυχώς, αντί να δούμε αυτό το τραγικό δίλημμα κατάματα και να μιλήσουμε με ειλικρίνεια, με εθνική ενότητα, να καταλάβουμε τι έχει συμβεί τις τελευταίες πολλές δεκαετίες στη χώρα μας, γιατί φτάσαμε σε αυτή την κατάσταση, σε μια κατάσταση που προσβάλει την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνεια του ελληνικού λαού, είναι πάρα πολλοί αυτοί, οι οποίοι ξοδεύουν τις δυνάμεις τους σε μια συμβατική, ξεπερασμένη κομματική αντιπαράθεση, γεμάτη μικρότητες, σα να μην έχει συμβεί τίποτα, σα να είμαστε στο 2009 ή στο 1999. Δυστυχώς, είμαστε αλλού και δεν λέμε την αλήθεια στον ελληνικό λαό.

Κάποιοι πιστεύουν ότι συζητώντας μεταξύ μας οι Έλληνες, τα πολιτικά κόμματα, οι αρχηγοί των κομμάτων με τον Πρωθυπουργό που τα ίδια τα κόμματα διάλεξαν και στηρίζουν στη Βουλή, διαπραγματευόμαστε. Όχι! Δεν διαπραγματευόμαστε όταν μιλάμε μεταξύ μας. Κανείς δεν είναι πιο σκληρός από τον άλλον. Κανείς δεν είναι πιο φιλολαϊκός από τον άλλον. Δεν υπάρχει -πιστεύω- ένας που να θέλει να περιορίσει μισθούς και συντάξεις, που να θέλει να περιορίσει το επίπεδο ζωής των Ελλήνων. Και ψεύδεται όποιος ισχυρίζεται ότι έχει μεγαλύτερες ευαισθησίες ή αγωνίζεται εδώ, εσωτερικά, μόνος του.

Ο αγώνας και η διαπραγμάτευση γίνεται όταν συναντάμε τους εντεταλμένους εκπροσώπους των εταίρων μας και των διεθνών οργανισμών που μετέχουν στην τρόικα. Η διαπραγμάτευση γίνεται όταν αντιμετωπίζεις τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, τη διεθνή κοινή γνώμη, τις κυβερνήσεις και τα Κοινοβούλια άλλων χωρών που στηρίζουν την Ελλάδα και θέλουν να βλέπουν να γίνονται στην Ελλάδα αυτά που γίνονται στον δικό τους τόπο ή κατά τη δική τους αντίληψη.

Λοιπόν, δυστυχώς, πρέπει να σας πω ότι είναι τόσο σκληρή η διαπραγμάτευση που κλείνουμε συνεχώς μέτωπα και τα μέτωπα ανοίγουν σε άλλα σημεία. Είναι μια Λερναία Ύδρα. Και επειδή κανείς δεν είναι Ηρακλής από μόνος του για να αντιμετωπίσει τη Λερναία Ύδρα πρέπει όλοι μαζί, χωρίς μικρότητες και χωρίς εξυπνακισμούς, να δώσουμε αυτή τη μάχη, να πείσουμε τους Έλληνες, να τους δώσουμε την εικόνα όλου του σχεδίου και να προχωρήσουμε προς τη λύση που έχουμε επιλέξει, που είναι να μείνουμε στο ευρώ, να μείνουμε στην Ευρώπη και να αγωνιστούμε να ξανακερδίσουμε το χαμένο έδαφος.

Έχουμε όλοι - ο καθένας βέβαια κατά το μέτρο της ιδιότητας που έχει, γιατί είναι άλλο να ασκείς εξουσία και άλλο να υφίστασαι την εξουσία - εθνικά μια ιστορική ευθύνη γιατί φτάσαμε στο σημείο αυτό. Και πρέπει να ξανακερδίσουμε την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της χώρας μας. Θέλει πολλή δουλειά, θέλει μεγάλη προσπάθεια, θέλει επιμονή για να ξαναγίνουμε υπερήφανοι».

This is just not going to work

2012-02-06T20:01:00.001+02:00

Toυ P.Krugman απο NYTimes

How much is the troika demanding from Greece? How tight is the squeeze? Here’s a look based on the most recent IMF report (pdf).The current plan calls for Greece to move into large primary surplus — that is, surplus not counting interest payments on the debt:

That’s a huge swing — and it’s supposed to happen in the face of a deeply depressed economy. Here’s what it implies for real government spending:

Can I say that this looks basically inconceivable?

And here’s the thing: when this started, Greece was running a large primary deficit — which meant that even if it repudiated all its debt, it would still have been forced to make a major fiscal contraction. This is no longer true. So we’re now looking at a scenario in which Greece is forced into killing levels of austerity to pay its foreign creditors, with no real light at the end of the tunnel.This is just not going to work.

Πικρη αληθεια..

2012-02-06T13:00:00.001+02:00

Toυ Σ.Κουλογλου ..απο tvxs απιστευτα πικρο

Όπως και τα προηγούμενα σόου, που στην ελληνική σκηνή ανεβαίνουν πια κάθε τρεις μήνες – όσο δηλαδή χρειάζεται να αποδειχθεί ότι το προηγούμενο πακέτο μέτρων ήταν καταστροφικό- το θρίλερ αυτού του Σαββατοκύριακου δεν αποδεικνύει παρά ένα πράγμα: ότι δεν μπορείς να εκπορνεύεσαι λιγουλάκι. Αν το κάνεις μια φορά, θα κάθεσαι σε όλη σου τη ζωή.

Υπογράφοντας το πρώτο μνημόνιο τον Μάιο του 2010, όταν οι γαλλογερμανικές τράπεζες ήταν περισσότερο εκτεθειμένες στο ελληνικό χρέος και η Αθήνα είχε τη δυνατότητα να διαπραγματευθεί μια καλύτερη συμφωνία, η ... αδιάβαστη κυβέρνηση Παπανδρέου έβαλε την χώρα στο φαύλο κύκλο των συνταγών του ΔΝΤ: λιτότητα που φέρνει ύφεση, με αποτέλεσμα περισσότερα μέτρα, που με την σειρά τους προκαλούν περισσότερη ύφεση.

Σχεδόν 2 χρόνια αργότερα μετά την... παρθενική εκπόρνευση της, η χώρα βρίσκεται σε πολύ χειρότερη, διαπραγματευτική θέση: οι ξένες τράπεζες έχουν ξεφορτωθεί πολλά από ελληνικά τοξικά ομόλογα και έχουν οχυρωθεί, το διεθνές κύρος της Ελλάδας συναγωνίζεται το κύρος της Συρίας και, το κυριότερο, η ελληνική κοινωνία, συγχυσμένη, κουρασμένη και ανήμπορη, έχει πλέον συνηθίσει να προσποιείται ότι αντιστέκεται, αλλά στο τέλος να στέκεται.

Χώρια ότι οι ξένοι δανειστές, οι Μερκοζί στις Βρυξέλλες και το ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον, έχουν καταλάβει ότι έχουν να κάνουν με κάποιους επαρχιώτες πολιτικούς απατεωνίσκους, που είναι ανίκανοι να εφαρμόσουν ακόμη και εκείνες τις μεταρρυθμίσεις που θα έπρεπε να είχαν γίνει, ανεξάρτητα από μνημόνια. Μια ομάδα που ο λαός την μισεί και η οποία αντλεί την όποια κοινωνική ανοχή και εξασφαλίζει την παραμονή της στην εξουσία, από την ικανότητα της να εξασφαλίζει νέα δάνεια «για να πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις». Μια ομάδα δηλαδή που οι δανειστές έχουν στο τσεπάκι τους.

Κάτω από αυτές τις άνισες, εξευτελιστικές συνθήκες θα συμφωνηθεί, σήμερα όπως όλα δείχνουν, το νέο πακέτο - έκτο ή έβδομο, έχει πια χαθεί ο λογαριασμός-που υποτίθεται ότι θα καταφέρει εκεί που απότυχαν παταγωδώς όλα τα προηγούμενα. Το πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα σε βάρος της Ελλάδας φαίνεται και από το γεγονός ότι έχουν πέσει πλέον και τα προσχήματα: το νέο σωτήριο δάνειο θα χρησιμοποιείται για να ξεπληρώνονται τα προηγούμενα.

Η ελληνική πλευρά θα έπρεπε να αρνηθεί να υπογράψει νέα μέτρα, που θα έχουν ως μοναδικό αποτέλεσμα τον παραπέρα εκφυλισμό της κοινωνίας, νέους εξευτελισμούς της χώρας και ένα ακόμη πακέτο «σωτηρίας» τους ερχόμενους μήνες. Ακόμη και αν αυτό οδηγούσε στης χρεοκοπίας το γκρεμό: γιατί ο επόμενος γκρεμός θα είναι σίγουρα χειρότερος.

Από τους κ.κ. Παπανδρέου και Καρατζαφέρη, «εκπορνευμένους» τόσες φορές όσα και τα προηγούμενα μνημόνια, δεν περίμενε κανείς διαφορετικά πράγματα. Το ενδιαφέρον είναι με τον κ. Σαμαρά που διέρρευσε ότι «πάλεψε και πέτυχε να μην κοπούν ο 13ος και 14ος μισθός» για να πάρει την απάντηση από το υπουργείο Οικονομικών: «το ζήτημα του 13ου και 14ου μισθού έχει "κλείσει" εδώ και δύο ημέρες και ως εκ τούτου δεν ετέθη τέτοιο θέμα στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, αφού δεν επιμένει επ’ αυτού η τρόικα ». Άλλωστε ο πρόεδρος της ΝΔ έχει ήδη κάνει την στροφή από τέλη Οκτωβρίου υποστηρίζοντας την «μνημονιακή» κυβέρνηση Παπαδήμου. Αν εκπορνευθεί κανείς μια φορά...

Ο δρομος προς το πουθενα

2012-02-04T18:54:00.001+02:00

Του Γ.Βαρουφακη απο Protagon.gr

Το Μνημόνιο, που κάποιοι δεν διάβασαν πριν υπερψηφίσουν, βασιζόταν στην λογική ότι χωρίς τα δάνεια των €110 δις που προέβλεπε: α.το ελληνικό κράτος θα εξαναγκαζόταν σε στάση πληρωμών η οποία θα μας έθετε για τουλάχιστον 10 χρόνια εκτός αγορών, β.δεν θα υπήρχαν αρκετοί πόροι για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις και γ. δεν θα δινόταν χρόνος στην ελληνική οικονομία να ανακάμψει και να παραγάγει τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα μας επέτρεπαν να κάνουμε βήματα πίσω από το χείλος της χρεοκοπίας. Τότε κάποιοι είχαμε πει ότι αυτό το τρίπτυχο αποτελούσε επικίνδυνη φαντασίωση.

Καθώς οι όροι για να πάρουμε το δάνειο εγγυόντουσαν την υφεσιακή δίνη στην οποία θα εισερχόταν η χώρα, τα πλεονάσματα του (3) δεν θα παράγονταν, το σημείο (1) δεν θα το αποφεύγαμε έτσι κι αλλιώς, και, για αυτό τον λόγο, θα επιστρέφαμε θέλοντας και μη στο (2), στην σημερινή κατάσταση που το κράτος, αφού χρεώθηκε με την μερίδα του λέοντος του δανείου-μαμμούθ των €110 δις και πάλι αδυνατεί να καλύπτει τα έσοδά του.Από αυτές εδώ τις σελίδες, τον Απρίλη του 2010, σε άρθρο με τίτλο «Το πρώτο τάνγκο στην ευρωζώνη» είχα γράψει τα εξής:

«[Ο] φόβος μου είναι ότι οδεύουμε στον δρόμο που χάραξε η Αργεντινή του 2002. Κάθε μέρα που περνά τα δάνεια που παίρνουμε… μου θυμίζουν τα δάνεια του ΔΝΤ προς την Αργεντινή της περιόδου 1998-2002: Δάνεια που μας κρατούν εντός του ευρώ προσωρινά αλλά τα οποία κάποια στιγμή δεν θα μπορέσουμε να αποπληρώσουμε. Και τότε; Το 2002 η χώρα του τάνγκο (ας με συγχωρήσουν οι φίλοι Ουρουγουανοί που το διεκδικούν) προέβη και σε στάση πληρωμών αλλά και σε απώλεια ενός (ουσιαστικά) κοινού νομίσματος δολαρίου-πέσος με τέσσερα χρόνια και 50 δις δολάρια μεγαλύτερη καθυστέρηση από όσο έπρεπε. Το 2012 τι επιφυλάσσει σε εμάς; Νομίζω ότι μας επιφυλάσσει ένα εκ των ακόλουθων δύο σεναρίων:

(1) Στάση πληρωμών που όμως θα έχει πολύ μεγαλύτερο κόστος λόγω ενός απίστευτα αναποτελεσματικού δανεισμού δεκάδων δις ευρώ του οποίου η μόνη λογική εν τέλει είναι η καθυστέρηση της στάσης πληρωμών ώστε να διασωθούν οι Γερμανικές τράπεζες που θα χρησιμοποιήσουν τον χρόνο που εμείς "αγοράζουμε" (δανειζόμενοι) εκ μέρους τους ώστε να προλάβουν να πουλήσουν τα ομόλογά μας.

(2) Την συνειδητοποίηση εκ μέρους της Γερμανίας ότι, αν θέλουν να κρατήσουν το ευρώ ως έχει, δηλαδή να αποτρέψουν αλυσιδωτές κρίσεις τύπου Αργεντινής εντός της ευρωζώνης, θα πρέπει επί τέλους να κατανοήσουν ότι μία πραγματική οικονομική ενοποίηση, ιδίως μετά από μια παγκόσμια οικονομική κρίση τύπου 1929 ή 2008, απαιτεί ανακύκλωση των πλεονασμάτων - δηλαδή, πολιτική και δημοσιονομική ενοποίηση.Αν κρίνουμε από τις έως τώρα συμπεριφορές των βορείων εταίρων μας, οδεύουμε ολοταχώς προς το πρώτο σενάριο.»

Κάπως έτσι έχουν εξελιχθεί τα πράγματα. Η Γερμανία έχει βρεθεί σε αδιέξοδο που η ίδια δημιούργησε στον εαυτό της, επικουρούμενη βέβαια από τους δικούς μας φωστήρες, που δεν μπόρεσαν να διανοηθούν μια στάση πληρωμών (τότε που το ΑΕΠ μας ήταν 15% μεγαλύτερο απ’ ότι σήμερα και τα χρέη μας 20% μικρότερα). Η καλύτερη αφήγηση της οικονομικής αποτυχίας και πολιτικής αστοχίας του πρώτου Μνημονίου της χώρας μας δόθηκε από τον Keynes το… 1920. Τότε ήταν που είχε γράψει τις ακόλουθες αράδες:"... η ανειλικρινής αποδοχή... όρων που ήταν αδύνατον να τηρηθούν..., και τους οποίους δεν είχε σκοπό να τηρήσει, καθιστά την {Ελλάδα} το ίδιο ένοχη με {τους ευρωπαίους εταίρους } οι οποίοι επέβαλαν όρους που δεν είχαν το δικαίωμα να επιβάλουν."

Προφανώς τα παραπάνω δεν είναι ακριβώς τα λόγια του Keynes. Είναι όμως πολύ κοντά. Το μόνο που άλλαξα ήταν εκεί που εκείνος έγραφε {Γερμανία} εγώ έγραψα {Ελλάδα} και αντί για {τους Συμμάχους} που ανέφερε εκείνος, αντικατέστησα τις λέξεις { τους ευρωπαίους εταίρους }. Η ουσία όμως είναι ακριβώς η ίδια: Οι ισχυροί προσέφεραν μια συμφωνία στους αδύναμους υπό όρους που ούτε οι μεν είχαν δικαίωμα να επιβάλουν ούτε οι δε να αποδεχθούν. Συνένοχοι σε μια τέτοια λογικά ατέρμονη συμφωνία, οι ηγέτες μας, Έλληνες και Γερμανοί, έσπρωξαν και τις δύο χώρες μας βαθύτερα στην Κρίση του Ευρώ. Πρόκειται για μια πρωτοφανή πολιτική αποτυχία στα χρονικά της παγκόσμιας ιστορίας.

Θα μου πείτε, περασμένα-ξεχασμένα. Μακάρι. Να όμως που το ένα λάθος οδηγεί κατ’ ευθείαν στο επόμενο. Σήμερα, αρχές 2012, παρά το γεγονός ότι έχουμε όλα τα στοιχεία, και όλη την εμπειρική γνώση, που χρειαζόμαστε για να κατανοήσουμε πως η λογική του Μνημονίου (που περιστρέφεται γύρω από τον άξονα «νέα δάνεια– βαθύτερη λιτότητα») καταποντίστηκε, έχουμε μια κυβέρνηση (εθνικής ενότητας μάλιστα) που έχει στόχο ένα νέο Μνημόνιο.

Μήπως το νέο Μνημόνιο έχει μάθει από τα παθήματα του προηγούμενου; Σε καμία περίπτωση. Η συνταγή είναι η ίδια:

Άλλες δεκάδες δις με στόχο την αποπληρωμή προηγούμενων δανείων, υπό τον όρο ακόμα μεγαλύτερης αφαίμαξης της ενεργούς ζήτησης της ελληνικής οικονομίας, και με την κούφια «υπόσχεση» για ανάπτυξη μέσω διαρθρωτικών αλλαγών και ενός στρεβλού, διεφθαρμένου και αναποτελεσματικού ΕΣΠΑ.Μήπως υπάρχουν νέα επιχειρήματα για να αποδεχθούμε την νέα Μνημονιακή συμφωνία; Ας δούμε ποια επιχειρήματα ακούγονται υπέρ της υπογραφής της: Χωρίς αυτήν, μας λένε,

1. το ελληνικό κράτος θα εξαναγκαστεί σε στάση πληρωμών τον Μάρτιο η οποία θα μας θέσει εκτός του ευρώ

Αυτό είναι! Το εξής ένα επιχείρημα! Δεν υπάρχει άλλο. Προσέξτε πως τα (2) και (3) που είχαμε στην περίπτωση του πρώτου Μνημονίου δεν υπάρχουν πια. Μας τελείωσαν. Κανείς δεν τολμά πλέον να μιλά για μισθούς και για συντάξεις καθώς η γερμανική πλευρά το έχει ξεκαθαρίσει: ό,τι πάρει το ελληνικό κράτος από τούδε και στο εξής θα πρέπει να το χρησιμοποιεί για να αποπληρώνει τους τραπεζίτες, το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ. Τελεία και παύλα. Άρα, η νέα δανειακή συμφωνία προβλέπει δάνεια για την αποπληρωμή δανείων. Μήπως όμως έτσι δοθεί η ευκαιρία στο ελληνικό κράτος να αρχίσει κάποια στιγμή να αποπληρώνει να χρέη του και να ξαναγίνει αξιόπιστο;

Μήπως ισχύει το μέρος (3), βλ. στη αρχή του άρθρου, της λογικής του αρχικού Μνημονίου; Σε καμία των περιπτώσεων! Επ’ ουδενί! Γιατί είμαι τόσο κάθετος; Επειδή αυτό μας λέει ακόμα και το ΔΝΤ. Τι λέει δηλαδή; Ότι για να τιθασευτεί το ελληνικό χρέος, και να μπει η Ελλάδα στην τροχιά της αποπληρωμής των χρεών της, θα πρέπει να ισχύσουν ταυτόχρονα οι εξής προϋποθέσεις: (α) Η οικονομία μας να μπει σε ρυθμούς μεγέθυνσης της τάξης του 2% από το πρώτο εξάμηνο του 2012, (β) ο πληθωρισμός να μην ξεπερνά το 2%, (γ) να πετύχει 100% το κούρεμα (το κατ’ ευφημισμόν γνωστό και ως PSI) και (δ) να εισπράξει το δημόσιο €50 δις από ιδιωτικοποιήσεις. Σε μια οικονομία που αντί να μεγεθύνεται φθίνει με ρυθμό -7%, με το κούρεμα να αποδίδει πολύ λιγότερα στην πράξη από αυτά που θα ανακοινωθούν, με τις ιδιωτικοποιήσεις να αδυνατούν να αποδώσουν όταν οι αξίες όλων των περιουσιακών στοιχείων καταρρέουν, κλπ., τα παραπάνω αποτελούν σενάριο νοσηρής και κακόβουλης φαντασίας.

Οπότε, λοιπόν, μένουμε με το εξής ένα επιχείρημα: Να υπογράψουμε την συμφωνία γιατί αλλιώς θα βρεθούμε εκτός ευρώ. Πόσο όμως στέκει αυτή η απειλή; Έστω ότι έρχεται η 20η Μαρτίου, η μέρα που το δημόσιο πρέπει να καταβάλει €14 δις στους δανειστές του, και η κυβέρνηση ανακοινώνει πως η πληρωμή αυτή αναβάλλεται μέχρι νεοτέρας, έως ότου η Ευρωπαϊκή Ένωση μας παρουσιάσει ένα Σχέδιο Λύσης το οποίο, αντίθετα με τον τραγέλαφο της 27ης Οκτωβρίου, να έχει έστω και μια μικρή ελπίδα να βάλει την χώρα (αλλά και την υπόλοιπη ευρωζώνη, ιδίως την περιφέρεια) σε τροχιά επιστροφής από την κόλαση. Τι θα γίνει τότε; Θα μας διώξουν από το ευρώ;

Κατ’ αρχάς, δεν μπορούν να το κάνουν μέσα από θεσμοθετημένες διαδικασίες. Π.χ. ακόμα και να ψηφίσουν οι υπόλοιποι 17 του eurogroup υπέρ της αποπομπής της Ελλάδας, η απόφαση αυτή δεν έχει καμία νομική ή ουσιαστική σημασία. Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι η ΕΚΤ να δηλώσει πως δεν δέχεται πλέον ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, και του ελληνικού δικαίου, ως εχέγγυα για την χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών. Κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε ασφυξία στις ελληνικές τράπεζες, με σημαντική πιθανότητα να αναγκαστούν να θέτουν όριο αναλήψεων στους αποταμιευτές τους. Μια τέτοια εξέλιξη, λένε πολλοί, θα ανάγκαζε την ελληνική κυβέρνηση να εγκαταλείψει το ευρώ, τυπώνοντας ξανά δραχμές ώστε να τροφοδοτούνται οι τράπεζες. Θα μου επιτρέψετε να πω ότι πρόκειται και άλλο ένα κενό περιεχομένου επιχείρημα. Τέσσερεις είναι οι λόγοι που δεν στέκει:

Πρώτον, μια τέτοια επιθετική κίνηση της ΕΚΤ θα είχε μεγαλύτερο κόστος για εκείνη, και την Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας, από ότι για την (ήδη ρημαγμένη) ελληνική οικονομία. Από τότε που ξεκίνησε η Κρίση, η φυγή κεφαλαίων από την περιφέρεια προς την Γερμανία και την Ολλανδία έχουν δημιουργήσει (εντός του συστήματος της ΕΚΤ) χρέη των Κεντρικών Τραπεζών της Περιφέρειας προς τις Κεντρικές Τράπεζες των χωρών του πυρήνα της τάξης των €600 δις. Από αυτά, €250 δις έχει λαμβάνειν μόνο η Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας από τις Κεντρικές Τράπεζες της Ελλάδας, Πορτογαλίας, Ισπανίας και Ιρλανδίας. Μια κίνηση αποκλεισμού των ελληνικών τραπεζών από το σύστημα αυτό απειλεί με άμεση κατάρρευση ολόκληρο το σύστημα εσωτερικού δανεισμού της ευρωζώνης.

Δεύτερον, οι ελληνικές τράπεζες έχουν ήδη καταθέσει ό,τι ομόλογα είχαν στην ΕΚΤ και έχουν ήδη λάβει ρευστότητα στην βάση αυτών των χάρτινων τίτλων. Το πουλί, με άλλα λόγια., έχει πετάξει. Τώρα πια, καταθέτουν στην ΕΚΤ ως εχέγγυο ότι «πατσαβούρι» βρουν. Αν πει η ΕΚΤ ότι δεν τα δέχεται αυτά τα «πατσαβούρια», τότε πρέπει να κάνει κάτι αντίστοιχο και για τα «πατσαβούρια» των ιταλικών, των ισπανικών, των πορτογαλικών τραπεζών. Τότε, όμως ευρώ γιοκ.

Τρίτον, η ΕΚΤ γνωρίζει ότι αν η Ελλάδα επιστρέψει στην δραχμή, σε περίπτωση που η παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες μειωθεί απότομα, οι τράπεζές μας θα έχουν ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα (καθώς τα δάνεια που έχουν λάβει είναι σε ευρώ, ενώ η νέα δραχμή που θα λαμβάνουν από την Τράπεζα της Ελλάδας θα χάνει αξία με το δευτερόλεπτο), όπως άλλωστε και οι έλληνες καταθέτες (των οποίων οι καταθέσεις θα απολέσουν εν μία νυκτί τουλάχιστον την μισή τους αξία). Άρα, η ΕΚΤ γνωρίζει ότι, ακόμα κι αν κινηθεί επιθετικά δημιουργώντας ασφυξία στις ελληνικές τράπεζες, η Ελλάδα δεν έχει λόγο να επιστρέψει στην δραχμή.Τέταρτον, ό,τι και να λένε, δεν έχει δημιουργηθεί κανένας μηχανισμός που θα σταματήσει την αποδιάρθρωση του ευρώ μετά την αποχώρηση της Ελλάδας από αυτό. Κανένας. Σε μερικές μέρες, μετά από μια τέτοια κίνηση της ΕΚΤ, η ίδια η Γερμανία θα βάλει μπροστά το σχέδιο του Νέου Μάρκου, καθώς το κόστος στήριξης της εναπομείνασας ευρωζώνης θα ανέλθει στα πολλά τρις.

Καταλήγουμε λοιπόν στο απλούστατο συμπέρασμα ότι η υπογραφή από την Ελλάδα του νέου πακέτου Μνημονίου 2 – PSI στερείται οποιασδήποτε λογικής. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα στους πολιτικούς μας, και ιδίως στον κ. Σαμαρά ο οποίος, υποτίθεται, απέρριψε την λογική του πρώτου Μνημονίου: Πώς θα το υπογράψετε; Πάλι θα αποφύγετε να το διαβάσετε σε μια ύστατη προσπάθεια να προσποιηθείτε ότι, δεν μπορεί, κάποια λογική θα έχει;

Και για να μην νομίζετε ότι την πιο πάνω ανάλυση την ενστερνιζόμαστε μόνο κάποιοι περίεργοι «εγχώριοι», επιτρέψτε μου να κλείσω με ένα απόσπασμα από πρόσφατο άρθρο του ανταποκριτή των Financial Times στην Washington, Alan Beattie:

«Μια φτωχή χώρα της περιφέρειας ενθαρρύνθηκε να γίνει μέλος μιας κακοσχεδιασμένης νομισματικής ένωσης των πλούσιων χωρών οι οποίες κυριαρχούσαν σε αυτήν. Αυτές οι χώρες, αφού επέβαλαν κανόνες δανεισμού για τους συμμετέχοντες στην νομισματική τους ένωση, ήταν οι πρώτες που τους παραβίασαν. Και το έκαναν χωρίς να υποστούν καμία συνέπεια. Λόγω εφησυχασμού και αναποτελεσματικών κανόνων στις χρηματαγορές, και δεδομένης της έλλειψης επενδυτικών ευκαιριών στις αργοκίνητες οικονομίες τους, ενθάρρυναν τις τράπεζές τους να δανείζουν χωρίς μέτρο στην χώρα αυτή. Κι όταν αυτά τα δάνεια «έσκασαν», οι κυβερνήσεις των πλούσιων κρατών έτρεξαν να διασώσουν τις τράπεζές τους φορτώνοντας με νέα δάνεια την ελλειμματική κυβέρνηση της περιφέρειας. Αργότερα απαίτησαν και την τοποθέτηση τοποτηρητή στην χώρα αυτή με νομική ισχύ να προβαίνει σε κατασχέσεις φόρων από τους πολίτες της.»

Το ερώτημα, επαναλαμβάνω, είναι: Οι βουλευτές που θα κληθούν να ψηφίσουν αυτή την νέα Συνθήκη των Βερσαλλιών, για δεύτερη φορά σε δύο χρόνια, με τι ψυχολογικό τέχνασμα θα πείσουν τον εαυτό τους ότι υπερψηφίζοντάς την κάνουν καλό στον τόπο; Πάλι θα αποφύγουν να την διαβάσουν;

Θαυμαστος νεος κοσμος

2012-02-03T09:17:00.001+02:00

Aπο tvxs

«Οι νέοι πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα ότι δεν θα μπορούν να έχουν μια μόνιμη δουλειά για όλη τους την ζωή», δήλωσε ο Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Μόντι κατά την συμμετοχή του χθες βράδυ σε τηλεοπτική εκπομπή του ομίλου Canale 5, ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων.

Ο Μόντι πρόσθεσε ότι «θα πρέπει όμως να υπάρχουν λογικές προϋποθέσεις: λίγο μικρότερη προστασία για όσους σήμερα είναι απόλυτα εξασφαλισμένοι και κάπως μεγαλύτερες εγγυήσεις για όσους είναι σχεδόν είλωτες στην αγορά εργασίας, ή δεν καταφέρνουν καν να έχουν κάποια πρόσβαση».

Η δήλωση του Ιταλού πρωθυπουργού προκάλεσε την έντονη αντίδραση χιλιάδων νέων που μέσω Διαδικτύου ρωτούν τον Μόντι «πώς εννοεί την διαρκή αλλαγή εργασίας, με κακοπληρωμένες θέσεις και τριμηνιαίες συμβάσεις και στα πενήντα;» ή του υπενθυμίζουν ότι "εκείνος μιλά εκ του ασφαλούς, από την στιγμή που, ότι και αν συμβεί, έχει εξασφαλισμένη θέση ισόβιου γερουσιαστή».

Και η κοινοβουλευτική πλειοψηφία, όμως, η οποία στηρίζει την ιταλική κυβέρνηση τεχνοκρατών, τάσσεται κατά της συγκεκριμένης τοποθέτησης του πρωθυπουργού. Ο αντιπρόεδρος των γερουσιαστών του Δημοκρατικού Κόμματος, Νικόλα Λατόρε, τόνισε σε δηλώσεις του ότι «πρόκειται για μια από τις χειρότερες στιγμές του Μάριο Μόντι. Το λέω, διατηρώντας, πάντα, τον πρέποντα σεβασμό στο πρόσωπό του».

Ο μπερλουσκονικός Οίκο της Ελευθερίας τόνισε ότι «όλοι γνωρίζουν καλά πως οι τράπεζες, πλέον, δεν δίνουν κανενός είδους δάνειο σε όσους δεν έχουν έναν σταθερό μισθό».

Το κόμμα Ιταλία των Αξιών του πρώην εισαγγελέα Αντόνιο Ντι Πιέτρο (αντιπολίτευση) θεωρεί ότι «ο Μόντι μετά την δήλωσή του αυτή θα έπρεπε να ζητήσει δημοσίως συγγνώμη από τους Ιταλούς».

Γερμανικα χρεη

2012-02-02T18:31:00.001+02:00

Απο tvxs

Ο ευρωπαϊκός Τύπος αναφέρεται στην επικείμενη απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για τις αποζημιώσεις των θυμάτων πολέμου. Το Διεθνές Δικαστήριο θα αποφανθεί αύριο εάν η Γερμανία θα πρέπει να πληρώσει δισεκατομύρια ευρώ στα θύματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.Χαρακτηριστικό το ολοσέλιδο άρθρο την εβδομαδιαία εφημερίδα Die Zeit με τίτλο «Πόσο κοστίζει η δικαιοσύνη;» και υπότιτλο «Τα θύματα των Ναζί πιθανόν να έχουν δικαίωμα να διεκδικήσουν πολύ περισσότερα χρήματα από όσα πληρώνει μέχρι τώρα η Γερμανία».

Τι είναι σημαντικότερο στην Ευρώπη, η δικαιοσύνη ή η νομική ειρήνη; Μέχρι τώρα οι ιδιώτες δεν μπορούν να προσφύγουν κατά ξένων κρατών για αποζημιώσεις.Όπως λέγεται, την αντιμετώπιση των εγκλημάτων πολέμου, της καταναγκαστικής εργασίας και της βίαιης απομάκρυνσης προσώπων από τον τόπο τους τη ρυθμίζει η εξωτερική πολιτική – πώς αλλιώς θα μπορούσαν τα κράτη να ενεργούν ως εθνικά κυρίαρχα;Τι γίνεται όμως, αν η εξωτερική πολιτική δεν αποζημιώνει τα θύματα;Έτσι βλέπουν τα πράγματα όλο και περισσότερα θύματα του ναζιστικού καθεστώτος, που κατάφεραν να επιζήσουν. Προσφεύγουν κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας για ατομική αποζημίωση – και δικαιώνονται από τα δικαστήρια της πατρίδας τους.Αντιδρώντας η γερμανική κυβέρνηση προσφεύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, το οποίο αύριο θα εκδώσει σχετική απόφαση. Θα πρέπει βάσει της απόφασης να πληρώσει η Γερμανία δισεκατομμύρια;», καταλήγει το δημοσίευμα.

Η εφημερίδα La Croix δημοσιεύει άρθρο του Vincent De Féligonde με τον αποκαλυπτικό τίτλο «Μεταπολεμικά η Γερμανία δεν ξεπλήρωσε όλα τα χρέη της» στο οποίο ο φιλοξενεί τις απόψεις του Γερμανού ιστορικού Albrecht Ritchl, καθηγητή στο London School of Economics.Στον υπότιτλο του άρθρου υπογραμμίζεται ότι «Σύμφωνα με τον Γερμανό ιστορικό Αlbrect Ritchl, καθηγητή στο London School of Economics το γερμανικό οικονομικό θαύμα μετά τον Πόλεμο οφείλεται στη μη αποπληρωμή των χρεών της χώρας του μετά από δύο Παγκόσμιους Πολέμους».Στην εισαγωγή του το εν λόγω άρθρο υπογραμμίζει ότι αυτό ονομάζεται ειρωνεία της Ιστορίας και παρατίθενται τα λόγια του Γερμανού καθηγητή: «Από μια αντιστροφή των δεδομένων η Γερμανία ξαναβρίσκεται απέναντι στους ευρωπαίους εταίρους της στην κατάσταση στην οποία βρισκόντουσαν οι τελευταίοι μετά το πέρας του Πρώτου και του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου: Μια χώρα πιστωτής που θα πρέπει να επιλέξει κατά πόσο θα απαιτήσει να την ξεπληρώσουν ή όχι».

Το δημοσίευμα συνεχίζοντας υπογραμμίζει ότι ο Γερμανός καθηγητής κ. Ritschl, ειδικός σε ζητήματα ιστορικής οικονομίας, έχει μελετήσει σε βάθος το ζήτημα της αποπληρωμής των χρεών της χώρας μετά τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους.Έτσι το 1929, η Δημοκρατία της Βαϊμάρης ήταν χρεωμένη στο εξωτερικό σε ύψος 75 με 80% του ΑΕΠ εξαιτίας των αποπληρωμών των αποζημιώσεων του 1914 – 1918. Προκειμένου να εξοφλήσει, η γερμανική κυβέρνηση προσπάθησε να δημιουργήσει εμπορικά πλεονάσματα, βελτιώνοντας την ανταγωνιστικότητα μέσω μιας πολιτικής αποπληθωρισμού : μείωση κατά 30% των μισθών με προκαθορισμένες τιμές και καταπολεμώντας τα μονοπώλια.«Όπως στην Ελλάδα σήμερα» σχολιάζει ο καθηγητής. «Αυτή η πολιτική υπήρξε οικονομικά επιτυχής, αλλά πολιτικά καταστροφική» υπογραμμίζει ο ίδιος, εφόσον άνοιξε το δρόμο στους Ναζί να αναρριχηθούν στην εξουσία και οι οποίοι στη συνέχεια μπλόκαραν τις αποζημιώσεις.

Μετά το 1945, για να διασφαλίσει μια γρήγορη ανάταξη της οικονομίας της Δυτικής Γερμανίας, νέου συμμάχου τους απέναντι στους Σοβιετικούς, οι ΗΠΑ επέβαλαν στα κράτη που επωφελούνταν από το Σχέδιο Μάρσαλ να μην ζητήσουν αμέσως τις οφειλές των Γερμανών.Το 1953, οι συμφωνίες του Λονδίνου συνεπώς, προέβλεπαν, τα χρέη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (περίπου το 100% του γερμανικού ΑΕΠ το 1938) – χωρίς να υπολογίζονται οι αποζημιώσεις, για τις οποίες δεν δόθηκαν νούμερα – να εξοφληθούν μόνο μετά την ενδεχόμενη επανένωση των δύο Γερμανιών.

«Παραδόξως, δεν έγινε αναφορά στο ζήτημα αυτό κατά τις διαπραγματεύσεις "2 + 4", που κατέληξαν στην επανένωση της Γερμανίας από καμιά άλλη χώρα πλην της Ελλάδος» λέει ο Albrecht Ritschl.Και ο ίδιος ο Χέλμουτ Κολ είχε πει αυτοπροσώπως ότι εάν οι πιστωτές του 1945 χρειαζόταν να απαιτήσουν τα οφειλόμενα τους η χώρα του θα χρεοκοπούσε. Συνεπώς η Γερμανία δεν πλήρωσε.

Ακόμα καλύτερα, συνεχίζει το δημοσίευμα. Στα μάτια του ιστορικού, σε αυτή η πολιτική οφείλεται το γερμανικό οικονομικό θαύμα μετά τον Πόλεμο. Ένα θαύμα που βασίζεται στο πλεόνασμα του εξωτερικού εμπορίου που είχε σαν αποτέλεσμα να διευρύνει τα χρέη των άλλων χωρών.Εξ ου και το δίλημμα για το Βερολίνο που συνοψίζεται ως εξής για τον Γερμανό καθηγητή: «Να υποχρεώσει τα κράτη να πληρώσουν, με κίνδυνο να τα κάνει να ματώσουν μέχρι θανάτου, ή να δεχθεί να διαγράψει τα δάνεια που έχει δώσει για να τα σώσει» και να σωθεί και η ίδια καταλήγει ο συντάκτης.

Φαντασματα της Βαιμαρης

2012-02-01T08:56:00.001+02:00

Του Μ.Ανδρονοπουλου απο Extrapolation

Ένα χρόνο μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 που έριξε τον τσάρο και τερμάτισε τη συμμετοχή της Ρωσίας στο Μεγάλο Πόλεμο, το Νοέμβριο του 1918 ξέσπασε επανάσταση στρατιωτών και εργατών στο Ράιχ που τερμάτισε τον πόλεμο και το αυτοκρατορικό καθεστώς του Κάιζερ. Εγκαθιδρύεται η Δημοκρατία της Βαϊμάρης, από το Σύνταγμα που συντάχτηκε σε αυτή την πόλη και το οποίο έδινε καθολική ψήφο σε άνδρες και γυναίκες, αλλά πολλές εξουσίες στον Πρόεδρο του Ράιχ (υπερσυντηρητικό στρατάρχη Χίντεμπουργκ), ο οποίος με προεδρικά διατάγματα έπαυε και διόριζε κυβερνήσεις.

Το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα SPD στήριξε τη μεταβατική κυβέρνηση, πρωτοστάτησε στην κατάπνιξη της εξέγερσης των Λούξεμπουργκ-Λίμπκνεχτ και λειτούργησε στη στενή λογική της «υπερσυνέχειας» του παλαιού καθεστώτος και της συνταγματικής νομιμότητας, ως «διαχειριστής της χρεοκοπίας» (συνδυασμός πολεμικών αποζημιώσεων και κρίσης του ΄29), καθώς η ηγεσία του πίστευε ότι η δημοκρατική κοινωνία μπορούσε να μεταρρυθμιστεί ειρηνικά, χωρίς να διαταράξει την οικονομική ανάπτυξη.

Η στρατηγική αυτή τη συμμετοχής του SPD στο «μεγάλο συνασπισμό» στηρίχθηκε στην αυταρέσκεια της κοινοβουλευτικής του δύναμης και στο γεγονός ότι ήλεγχε την κυβέρνηση της Βαυαρίας (Βερολίνου), έχοντας δε σε εφεδρεία τις επίλεκτες μονάδες δράσης, τους Schufos. Όλη αυτή την περίοδο το Κομμουνιστικό Κόμμα KPD κατήγγειλε τους σοσιαλδημοκράτες, ως «σοσιαλφασίστες» και απομόνωσε τους σοσιαλδημοκράτες εργάτες. Από την πλευρά της παλιάς άρχουσας τάξης και του κεφαλαίου, η στάση αυτή ήταν βολική, αφού ο Χίντεμπουργκ και στη συνέχεια ο φον Πάπεν ανεβοκατέβαζαν κυβερνήσεις με την ανοχή του SPD, ώσπου έφτασαν στον «βιασμό της Πρωσίας» με την παύση της κυβέρνησης και τον διορισμό «Επιτρόπου του Ράιχ». Έτσι, και ενώ οι Ναζί είχαν σημειώσει συρρίκνωση του ποσοστού τους στις εκλογές του 1932 και έμπαιναν σε κρίση, ο Χίντεμπουργκ έδωσε εντολή στον Χίτλερ να σχηματίσει συντηρητική κυβέρνηση, όπου οι Ναζί ήταν μικρή μειοψηφία.

Αυτή είναι χονδρικά η δραματική ιστορία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, η ήττα της οποίας είχε ολέθριες συνέπειες για τον κόσμο ολόκληρο. Ο Βίνκλερ αποδίδει την κατάρρευσή της στην πολιτική της ανοχής, στον «ασύμμετρο πολιτικό εκσυγχρονισμό» της Γερμανίας, που δεν συνοδεύτηκε από τον εκδημοκρατισμό των θεσμών, αλλά και «στην παγίδα της νομιμότητας που είχαν στήσει για τους εαυτούς τους οι ίδιοι οι αρχιτέκτονες του Συντάγματος». Ο Μπόλαρης πηγαίνει πολύ πιο πέρα στο άρθρο του. Επισημαίνει την παθητικότητα και τον σεχταρισμό των ηγεσιών, αλλά θεωρεί κεντρικές «τις ανάγκες και τις επιδιώξεις του γερμανικού καπιταλισμού και της κυρίαρχης τάξης του». (ΣΣ: για τη βουλιμία του γερμανικού κεφαλαίου θα επανέλθω σε άλλο άρθρο). Καταλήγει δε πως «ηγεσίες στυλ ΠΑΣΟΚ που συναγελάζονται με τους φασίστες στην κυβέρνηση είναι θλιβεροί συνεχιστές των προγόνων τους ‘‘αρχιτεκτόνων της Βαϊμάρης’’».

Η επιστροφή της Βαϊμάρης

Η Βαϊμάρη επανέρχεται τελευταία, τόσο στην Ευρώπη, όσο και στην Ελλάδα γιατί θυμίζει συχνά τις εκφάνσεις της τρέχουσας κατάστασης. Στην Ευρώπη έχουμε μια εντυπωσιακή άνοδο της ακροδεξιάς και της βίας, από την Φινλανδία μέχρι τη Γαλλία ή τη Ρωσία, με αποκορύφωση το μακελειό στη νήσο Οτόγια της Νορβηγίας, από το νεοφασίστα Αντερς Μπρέιβικ, αλλά και την αύξηση της ροπής προς τον αυταρχισμό, όπως για παράδειγμα ο Κάμερον που στα γεγονότα του περασμένου καλοκαιριού στο Λονδίνο απείλησε με κλείσιμο του ίντερνετ και κινητοποίηση του στρατού για την αντιμετώπιση των νεαρών.

Στην Ελλάδα ζούμε την παρακμή της σοσιαλδημοκρατίας που προηγήθηκε σαν πολιτικό γεγονός στις δυτικές χώρες της Ευρώπης. Και φυσικά, όλοι μαζί ζούμε την κρίση του χρέους, που συνεπάγεται ανεργία και ύφεση, συνθήκες που ταυτίστηκαν με την άνοδο των Ναζί. Βέβαια, όπως παρατηρεί ο Βίνκλερ στο βιβλίο του, ήταν κυρίως τα μικροαστικά στρώματα που προσχώρησαν στο ναζιστικό κόμμα και λιγότερο οι εργάτες που παρέμειναν στην αριστερά και στο SPD.

Στην Ελλάδα, η ραγδαία κατάργηση του κοινωνικού κράτους από τις πολιτικές των Μνημονίων, η ύφεση που συνεχώς βαθαίνει, η αφαίρεση κάθε προοπτικής από τον ορίζοντα των πολιτών και κυρίως των νέων, αλλά και η προβολή του γερμανικού imperium (πρόταση Ρέσλερ για την επιβολή Επιτρόπου για τα δημοσιονομικά) οδηγούν τα μεσαία και τα μικροαστικά στρώματα είτε στην ριζοσπαστικοποίηση, είτε στην συντηρητικοποίηση ή ακόμα και στη φασιστοποίηση, δεδομένων και των προβλημάτων που διογκώνονται σε σχέση με την εγκληματικότητα και τους μετανάστες.

Τα φαντάσματα της Βαϊμάρης σωστά φοβίζουν όλο και πιο πολλούς. Στην ελληνική περίπτωση, όπου η Χρυσή Αυγή φυλάει τον Άγιο Παντελεήμονα και το ΠΑΜΕ το ελληνικό Κοινοβούλιο, ο δημοκρατικός πολίτης αντιλαμβάνεται ότι η «νομιμότητα» είναι μια επίφαση που δεν υφίσταται στη δημοκρατία του. Άλλωστε το Σύνταγμα και οι νόμοι έχουν κατά συρροή βιαστεί τα τελευταία χρόνια. Ευτυχώς, δεν έχει φανεί ακόμη κανένας Αδόλφος, αν και η λειτουργία του σήμερα αντικαθίσταται από άλλους «θεσμούς», εγχώριους και ξένους.

Η αριστερά και το ΠΑΣΟΚ

Η «πολιτική ανοχής» που επέδειξε η ελληνική σοσιαλδημοκρατία (ΠΑΣΟΚ) από το 1981 και μετά προς το κεφάλαιο, οριοθετείται από την πολιτική «διάσωσης» των προβληματικών επιχειρήσεων μέχρι την κατασκευή της φούσκας του χρηματιστηρίου από τις τράπεζες ή αργότερα, την απορρύθμιση των δανείων, αλλά και από την κομματικοποίηση της δημόσιας διοίκησης μέχρι την εκκόλαψη της διαπλοκής, με αποτέλεσμα να αποτύχει στην συγκρότηση ενός νέου κοινωνικού και πολιτικού καθεστώτος, που να εγγυάται την προοπτική των ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων.

Οι δημοκρατικοί και κοινωνικοί θεσμοί που δημιούργησε κατά την διακυβέρνησή του, δεν κατέστη δυνατό να εκδημοκρατιστούν και έγιναν μηχανισμοί πελατειακών σχέσεων. Η δεξιά διακυβέρνηση 1990-93 και 2004-2009, όσο καταστροφική κι υπήρξε, δεν αίρει τις ευθύνες του ΠΑΣΟΚ. Η δε διαχείριση της κρίσης δεν εκλαμβάνεται ως επιτυχής από την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος. Ως εκ τούτων, ήρθε η ώρα το ΠΑΣΟΚ να πληρώσει τον πολιτικό λογαριασμό.

Οι φιλόδοξοι «κληρονόμοι» να μην βιαστούν, γιατί υπάρχει πολύ ρευστότητα στο πολιτικό γίγνεσθαι και το ΠΑΣΟΚ έχει αποδείξει ότι είναι εφτάψυχο. Δεύτερον, δεν έχει εμφανισθεί μέχρι στιγμής κάποιο πολιτικό μόρφωμα που θα μπορούσε να το αντικαταστήσει. Τρίτον, ο πολιτικός χώρος που καταλάβανε και καταλαμβάνει το ΠΑΣΟΚ μεταπολιτευτικά έχει μεγάλο ιστορικό βάθος και ακόμη μεγαλύτερη κοινωνική αναφορά. Συνεπώς, μέχρι να συμβεί αυτό, το ΠΑΣΟΚ παραμένει η χύτρα όλων των ζυμώσεων της ελληνικής κοινωνίας. Το ΠΑΣΟΚ αποτέλεσε το κράμα του φιλελεύθερου κέντρου και της φιλελεύθερης αριστεράς, γεγονός πρωτοφανές για τα ελληνικά πράγματα. Η αντοχή του κράματος θα δοκιμαστεί.

Είναι σκόπιμο λοιπόν, ιδιαίτερα για την αριστερά, να μην υιοθετήσει -αν και συχνά το κάνει- τη λογική της απλούστευσης. Οι πολιτικές ευθύνες του ΠΑΣΟΚ ανήκουν κυρίως στις ηγεσίες και όχι στους σοσιαλιστές και σοσιαλδημοκράτες ή τους απλούς πολίτες που το ψήφιζαν. Αλλά και οι πολιτικές ευθύνες δεν βαρύνουν σωρηδόν όλα τα στελέχη του. Είναι κρίσιμο αυτές οι διαφοροποιήσεις να είναι ευκρινείς γιατί είναι ζωτικές και επειδή είναι ζωτικές θα έχουν το ρόλο τους.

Εύλογα, τα κόμματα της αριστεράς προσδοκούν σε μια ρεβάνς με το ΠΑΣΟΚ, καθώς μεταπολιτευτικά η αριστερά πορεύθηκε με το «σύνδρομο της ιδεολογικής λεηλασίας». Ένα άλλοθι που πολιτικά δεν στέκει, απλώς καταγράφει την αδυναμία της τότε αριστεράς να πείσει ότι μπορεί να πράξει και να κυβερνήσει. Μεταπολιτευτικά η αριστερά υιοθέτησε την στρατηγική της αντιπολίτευσης, η οποία παρέμεινε σε μια επιφανειακή κριτική. Δεν έγινε ποτέ δομική. Ακόμη και το αίτημα της απλής αναλογικής έχει ξεχαστεί.

Ο Λ. Μπόλαρης επισημαίνει στο άρθρο του ότι ο Βίνκλερ επαναλαμβάνει το επιχείρημα, όπως το έκαναν και άλλοι αριστεροί ιστορικοί, ότι στη Βαϊμάρη «η κρίση είχε κάνει αδύνατη μια μαχητική πολιτική». Στην ελληνική κρίση θα επαναλάβουμε το ίδιο λάθος; Δεν πρέπει, για να έχει και κάποια αξία η ιστορία. Η προκλητικότητα του γερμανικού imperium και η «ιδέα» για την τοποθέτηση Επιτρόπου επί των δημοσιονομικών που απορρίφθηκε από την ελληνική κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα δείχνει πως μπορούμε ακόμα να αρνιόμαστε. Αυτό είναι κάτι. Ίσως, πιο πολύ από ότι νομίζουν οι πολλοί.

Το ερώτημα είναι ποια μπορεί να είναι η «μαχητική πολιτική»; Κι εδώ αρχίζει μια κουβέντα μεγάλη, που γίνεται μεν, είτε ιμπρεσιονιστικά, άρα απλουστευτικά και επικίνδυνα στα τηλεοπτικά κανάλια, είτε στις οικονομικές σελίδες των μεγάλων εφημερίδων, όπου διατυπώνονται σοβαρές σκόρπιες ιδέες που δεν συγκροτούν κινητήριο όραμα. Στις πολιτικές σελίδες η συζήτηση παραμένει ακόμη στο «τις πταιει;». Άλλωστε, όπως είχε πει ο Θόδωρος Αγγελόπουλος «η πολιτική δεν είναι πια ελπίδα»…

Η πολιτική των αφορισμών έχει τελειώσει. Αξιόπιστα πράγματα ακούγονται ακόμη και από πολιτικά πρόσωπα του προσκηνίου. Όμως, ούτε πείθουν, ούτε συγκινούν. Γιατί δεν έχει επέλθει η κάθαρση, μάλλον. Η κάθαρση είναι το προαύλιο της αλήθειας. Η αλήθεια είναι το θεμέλιο του αύριο. Ο χρόνος πιέζει ασφυκτικά. Όμως, η αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί ξεκινάει από το 1823. Κι αυτό είναι το πρόβλημα.

Μισθοι κατω τιμες πανω!

2012-02-01T08:46:00.000+02:00

Aπο tvxs

Διπλό πλήγμα δέχεται η αγοραστική δυνατότητα του μέσου Έλληνα. Δύο φορείς οι οποίοι εντάσσονται σε διαφορετικές σχολές οικονομικής σκέψης, το ΙΟΒΕ και το ΙΝΕ ΓΣΕΕ / ΑΔΕΔΥ, συμφωνούν στη διαπίστωση ότι, παρ’ όλη τη μείωση του περιβόητου εργατικού κόστους, οι τιμές προϊόντων και υπηρεσιών παραμένουν άκαμπτες. Σε ένα μεγάλο βαθμό δίνουν και την ίδια εξήγηση: Η μείωση των μισθών απορροφάται κατά κύριο λόγο από τα περιθώρια κέρδους χωρίς να βελτιώνει ανταγωνιστικά τις τιμές - Η ανεξάντλητη έμμεση φορολόγηση διατηρεί ψηλά το κόστος - Τα κερδοσκοπικά κυκλώματα εξακολουθούν να δρουν ανενόχλητα. Σε αυτό το πλαίσιο, δείχνουν σε τρόικα και κυβέρνηση το «δρόμο» τον οποίο επίμονα παρακάμπτουν: Ενίσχυση της ζήτησης με συντήρηση του μέσου εισοδήματος και αύξηση των δημόσιων επενδύσεων.

Κατά μία έννοια, τα ευρήματα μελετών του ΙΟΒΕ και του ΙΝΕ «τορπιλίζουν» τον πυρήνα του επιχειρήματος της τρόικας ότι η μείωση των μισθών θα καταστήσει στην παρούσα φάση πιο ανταγωνιστική την ελληνική οικονομία. Αυτό συμβαίνει την ώρα που είναι σε εξέλιξη κρίσιμες διαπραγματεύσεις με αντικείμενα εισηγήσεις των δανειστών όπως η μείωση του κατώτατου μισθού και η κατάργηση του 13ου και του 14ου.

ΙΟΒΕ Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών

Η πραγματικότητα

«Είναι γεγονός ότι με την οικονομία σε ύφεση, δηλαδή την ιδιωτική κατανάλωση σε ισχυρή υποχώρηση (σχεδόν 7% το 2011), τη σωρευτική μείωση μισθών σε πραγματικούς όρους τη διετία 2010-2011 πάνω από 14% και την ανεργία στο 17-18% θα περίμενε κανείς μια τουλάχιστον ηπιότερη πορεία του πληθωρισμού. Κι όμως ο πληθωρισμός κινήθηκε άνω του 3,3% το 2011», δηλώνει ο κ. Άγγελος Τσακανίκας, Υπεύθυνος Έρευνας στο ΙΟΒΕ, ο οποίος παραπέμπει και σε πολύ πρόσφατη σχετική μελέτη (βλ. πιο κάτω παρουσίαση από Νίκο Ζόνζηλο).

Η εξήγηση

Ο ίδιος εξηγεί: «Ως ένα βαθμό, η αύξηση των τιμών είναι το 2011 αποτέλεσμα και των αυξήσεων σε έμμεσους φόρους και αυξήσεις σε ΦΠΑ. Ωστόσο, είναι γεγονός ότι ακόμα και αν απομονωθεί η επίδραση αυτή και πάλι οι τιμές σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες ακολουθούν ανοδική πορεία. Αυτό επιβεβαιώνει το ότι οι περισσότερες αγορές αγαθών και υπηρεσιών στην Ελλάδα δε λειτουργούν επαρκώς ανταγωνιστικά. Κλειστές αγορές, με κρυφές συμφωνίες κυρίων, εγγυημένα και θεσμικά κατοχυρωμένα περιθώρια κέρδους σε συγκεκριμένους κλάδους, κατώτατες υποχρεωτικές αμοιβές εξακολουθούν να αποτελούν εστίες ακρίβειας και να «δικαιολογούνται» από τη δυσμενή οικονομική συγκυρία. Ταυτόχρονα, ο εποπτικός ρόλος του κράτους φαίνεται να έχει ατονήσει, σε ένα περιβάλλον, όπου τελικά οι καταναλωτές φαίνεται να τροφοδοτούν με κεφάλαιο κίνησης όποιες επιχειρήσεις αδυνατούν να χρηματοδοτήσουν τη λειτουργία τους μέσω του τραπεζικού συστήματος».

Το συμπέρασμα

Ως εκ τούτου, προτείνει: «Απαιτούνται μεταρρυθμίσεις που οδηγούν σε άνοιγμα των αγορών αγαθών και υπηρεσιών. Κάθε κλάδος έχει επιμέρους στρεβλώσεις που πρέπει να εξομαλυνθούν. Υπάρχουν πολυάριθμοι θρόμβοι σε ένα οικονομικό σώμα που δυσκολεύεται να λειτουργήσει αποδοτικά. Το κράτος πρέπει να άρει πλήθος εμποδίων που περιορίζουν την επιχειρηματικότητα και να κατευθύνει τους συρρικνούμενους διαθέσιμους πόρους του σε αυστηρά εποπτικές διεργασίες. Το κράτος πρέπει να ελέγχει τις κρίσιμες παραμέτρους ενός ρυθμιστικού πλαισίου και όχι να αναλώνεται σε κοστοβόρες, γραφειοκρατικές διαδικασίες που αναπαράγουν το Κράτος.

Το εργατικό κόστος

Αναφερόμενος στο ζήτημα των ημερών, ο κ. Τσακανίκας εκφράζει την άποψη: «Το εργατικό κόστος είναι πράγματι ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν την ανταγωνιστικότητα μιας χώρας. Δεν είναι όμως ο μόνος, καθώς έννοιες όπως οι υποδομές η ποιότητα του ανθρώπινου κεφαλαίου, η χρήση νέων τεχνολογιών, κ.α παίζουν επίσης καθοριστικό ρόλο. Η βαρύτητα του παράγοντα εργατικό κόστος εξαρτάται τελικά από το είδος των προϊόντων / υπηρεσιών που θέλεις να εμπορευτείς σε διεθνές επίπεδο. Για παράδειγμα ο ανταγωνισμός που δέχεται ο Έλληνας παραγωγός ενός τυποποιημένου μεταποιητικού προϊόντος της μεταποίησης έντασης εργασίας προέρχεται από την Κίνα, την Ινδία, αλλά ακόμα και από γειτονικές χώρες (Βουλγαρία, Τουρκία). Όσο και να βελτιώσει ο παραγωγός αυτός το μοναδιαίο κόστος εργασίας του δεν θα μπορέσει να ανταγωνιστεί τις χώρες αυτές στο συγκεκριμένο προϊόν. Αν όμως τα προϊόντα που θέλουμε να εμπορευτούμε είναι υψηλότερου τεχνολογικού περιεχομένου, υψηλότερης προστιθέμενης αξίας, τότε εκεί το κόστος εργασίας, αλλά και το κόστος των λοιπών παραγωγικών συντελεστών, το δίκτυο διανομής, το τεχνολογικό περιεχόμενο, η ποιότητα, η διαφοροποίηση προϊόντος και το ποσοστό κέρδους προσδιορίζουν από κοινού την ανταγωνιστικότητα. Δεν θέλουμε να πουλάμε το φθηνότερο κρασί στον κόσμο, αλλά ένα καλό κρασί σε προσιτή τιμή. Τελικά στο σημερινό περιβάλλον όπου απαιτείται αλλαγή του αναπτυξιακού προτύπου της χώρας η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών προϊόντων και υπηρεσιών είναι πράγματι ένας από τους βασικότερους προσδιοριστικούς παράγοντες για μακροχρόνια βιωσιμότητα. Η διαδικασία αυτή απαιτεί όμως τη αναβάθμιση της προσαρμοστικής ικανότητας μιας οικονομίας στις ευρύτερες τεχνολογικές, οικονομικές, κοινωνικές και γεωπολιτικές μεταβολές, και προϋποθέτει τη βελτίωση της δυνατότητάς της να παράγει, να αποκτάει και να χρησιμοποιεί τη γνώση».

Το ΙΝΕ ΓΣΕΕ / ΑΔΕΔΥ Ινστιτούτο Εργασίας ΓΣΕΕ / ΑΔΕΔΥ

Η διαπίστωση

«Είναι πράγματι απορίας άξιον πώς είναι δυνατό σε μία χώρα με αθροιστική ύφεση από το 2009 της τάξης του 12 με 13% ο πληθωρισμός να μειώνεται μόλις στο 3,3% (από 4%). Παρατηρείται, λοιπόν, έως σήμερα μία ακαμψία στην κίνηση των τιμών προς τα κάτω. Βέβαια, οι προβλέψεις θέλουν το πληθωρισμό να πέφτει το 2012 και το 2013 ίσως και κάτω από το 1%. Ωστόσο, αν αυτό επιβεβαιωθεί, θα οφείλεται στη χαμηλή ζήτηση. Δηλαδή στο γεγονός ότι οι μικροί επιχειρηματίες θα αναγκάζονται να μειώνουν ολοένα και περισσότερο τις τιμές προκειμένου να επιβιώσουν. Με άλλα λόγια, αυτή η εξέλιξη δεν θα οφείλεται στη μείωση του εργατικού κόστους», δηλώνει ο κ. Γιώργος Αργείτης, επιστημονικός συνεργάτης του ΙΝΕ ΓΣΕΕ / ΑΔΕΔΥ. «Η πραγματική αιτία των υψηλών τιμών στην Ελλάδα είναι το υψηλό περιθώριο κέρδους, από το οποίο απορροφάται η μείωση των μισθών», διαμηνύει, επικαλούμενος τόσο -και- την τελευταία έκθεση του ΙΝΕ όσο και έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το 2007.

Άλλες εξηγήσεις

Ο ίδιος υπογραμμίζει: «Το γεγονός της ακαμψίας των τιμών οφείλεται επίσης στη μεγάλη αύξηση της έμμεσης φορολογίας. Αν αυτοί οι φόροι ήταν σταθεροί, όντως οι τιμές μπορεί να είχαν μειωθεί ή τουλάχιστον να μην είχαν αυξηθεί. Επίσης, ουσιαστικό ρόλο διαδραματίζει η ολιγοπωλιακή συμπεριφορά της ελληνικής οικονομίας, με ορισμένους ομίλους – καρτέλ να διαμορφώνουν τις τιμές (δεν υπάρχει ισχυρός ανταγωνισμός προς τα κάτω). Γενικότερα, οι τιμές στην Ελλάδα διαμορφώνονται σε μεγάλο βαθμό μέσω κερδοσκοπικών πρακτικών. Απουσιάζει, άλλωστε, το ρυθμιστικό πλαίσιο το οποίο θα θεσμοθετεί την υγιή λειτουργία του ανταγωνισμού, τον έλεγχο των τιμών.

Τα κλειστά επαγγέλματα

Ο κ. Αργείτης αμφισβητεί τις δυνατότητες από την απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων: «Μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα το επάγγελμα των φαρμακοποιών, αν οριστεί ένα χαμηλό ποσοστό κέρδους, να επιτευχθεί όντως μείωση των τιμών. Ωστόσο, δεν θα λυθεί με αυτόν τον τρόπο το πρόβλημα του πληθωρισμού. Το ζητούμενο είναι τι συμβαίνει με το «καλάθι της νοικοκυράς», όπου δρουν τα καρτέλ, οι κερδοσκόποι και τα ολιγοπώλια. Χρειάζονται κανόνες. Για παράδειγμα, είναι και η ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία στον τομέα του πετρελαίου η οποία πιέζει σε μεγάλο βαθμό τις τιμές σε πολλούς τομείς προς τα πάνω».

Και στη Βουλή

Με ενδιαφέρον αναμένεται η απάντηση των υπουργών Οικονομικών και Ανάπτυξης – Ανταγωνιστικότητας – Ναυτιλίας σε σχετική ερώτηση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρη Παπαδημούλη, ο οποίος υπενθυμίζει ότι ο σημερινός υπουργός Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, από τη θέση του αντιπολιτευόμενου βουλευτή στις 13/04/2009 είχε δηλώσει: «Η Κυβέρνηση βάζει βαθιά το χέρι στην τσέπη του καταναλωτή και κλέβει το εισόδημα σκληρά εργαζόμενων πολιτών. Αυτή η κατάσταση κερδοσκοπίας, αισχροκέρδειας, ασυδοσίας οφείλεται σε πολιτικές επιλογές αδράνειας από την μια πλευρά, παράλυσης των ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους και έλλειψη στρατηγικής για την οικονομίας της χώρας, όπως συμβαίνει άλλωστε σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής.»

Ακολουθούν βασικά σημεία παρουσίασης του επιστημονικού σύμβουλου του ΙΟΒΕ Νίκου Ζόνζηλου, προ ολίγων ημερών:

Η σημερινή μορφή της ανεργίας στην Ελλάδα είναι Κενσυανού τύπου και απαιτεί ενίσχυση της ζήτησης για να περιοριστεί. Όχι την περιστολή που γίνεται. Η μείωση των μισθών επιτείνει την ύφεση και βελτιώνει οριακά ή και καθόλου την ανταγωνιστικότητα τιμών και το Ε.Ι.

Οι δημόσιες επενδύσεις έχουν τόσο ισχυρή θετική επίδραση στη δραστηριότητα, που τελικά δεν επιβαρύνουν το έλλειμμα, ανεξάρτητα από τον τρόπο χρηματοδότησης τους. Η περικοπή τους τα τελευταία χρόνια για δημοσιονομικούς (αλλά και γραφειοκρατικούς) λόγους ήταν ολέθριο σφάλμα, με δυσμενείς επιπτώσεις στη δραστηριότητα, αλλά και το έλλειμμα.

Η μείωση των μισθών δεν βελτίωσε την ανταγωνιστικότητα τιμών, συμβάλλει οριακά στην εξισορρόπηση του εμπορικού ισοζυγίου. Τελικά η μείωση των μισθών απορροφάται κατά κύριο λόγο από τα περιθώρια κέρδους.

Χρειάζονται αυξήσεις στους πραγματικούς μισθούς στα όρια ή λίγο κατώτερες της αύξησης της παραγωγικότητας, σαν συνθήκη μεσοπρόθεσμης διατηρησιμότητας της ανταγωνιστικότητας τιμών, αλλά και συντήρησης του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών.

Μεμονωμένες εφαρμογές των μέτρων οδηγούν σε αποτυχία. Ιδίως αν εφαρμοστεί η μείωση μισθών, χωρίς να προηγηθούν διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Αλλά και μέσα στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις πρέπει να προηγηθούν οι παρεμβάσεις στην αγορά προϊόντος και να ακολουθήσουν οι πλέον επώδυνες της αγοράς εργασίας.

Η απασχόληση καθορίζεται και εδώ σχεδόν αποκλειστικά από τη ζήτηση εργασίας των επιχειρήσεων, οι οποίες είναι διστακτικές σε προσλήψεις, όχι επειδή ο μισθός είναι υψηλός, αλλά διότι δεν μπορούν να διαθέσουν την παραγωγή τους, πέραν του επιπέδου που καθορίστηκε από τη ζήτηση στην αγορά προϊόντος.

Το κύριο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι η έλλειψη διαρθρωτικής ανταγωνιστικότητας, μια σαφώς ευρύτερη έννοια, που περιλαμβάνει ένα σύνολο παραγόντων, όπως η ποιότητα, η άρση εμποδίων και αντικινήτρων στην ίδρυση επιχειρήσεων, η αποτελεσματικότητα της δημόσιας διοίκησης, η γραφειοκρατία, η απονομή της δικαιοσύνης, η πάταξη της διαφθοράς κλπ. Προς αυτή την κατεύθυνση όμως ελάχιστα έγιναν.

Painful alternatives: cuts ot out

2012-01-31T18:42:00.001+02:00

Toυ L.Knight απο BBC

Expect a lot of noise in the coming days about a "breakthrough agreement" to forgive a big chunk of the Greek government's enormous debts.But don't be distracted by it - Greece's real problems are as bad as ever.

Greece's private sector lenders - banks and assorted investors - will probably agree to recognise a 50% write-off in the amount they are owed.Add in other sweeteners for Greece - a lower interest rate and more time to repay - and the total loss to lenders may be as much as 75%, depending on how you calculate it.This "breakthrough" will be nothing more than a recognition of reality - financial markets have been valuing Greece's debts at a mere 20-25% of their notional worth for the last two months.Most of the banks who have lent Greece money have already officially recognised much of the losses in their accounts.

There will be grumbling about the European Central Bank's role.It owns a lot of Greek debt, but has refused to participate in the collective debt write-off - much to the annoyance of private sector lenders, who therefore have to take a bigger share of the losses needed to reduce Greece's debts to a level that the country has any hope of being able to repay.The final deal may well involve the ECB taking some losses as well, but with eurozone governments agreeing to shoulder them on the ECB's behalf.

There is also the small question of the Greek banks. They own a large chunk of the Greek government's debts, and will probably have to turn back to that very same government for a bailout, in the form of an injection of risk-absorbing capital, in order to cover their losses.Which is to say that a large chunk of the debt being written off by Greece is simply money that it is picking from its own pocket.

Of course, it's possible that a deal won't be reached.But the consequences are so catastrophic for all involved, that this seems unlikely.The Greek government has a big debt repayment falling due on 20 March.Without a deal, the government does not get any more bailout money from the European Union and IMF. Without that money it cannot make the debt repayment.If it skips the debt repayment, the position of lenders will be even worse. Greece's debts are mostly governed by its own law - so in the worst case the government could simply pass a new law cancelling much of its own debts.

Strictly speaking, a default occurs when a borrower has broken the terms of a loan or other debt, for example if a borrower misses a payment. The term is also loosely used to mean any situation that makes clear that a borrower can no longer repay its debts in full, such as bankruptcy or a debt restructuring.A default can have a number of important implications. If a borrower is in default on any one debt, then all of its lenders may be able to demand that the borrower immediately repay them. Lenders may also be required to write off their losses on the loans they have made.

An outright Greek debt default would also be bad news for the rest of the eurozone.The biggest damage would be to the entire credibility of the bailout process.If eurozone politicians fail to manage the Greek situation, what hope that they will deal with much bigger Italy?Markets would start asking difficult questions again, with Portugal looking like the next one to run out of money.A debt default would also be catastrophic for the Greeks themselves. It would cut off their one source of cash - rescue loans from the EU and IMF to the Greek government, and from the ECB to the Greek banks.Without these, the government would be unable to pay for basic functions of the state.

Greece's position in this respect has improved - in the last six months of 2011 the government actually earned slightly more in tax revenues than it spent on everything except debt payments. But don't be fooled.The government would have no money to rescue its banks.And a government debt default - combined with a collapse of the country's banks - would push the country's economy even deeper into recession, meaning tax revenues would fall, while spending on unemployment benefits should rise - if the government had the money to pay for them.

So, given that failure is not an option, in all likelihood a last-minute deal will be stitched together in the time-honoured European fashion.But here's the thing. It doesn't matter.The focus on the Greek government's ability to repay its debts completely misses the point.The real question is whether Greece has the political will to remain in the euro.

Here are the four statistics that really matter:

since joining the euro in 2001, Greek unit labour costs (a measure of wage competitiveness) have risen 32% compared with Germany

Greece's current account deficit - a broader measure of its trade deficit - was running at 10% of GDP (total economic output) in the middle of last year, according to data compiled by Bloomberg

Greek households and companies withdrew 28% of the deposits they held in Greek banks in the three years to November last year, and the rate of withdrawals has been accelerating

Greece's economy shrank 5.5% last year, has shrunk a cumulative 12% since 2008, and is expected to shrink another 2.8% this year

What do these statistics tell us?The first tells us that Greek workers cannot compete inside the euro without big wage cuts (or big wage rises in Germany).Greek wages rose too quickly during the good years before 2008. Normally the Greek drachma would have compensated by losing value in the currency markets - but inside the euro there was no drachma. So Greek workers have priced themselves out of the market.

The second statistic is a symptom of that loss of competitiveness.It tells us that Greece is spending far more buying things from abroad than it earns from selling things to the rest of the world.In effect, the Greek economy as a whole is spending 10% more than it earns - even now, after all the Greek government's spending cuts.

The debt deal may help cut that figure down a bit - perhaps by one or two percentage points - because it will reduce the amount that the Greek government spends on interest payments to its foreign lenders.But really it needs to be reduced all the way back down to zero - or even beyond zero into a positive surplus - if Greece is to earn the money needed to repay its debts.In the meantime, the Greek economy as a whole must continue to fund its 10% overspend by attracting an equivalent amount in financial investments - mainly in the form of lending - from the rest of the world.

But the rest of the world no longer wants to lend to Greece - which is why the EU and IMF have had to step in to rescue the government. And why the ECB has had to rescue the banks.International lenders are not simply worried that the Greek government cannot repay its debts.They are worried that Greece will leave the euro.If that happens, then all Greeks - not just the government - will either default on their debts, or - if it is legally feasible - will convert their debts into new drachmas that are likely to lose over half their value against the euro.And the fear of a euro exit is not just shared by international lenders.

Our third statistic makes clear that Greece has seen a slow run on its banks, as companies - and increasingly ordinary Greeks - take their money out in cash, or move it to the safety of a bank account in Germany.So the problem is not just that money has stopped flowing into Greece. Now money is actually flowing out of the country.And that makes it even harder for the Greek banking system to fulfil its basic function of supporting the Greek economy.

Greece is in a deep economic slump. The banks aren't lending. Companies aren't investing.Ordinary Greeks - out of work or scared of losing their jobs - have cut their spending. And of course the Greek government has been ordered to slash its spending.Yet Greece as a whole is still overspending - and therefore needs to borrow from abroad - to the tune of 10% of the value of everything the country produces.

Either the pain of spending cuts - by all Greeks, not just the government - continues for years into the future.Or else Greece takes the nuclear option and leaves the euro - the quickest and surest way of regaining competitiveness and eliminating its current account deficit - but also an extremely painful one.Which brings us to one final statistic.An opinion poll conducted in November found that over three-quarters of Greek voters still support membership of the eurozone.One of those statistics will have to give.

Εποπτειας το αναγνωσμα

2012-01-30T20:14:00.000+02:00

Του Γ.Βαρουφακη απο Protagon.gr

Το ότι κάποιοι γερμανοί πολιτικοί κατέγραψαν αυτά που σκέφτονταν από καιρό, είναι φυσιολογικό και θεμιτό. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά προτιμώ την ειλικρίνεια από την διγλωσσία. Έτσι κι αλλιώς δεν το κρύβουν εδώ και καιρό. Ας το γράψουν κιόλας. Στο μυαλό τους η Ελλάδα φαντάζει ως ένα δυσβάστακτο, όλο και αυξανόμενο, βάρος. Αν πρέπει να το σηκώνουν, στέλνοντας όλο και περισσότερα δισεκατομμύρια στην Αθήνα (ανεξάρτητα του αν η δική μας κυβέρνηση δικαιούται να τα χρησιμοποιήσει υπέρ της ελληνικής οικονομίας), είναι λογικό να απαιτήσουν, μετά από ένα σημείο, να αποκτήσουν και επίσημα εκτελεστική εξουσία στους κόλπους της ελληνικής κυβέρνησης, του ελληνικού κράτους.

Το θέμα είναι ότι όταν αυτή η σκέψη καταγράφηκε σε κείμενο, το οποίο κατόπιν διέρρευσε στους Financial Times, έδωσε το πάτημα στους δικούς μας πολιτικούς, στον Υπουργό Οικονομικών συγκεκριμένα, να παρουσιάσουν ένα δικό τους σπαρακτικό μονόπρακτο με τους ίδιους στον ρόλο των πατριωτών που εξανίστανται για την κατάφορη παραβίαση της εθνικής μας κυριαρχίας.Ανοησίες! Και από τις δύο μεριές. Τόσο τη δική μας όσο και τη γερμανική. Από την μία, η γερμανική απελπισία δικαιολογείται μόνο ως αναλυτική αποτυχία των πολιτικών που την επιδεικνύουν. Και, από την άλλη, οι θυμωμένες διαμαρτυρίες των δικών μας πολιτικών μόνο ως απόδειξη της καλής τους σχέσης με την υποκρισία μπορεί να ερμηνευτούν.

Ξεκινώντας από εμάς, τι περιμένατε κύριοι και κυρίες πολιτικοί μας ηγέτες; Μπορεί το Μνημόνιο να μην το διαβάσατε, όμως δεν καταλάβατε ότι με την υπογραφή του η χώρα έμπαινε (καλώς ή κακώς) σε Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο; Και τι σημαίνει αυτό; Δεν σημαίνει ότι οι ξένοι ελεγκτές ουσιαστικά αποκτούσαν εκτελεστική αλλά και (έμμεσα) νομική εξουσία στον τόπο μας; Δεν καταλάβατε ότι η εθνική ανεξαρτησία απωλέσθη την ώρα που εσείς αποδεχθήκατε την λογική των τεράστιων δανείων σε συνδυασμό με την λιτότητα που με μαθηματική ακρίβεια θα μείωνε το εθνικό εισόδημα από το οποίο υποτίθεται ότι θα αποπληρώνονταν αυτά τα δάνεια; Το να διαμαρτύρεστε τώρα για την γερμανική έλλειψη ευαισθησίας ως προς την… εθνική μας ανεξαρτησία αποτελεί απόδειξη είτε ανοησίας είτε υποκρισίας. (Διαλέξτε ποιο από τα δύο σας χαρακτηρίζει!)

Όσο για την γερμανική πλευρά, δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι καλύτερα ούτε εκεί. Πολύ φοβάμαι ότι και οι γερμανοί πολιτικοί ηγέτες (τουλάχιστον όσοι προσυπογράφουν το εν λόγω κείμενο) ταλαντεύονται επικίνδυνα μεταξύ της υποκρισίας και της παντελούς απώλειας αίσθησης της πραγματικότητας. Πράγματι, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να μην κάνουν κουβέντα για τις αμαρτωλές, υπό πτώχευση, γερμανικές τράπεζες, επέλεξαν να στείλουν σε ένα πτωχευμένο κράτος τεράστια δάνεια υπό τον όρο λιτότητας που εγγυάται ότι θα αδυνατεί να τα αποπληρώσει. Επί πλέον, ώστε να μπορούν οι ίδιοι να πείσουν τους βουλευτές τους στο Βερολίνο να εγκρίνουν τα δάνεια αυτά, επέβαλαν στους έλληνες πολιτικούς στόχους που ούτε οι θεοί του Ολύμπου δεν θα μπορούσαν να πετύχουν. Κι όταν η καλπάζουσα ύφεση που αυτή η πολιτική δημιούργησε, ως αναμενόταν, κατέστησε αδύνατη την αποπληρωμή των δανείων, άρχισαν να φωνασκούν και να ζητούν από την ελληνική κυβέρνηση να παραδώσει την εξουσία σε δικό τους τοποτηρητή (λες και δεν έχει ήδη γίνει αυτό).

Το μήνυμα που πρέπει να στείλουμε στους δικούς μας πολιτικούς είναι απλό: σταματήστε πλέον να υποτιμάτε την νοημοσύνη μας. Όσο για το μήνυμα προς τους γερμανούς συναδέλφους τους, θα πρότεινα το εξής απλό: επιβάλατε τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπόλοιπη ευρωζώνη μια πολιτική που αντιτίθεται στους νόμους της λογικής. Υποστείτε τώρα τις συνέπειες! Κι αν δεν συμφωνείτε μαζί μου, και επιμένετε ότι αυτό που φταίει είναι ότι οι έλληνες δεν εφάρμοσαν ένα σταθεροποιητικό πρόγραμμα το οποίο θα μπορούσε να είχε λειτουργήσει αν είχε εφαρμοστεί από βορειοευρωπαίους τεχνοκράτες, τότε κοπιάστε! Στείλτε μας δικούς σας κυβερνήτες (άλλωστε έχουμε εμπειρία από τέτοια!) να εφαρμόσουν το σταθεροποιητικό σχέδιο (το οποίο ακόμα πιστεύετε ότι ήταν εφαρμόσιμο). Υπό τον εξής όμως όρο:

Αν σε ενάμιση χρόνο δικής σας διακυβέρνησης της πατρίδας μας το ΑΕΠ της χώρας φτάσει το +2% (που είναι απαραίτητο σύμφωνα με τους δικούς σας υπολογισμούς για να σταθεροποιηθεί το ελληνικό χρέος) και η ανεργία πλησιάσει ξανά στο 10%, τότε δικά σας συγκεκριμένα «δώρα» που θα προσδιορίσουμε από κοινού τώρα - π.χ. το δίκτυο της ΔΕΗ (που η Siemens χρόνια τώρα ονειρεύεται), εταιρείες ύδρευσης, κλπ.

Αν όμως αποτύχετε, και η Ύφεση συνεχίσει να υφαίνει το δηλητηριώδες πέπλο της πάνω από την χώρα, τότε θα φύγετε και θα καλύπτετε χωρίς πολλά-πολλά τα πρωτογενή ελλείμματα της Ελλάδας για δέκα χρόνια.Είστε;

Kρισιμη καμπη

2012-01-30T10:19:00.001+02:00

Του T.Worstall απο Forbes 28.1.2012 (μτφ ΑΝΤΙΛΟΓΙΕΣ)

Οι διαπραγματεύσεις για το ελληνικό χρέος μπαίνουν πραγματικά σε μια πολύ ενδιαφέρουσα φάση. Ενδιαφέρουσα επειδή, αν δεν ανησυχείτε για το τι μπορεί να συμβεί, τότε δεν έχετε δώσει τη δέουσα προσοχή.Όπως όλοι γνωρίζουμε, η Ελλάδα πρέπει να μειώσει το βάρος του χρέους της. Προβλέπεται λοιπόν ένα κούρεμα για μερικούς από τους κατόχους ομολόγων. Οι πληροφορίες για δημόσια κατανάλωση λένε ότι την απώλεια θα πρέπει να αναλάβουν μόνο οι ιδιώτες κάτοχοι. Στο παρασκήνιο η άποψη είναι ότι αυτό δεν αρκεί, μερικοί δημόσιοι φορείς θα πρέπει επίσης να αποδεχτούν απώλειες, διαφορετικά το ελληνικό συνολικό χρέος δεν θα πέσει αρκετά ώστε να είναι βιώσιμο.

Ωστόσο, υπάρχουν δύο νέα σημεία που κάνουν την όλη διευθέτηση πολύ πιο δύσκολη -συναρπαστική αν προτιμάτε. Η πρώτη είναι η εξαιρετικά εντυπωσιακή απαίτηση προς την Ελλάδα όπως γράφουν οι Financial Times:

“Απόλυτη προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του χρέους. Η Ελλάδα πρέπει να δεσμευθεί νομικά στο να δώσει απόλυτη προτεραιότητα στη μελλοντική εξυπηρέτηση του χρέους. Η δέσμευση αυτή πρέπει να είναι νομικά κατοχυρωμένη από το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Τα κρατικά έσοδα πρέπει να χρησιμοποιούνται κατά κύριο λόγο για την εξυπηρέτηση του χρέους, και μόνο τυχόν εναπομείναντα έσοδα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη χρηματοδότηση των πρωτογενών δαπανών. Αυτό θα καθησυχάσει τους δημόσιους και ιδιωτικούς πιστωτές ότι η Ελληνική Δημοκρατία θα τιμήσει τις δεσμεύσεις της μετά το PSI και θα επηρεάσει θετικά την πρόσβαση στην αγορά.Ο de facto αποκλεισμός της δυνατότητας μιας στάσης πληρωμών θα εξαλείψει την απειλή μιας μη αποπληρωμής δόσεων του GRC II. Σε περίπτωση που δεν αποπληρωθεί μια μελλοντική δόση, η Ελλάδα δεν θα μπορεί να απειλήσει τους δανειστές της με στάση πληρωμών, αλλά θα πρέπει να δεχτεί περαιτέρω περικοπές των πρωτογενών δαπανών ως τη μόνη δυνατή συνέπεια της τυχόν μη αποπληρωμής.”

Αυτό είναι εντελώς πρωτάκουστο. Πρόκειται για πιο σκληρούς όρους από όσους επέβαλε ποτέ η Βρετανική Αυτοκρατορία, ακόμα και με την υποστήριξη κανονιοφόρων και του Βασιλικού Ναυτικού. Που να επέβαλε σε οποιονδήποτε, όχι μόνο στις όποιες διαμάχες της με την Ελλάδα.Μια "με κάθε τρόπο" δέσμευση για την αποπληρωμή του χρέους είναι αρκετά συνηθισμένη, αλλά μια απόλυτη είναι απλά ανήκουστη. Αυτό που λέει στη κυριολεξία είναι ότι αν υπάρξει ένα ξέσπασμα πανούκλας στη χώρα (ή οποιαδήποτε άλλη καταστροφή μπορείτε να σκεφτείτε), τότε η Ελλάδα πρέπει πρώτα να εξοφλήσει τα χρέη και μετά να προσφέρει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στους πολίτες της σε μια στιγμή εθνικής καταστροφής.

Πραγματικά δεν υπάρχει καμία περίπτωση ότι μια δημοκρατική κυβέρνηση πρόκειται να υπογράψει κάτι τέτοιο. Ή ότι ένας λαός θα επιτρέψει στην κυβέρνησή του να το πράξει -μόλις το πάρουν είδηση εννοείται. Κάτι τέτοιο θα κάνει την Ελλάδα υποδεέστερη δύναμη από ένα κρατίδιο της Γερμανίας, κατώτερη και από έναν νομό ή δημοτική αρχή των ΗΠΑ. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτό εφόσον η Ελλάδα έχει κάποια εναλλακτική λύση, έτσι πιστεύω.

Και το θέμα είναι ότι η Ελλάδα έχει τώρα μια εναλλακτική λύση. Η Stephanie Flanders του BBC λέει ότι η Ελλάδα έχει σήμερα ένα πρωτογενές πλεόνασμα. Έχω εξηγήσει τι συνέπειες έχει αυτό (σε σχέση με την Ιταλία) πιο παλιά. Με δυο λόγια, αν έχετε πρωτογενές έλλειμμα τότε πρέπει να κάνετε λίγο πολύ αυτό που σας λένε. Ωστόσο, εάν έχετε πρωτογενές πλεόνασμα θα μπορούσατε (ναι, μια εκρηκτική, μια δύσκολη επιλογή, όμως είναι μια δυνατότητα) να πείτε σε όλους να πάνε στο καλό.

Στην πραγματικότητα, αν έχετε ένα πρωτογενές πλεόνασμα και ταυτόχρονα τεράστια χρέη (όπως η Ελλάδα), τότε είναι μάλλον προτιμότερο να πείτε στον καθένα να πάει μια βόλτα να δει αν έρχεστε.Και εκεί βέβαια βρίσκεται ο κίνδυνος. Η Ελλάδα διαθέτει πλέον επιλογές, κάτι που μάλλον δεν είχε 6 και 8 μήνες πριν. Και αυτή τη στιγμή που η Ελλάδα έχει επιλογές, της ζητούν να υπογράψει κάτι εντελώς απαράδεκτο. Έτσι θα μπορούσε κάλλιστα να εξαναγκαστεί να κάνει την επιλογή που οι περισσότεροι δεν θα ήθελαν: μια πλήρη στάση πληρωμών.Άλλωστε, για να παραφράσω τον Στάλιν, πόσες μεραρχίες διαθέτει η ΕΕ για να τους σταματήσει;

Το ποτηρι ξεχειλιζει

2012-01-30T10:12:00.000+02:00

Toυ Σ.Κουλογλου στο tvxs

Ίσως έχουμε μπει στην τελευταία πράξη του ελληνικού δράματος: μιας κρίσης χρέους η οποία, από τα λάθη ενός διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος που είχε καταφύγει σε ανεξέλεγκτο δανεισμό προκαλώντας αυτό το δυσβάστακτο χρέος, μετατράπηκε στην μεγαλύτερη πολιτική, οικονομική και κοινωνική κρίση που γνώρισε η χώρα μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, το 1949. Και με την πολύτιμη συμβολή μιας, εξ ίσου ανίκανης, ευρωπαϊκής ηγεσίας, σε υπαρξιακή κρίση όλης της ευρωζώνης.

Το Σάββατο διέρρευσαν δύο νέοι, απεχθείς όροι, που σύμφωνα με ένα ανεπίσημο έγγραφο θέτει η γερμανική πλευρά, προκειμένου να υπογραφεί η νέα δανειακή σύμβαση, η οποία παράλληλα με το PSI, το κούρεμα του ελληνικού χρέους, υποτίθεται ότι θα μας ξελαφρώσει από τα δεινά μας. Όπως συχνά συμβαίνει στα δημόσια πράγματα της χώρας, οι ηλίθιοι κοίταξαν το δάχτυλο, αντί να δουν το φεγγάρι. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το «δάχτυλο» είναι η τοποθέτηση ενός επιτρόπου που θα ελέγχει τα δημοσιονομικά της χώρας. Αυτό δηλαδή που στο περίπου κάνει μέχρι τώρα ο Ράιχενμπαχ και οι σύμβουλοι του, εποπτεύοντας ουσιαστικά το σύνολο της ελληνικής προσαρμογής στις απαιτήσεις των μνημονίων.

Το «φεγγάρι» είναι η παρακάτω ρύθμιση που προβλέπεται στο έγγραφο: «Η Ελλάδα πρέπει να δεσμευθεί νομικά να δώσει απόλυτη προτεραιότητα στη μελλοντική εξυπηρέτηση του χρέους της. Η δέσμευση αυτή θα πρέπει να κατοχυρωθεί νομικά από το ελληνικό Κοινοβούλιο. Τα δημόσια έσοδα θα πρέπει να χρησιμοποιούνται πρωτίστως για την εξυπηρέτηση του χρέους, και μόνο τα εναπομείναντα έσοδα θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη χρηματοδότηση των πρωτογενών δαπανών». Που σημαίνει ότι ακόμη και αν η χώρα πληγεί από τσουνάμι, λιμό, σεισμό ή καταποντισμό, θα πρέπει πρώτα να ικανοποιήσει τους δανειστές και μετά τους λεπρούς ιθαγενείς. Τέτοιοι αδυσώπητοι όροι δεν είχαν επιβληθεί την δεκαετία του 80 ούτε στις φτωχές λατινοαμερικανικές μπανανίες, το πρώτο πεδίο δοκιμών της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας που ενέσκηψε τώρα στην Ευρώπη.

Ακόμη πιο εύγλωττη είναι η αιτιολόγηση της προηγούμενης απαίτησης στο ίδιο έγγραφο: « Αυτό θα διασφαλίσει στους επίσημους και ιδιώτες πιστωτές ότι η Ελληνική Δημοκρατία θα τηρήσει τις δεσμεύσεις μετά το PSI και θα επηρεάσει θετικά την πρόσβασή της στις αγορές. Η εκ των πραγμάτων κατάργηση της δυνατότητας μιας χρεοκοπίας θα καταστήσει την απειλή της μη εκταμίευσης μιας δόσης του δεύτερου ελληνικού πακέτου πολύ πιο αξιόπιστη. Σε περίπτωση που μια μελλοντική δόση δεν εκταμιευθεί, η Ελλάδα δεν θα μπορεί να απειλήσει τους δανειστές της με χρεοστάσιο, αλλά αντιθέτως θα πρέπει να αποδεχτεί περαιτέρω περικοπές των πρωτογενών δαπανών ως τη μόνη πιθανή συνέπεια της μιας μη εκταμίευσης». Σε απλά ..γερμανικά, η Ελλάδα χάνει το τελευταίο χαρτί που της έχει απομείνει: τη στάση πληρωμών, αν δεν έχει να πληρώσει.

Περιέργως, στις δηλώσεις που έκαναν μετά την χθεσινή συνάντηση τους, ούτε οι αρχηγοί των τριών κομμάτων ούτε ο πρωθυπουργός αναφέρθηκαν στο –διόλου αμελητέο- δάχτυλο και πολύ περισσότερο στο φεγγάρι. Εκτός και αν φλερτάρει με την εθνική προδοσία, καμία ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να υπογράψει τον πλήρη ευνουχισμό της χώρας. Η ευρωζώνη έτσι και αλλιώς κλυδωνίζεται: θύμα και αυτή του φαύλου κύκλου μέτρα λιτότητας-ύφεση-λιτότητα, η Πορτογαλία θα ζητήσει πιθανότατα νέο πακέτο βοήθειας. Αν σε αυτές τις συνθήκες οι Μερκοζί θελήσουν να παίξουν κι άλλο με το ελληνικό πειραματόζωο, ας το δοκιμάσουν: αποθανέτω η ψυχή μας μετά των Ευρωπαίων αλλοφύλων.

Αλλαγη στασης (επιτελους)?

2012-01-29T13:24:00.001+02:00

Toυ Γ.Βαρουφακη απο Protagon.gr

Τις μέρες που πέρασαν, συνέβη κάτι που δεν θα το πίστευα πριν μερικούς μήνες. Ο «άξονας του κακού» λύγισε κάτω από το βάρος της παγκόσμιας και της ευρωπαϊκής Κρίσης. Έβαλε νερό στο κρασί του. ¨Όχι πολύ αλλά αρκετό. Εγκατέλειψε (τουλάχιστον στα λόγια) την μανιώδη προσήλωσή του στην Σκοτεινή Πλευρά (θυμάστε το dark side of the Force, στο Star Wars;).Ποιός είναι ο «άξονας του κακού» που λύγισε; Και τι ακριβώς αναίρεσε; Η απάντηση είναι: Το δίδυμο του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας (συν μια σειρά από άλλους «συμβαλλόμενους» διεθνείς οργανισμούς) το οποίο, με ένα μπαράζ δηλώσεων, απομακρύνεται εμμέσως πλην σαφώς από την λογική της λιτότητας ως το εργαλείο καταπολέμησης της Κρίσης.

Όποιος παρακολουθεί την συμπεριφορά του δίδυμου αυτού (ΔΝΤ και Παγκόσμιας Τράπεζας) από το 1980 και έπειτα, θα έχει παρατηρήσει μια συγκεκριμένη άποψη-πολιτική την οποία το τρομερό αυτό δίδυμο εφάρμοζε συστηματικά σε όποια χώρα είχε την ατυχία να δεχθεί την επίσκεψη των απεσταλμένων του: Ο μόνος δρόμος προς την επιστροφή από μια κρίση χρέους ήταν η άνευ ενδοιασμού λιτότητα παντού (στις κοινωνικές παροχές, στους μισθούς και τις συντάξεις, στην υγεία, στην παιδεία κλπ). Όποιοι τόλμαγαν να διαμαρτυρηθούν ότι η πολιτική λιτότητας(α) διαρρηγνύει τον κοινωνικό ιστό και καταστρέφει την κοινωνική συνοχή, και (β) μπορεί να λειτουργήσει σαν μπούμερανγκ επιδεινώνοντας το δημόσιο χρέος μιας χώρας που έχει πιαστεί στην δίνη της ύφεσης, αγνοούνταν επιδεικτικά.

Έτσι, σε δεκάδες χώρες ανά τον κόσμο, το δίδυμο ΔΝΤ και Παγκόσμιας Τράπεζας έσπερνε για χρόνια πολλά τον σπόρο της λιτότητας εκεί που πρώτα είχε οργώσει το άροτρο της κρίσης. Αρχικά στον Τρίτο Κόσμο (που βούλιαξε σε χρέη όταν, στα τέλη της δεκαετίας του ’70, τα επιτόκια πενταπλασιάστηκαν), κατόπιν σε χώρες όπως το Μεξικό, η Λατινική Αμερική, με τελευταίο και πιο αποκρουστικό παράδειγμα την Ν.Α. Ασία και, βεβαίως, την Αργεντινή. Μάλιστα, ήταν τόσο αποκρουστικό το πέρασμα του δίδυμου από την Ν. Κορέα και την Αργεντινή (την περίοδο 1998-2000), που το ΔΝΤ παρά λίγο να πάψει να υφίσταται. Γιατί; Επειδή τα κράτη έκαναν σκοπό της «ζωής» τους να μην χρειαστεί ποτέ ξανά να ζητήσουν την βοήθεια είτε του ΔΝΤ είτε της Παγκόσμιας Τράπεζας. Οπότε, από το 2000 μέχρι την Κρίση του 2008, το ΔΝΤ έμεινε, ουσιαστικά, άπραγο. Το ίδιο, λίγο πολύ και η Παγκόσμια Τράπεζα η οποία, για να σας δώσω ένα παράδειγμα, το 2007 (την χρονιά πριν το Κραχ του 2008) έδωσε δάνεια, σε ολόκληρο τον πλανήτη, λιγότερα από τα χρήματα που επένδυσε η Κίνα μόνον στην… Αγκόλα!

Η Κρίση του 2008, και η μετεξέλιξή της στην Κρίση της ευρωζώνης, έδωσε στο ΔΝΤ μια νέα ευκαιρία, την οποία και άδραξε: να βάλει πόδι στην ευρωζώνη. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι τον Μάιο του 2010 οι υψηλά ιστάμενοι του ΔΝΤ δεν πίστεψαν στο Μνημόνιό μας (κι ας το είχαν διαβάσει πολύ καλά, αντίθετα με κάποιους άλλους). Απλά, δέχθηκαν να παίξουν τον ρόλο που ζήτησε από αυτούς να παίξουν η Γερμανία – μόνο και μόνο για να βρουν ξανά λόγο ύπαρξης (μετά την περίοδο απραγίας και «υπαρξιακής κρίσης» τα χρόνια που ακολούθησαν το φιάσκο με την Αργεντινή). [Σε συζητήσεις που είχα από τότε (Μάη του 2010) με ανθρώπους του ΔΝΤ ήταν ξεκάθαρο ότι δεν πίστευαν ούτε στο ελληνικό Μνημόνιο ούτε και στην συνολική ευρωπαϊκή προσέγγιση στην Κρίση της ευρωζώνης. Απλά μας το επέβαλαν κυνικά, λειτουργώντας ως «εκτελεστές» συμβολαίου.]

Όταν ο Strauss-Kahn αντικαταστάθηκε από την Christine Lagarde, δεν σας κρύβω ότι φοβήθηκα πως το ΔΝΤ μπορεί να αρχίσει ξανά να πιστεύει στην πολιτική λιτότητας (για χώρες με δυσβάσταχτα χρέη, όπως η Ελλάδα) την οποία πρέσβευε επισήμως – και μας επέβαλε. Έσφαλα. Υπό την κα Lagarde, λόγω της σοβαρότητας της Κρίσης, το ΔΝΤ όχι μόνο δεν άρχισε να ξανα-πιστεύει ότι η λιτότητα είναι η λύση αλλά, φευ, αυτή την εβδομάδα άρχισε να μιλάει (για πρώτη φορά από το 1971) εναντίον της πίστης στην λιτότητα!

Μήπως έπαθε κάποια παράκρουση η κα Lagarde; Μήπως πρόκειται για μια περαστική μεταβολή της στάσης του ΔΝΤ; Όχι. Πρόκειται για συντεταγμένη αλλαγή πλεύσης του έως πρότινος «άξονα του κακού». Το λέω αυτό επειδή την ίδια βδομάδα είχαμε δηλώσεις που θέτουν υπό αμφισβήτηση την σοφία της λιτότητας από: (1) επίσημη έκθεση του ΔΝΤ, (2) την κα Lagarde, (3) τον κ. Robert Zoelick, Πρόεδρο της Παγκόσμιας Τράπεζας (σε άρθρο του στους Financial Times), και (4) κοινή δήλωση ανάλογου περιεχόμενου από την κα Lagarde, τον κ. Zoelick καθώς και τους επί κεφαλής των εξής οργανισμών: τον Οργανισμό Διεθνούς Εμπορίου, του Διεθνούς Οργανισμού Υγείας, του Συμβουλίου για την Χρηματοπιστωτική Σταθερότητα (Financial Stability Board), του ΟΟΣΑ, της Αφρικανικής Τράπεζας Ανάπτυξης, του Προγράμματος Τροφίμων του ΟΗΕ και του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας.

Θα ξεκινήσω με μια παράγραφο από το κείμενο που φέρει όλες αυτές τις βαριές υπογραφές: «Οι κυβερνήσεις» αναφέρει «πρέπει να διαχειριστούν τα δημοσιονομικά ελλείμματα με στόχο την βελτίωση, και όχι την μείωση, της προοπτικής για μεγέθυνση και απασχόληση. Η διαχείριση αυτή πρέπει να γίνεται με τρόπο κοινωνικά ευαίσθητο. Η αύξηση της ανισότητας μας καλεί να δώσουμε πιο μεγάλη προσοχή σε μοντέλα μεγέθυνσης που αγκαλιάζουν περισσότερους ανθρώπους. Πρέπει να πετύχουμε χειροπιαστές βελτιώσεις στο επίπεδο διαβίωσης και στην κοινωνική συνοχή.» Δηλαδή το ακριβώς αντίθετο εκείνου που επιχειρείται σήμερα στην Ελλάδα και την ευρωζωνική περιφέρεια!

Περνάω τώρα στο κείμενο του ΔΝΤ: «Εκείνες οι προηγμένες χώρες που καταφέρνουν να δανείζονται με πολύ χαμηλά επιτόκια, ή έχουν γενικά περιθώριο για να αυξήσουν τον δανεισμό τους, συμπεριλαμβανομένων χωρών της ευρωζώνης (σημ. αναφέρεται καθαρότατα στην Γερμανία), πρέπει να ξανασκεφτούν τον ρυθμό της μείωσης των ελλειμμάτων τους. Αν παρακάνουν την μείωση αυτή, βραχυπρόθεσμα, ώστε να αντισταθμίσουν απώλειες φόρων, τότε θα καταφέρουν να μειώσουν την οικονομική δραστηριότητα, να χάσουν την λαϊκή υποστήριξη για προσαρμογή και να υπονομεύσουν την εμπιστοσύνη των αγορών.»

Και σαν να μην έφτανε αυτό, το ΔΝΤ συνεχίζει: «Η σφικτή δημοσιονομική πολιτική χρειάζεται για να αντιμετωπιστεί το χρέος που δημιουργήθηκε τα χρόνια των παχιών αγελάδων. Όμως πρέπει να ασκηθεί με αργούς ρυθμούς που να δίνουν την ευκαιρία για αύξηση της παραγωγής και της απασχόλησης.»Δηλαδή, το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα και μια σειρά από άλλοι οργανισμοί, την εβδομάδα που μας πέρασε, συντόνισαν τις φωνές τους για να πουν το εξής απλό, αλλά και συνάμα πρωτάκουστο: Η Γερμανία πρέπει να σταματήσει να πνίγει την ελλειμματική ευρωζώνη με μια πολιτική λιτότητα η οποία υποσκάπτει τις ελπίδες για ανάκαμψη με αποτέλεσμα: (α) να απομακρύνεται ακόμα περισσότερο ο στόχος της μείωσης του χρέους (ως ποσοστό του ΑΕΠ) και (β) την απώλεια της κοινωνικής συνοχής και της πολιτικής νομιμοποίησης που έχει ανάγκη η προσαρμογή.

Θα μου πείτε: Λόγια, λόγια, λόγια. Στην πράξη, οι άνθρωποι του ΔΝΤ που βρίσκονται εδώ στην Αθήνα, την ίδια ώρα, απαιτούν να μειωθούν οι κατώτατοι μισθοί, να συρρικνωθεί κι άλλο το ΑΕΠ της χώρας, να διαλυθεί ό,τι ψήγμα κοινωνικής «συνοχής» μας έχει μείνει. Δεν διαφωνώ. Όμως, θέλω να πιστεύω ότι τόσο συντονισμένες ανακοινώσεις ίσως προαναγγέλλουν μια διαμάχη στο εσωτερικό της τρόικα που δεν θα επιρρεάσει την συμπεριφορά των εν Αθήναις «κατώτερων» υπαλλήλων της παρά μόνο εφόσον επέλθει κάποια συμφωνία και με την κα Μέρκελ.Πάντως, ελπίζω να συμφωνείτε ότι, ό,τι και να σημάνουν τελικά οι συντονισμένες αυτές δηλώσεις, αποτελούν μια λεπτή αλλά υπαρκτή αχτίδα στο σκότος των ημερών. Αυτή η πεποίθηση ενισχύεται από άλλα δύο περιστατικά-δηλώσεις: Το ένα αφορά τον Mario Monti, τον νέο Ιταλό πρωθυπουργό, ενώ το άλλο τον Robert Zoelick, Πρόεδρο της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Ξεκινώντας από τον κ. Monti, θεωρώ ελπιδοφόρο που επέλεξε να πει ξεκάθαρα στην Γερμανία ότι, ό,τι και να κάνει η Ιταλία, όσο και να «μεταρρυθμιστεί», η σημερινή δομή του ευρώ δεν θα την αφήσει να παραμείνει στις αγορές. Χρειάζεται βοήθεια από την ΕΚΤ και τις πλεονασματικές χώρες. Πρόκειται για μια γενναία κίνηση για κάποιους, για κίνηση απελπισίας για κάποιους άλλους. Έγκυρος συνομιλητής του κ. Monti μου λέει ότι ο Ιταλός πρωθυπουργός θεωρεί πως η ώρα των ευρωομολόγων δεν είναι μακρυά. Η Γερμανία δεν είναι ακόμα έτοιμη. Προς το παρόν αποδέχεται να αφήνει την ΕΚΤ να κόβει χρήμα με την σέσουλα και να το δίνει, μέσω των τραπεζών, στα καταρρέοντα κράτη όπως η Ιταλία και η Ισπανία (κάτι που εξηγεί γιατί έχουν ηρεμήσει τα spreads). Ο κ. Monti θεωρεί ότι αυτό είναι το πρώτο βήμα: Όταν η Γερμανία καταλάβει την υποκρισία του να έχουμε μια ΕΚΤ που (υποτίθεται) δεν χρηματοδοτεί τα κράτη, όταν η ΕΚΤ κάνει ακριβώς αυτό, τότε ίσως να αποδεχθεί την ιδέα του ευρωομόλογου.

Η δική μου ελπίδα είναι ότι, όταν θα είναι «έτοιμη» η Γερμανία (και εφόσον η ευρωζώνη δεν έχει καταρρεύσει ακόμα), το ευρωομόλογο δεν θα είναι έκδοσης όλων των κρατών μαζί αλλά της ΕΚΤ (όπως σας έχω κουράσει να λέω). Γιατί; Επειδή έτσι θα πετύχουμε με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια: Και δεν θα χρειαστεί να εγγυώνται τα δάνεια της περιφέρειας οι γερμανοί (καθώς τα ευρωομόλογα θα τα εκδίδει η ΕΚΤ) και θα μπορεί να γίνεται χρήση αυτών των ευρωομολόγων (της ΕΚΤ) για να συγχρηματοδοτείται ένα μόνιμο πανευρωπαϊκό επενδυτικό πρόγραμμα από κοινού με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (την ΕΤΕπ). (Ναι, άλλη μια φορά αναφέρω την πρόταση που έχουμε κάνει εδώ με τον Stuart Holland.)

Από πού προκύπτει αυτή η ελπίδα; Από δυο «εδάφια» στην πρόσφατη επιστολή του Robert Zoelick, Πρόεδρου της Παγκόσμιας Τράπεζας, στους Financial Times. Σε αυτήν αναφέρει τα εξής:«Όταν μετά τον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο ο υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ Alexander Hamilton αποφάσισε να αναλάβει η Ομοσπονδία τα χρέη των ελλειμματικών πολιτειών, ανακοίνωσε ότι αυτό θα γίνει μόνο μία φορά. Κατόπιν, οι πολιτείες θα έπρεπε να υπόκεινται στην πειθαρχία της αγοράς. Αμερικανικές πολιτείες ήταν πλέον δυνατόν να χρεοκοπήσουν – και χρεοκόπησαν. Ο στόχος της Γερμανίας πρέπει να είναι να κρατήσει τα κράτη-μέλη υπό την πειθαρχία των αγορών. Όμως ως ένα κίνητρο για να γίνουν αποδεκτές οι μεταρρυθμίσεις, η Γερμανία θα μπορούσε να προτείνει ένα ευρωομόλογο το οποίο να εξυπηρετήσει ένα μέρος των παλαιών χρεών τους.» (Βλέπετε την ομοιότητα με την 1η πολιτική που προτείναμε εδώ, τον Νοέμβρη του 2011;)

Και πως δεν θα ξαναπροκύψουν συστηματικά ελλείμματα στα κράτη-μέλη της περιφέρειας, σύμφωνα με τον κ. Zoelick; Να τι απαντά ο ίδιος:«Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, θα πρέπει να θέσει τα ανά την Ευρώπη αδιάθετα κεφάλαια στην υπηρεσία των επενδύσεων που είναι αναγκαίο να ακολουθούν τις δομικές μεταρρυθμίσεις.» (Βλέπετε την ομοιότητα με την 3η πολιτική που προτείναμε εδώ;)

Είπαμε: Μπορεί όλα αυτά, το μπαράζ των πιο πάνω δηλώσεων από τον (θα ήθελα να πιστεύω) τέως «άξονα του κακού», να μην βγάλουν πουθενά. Να αποδειχθούν λόγια που τα συμπαρασύρει και τα σκορπά η θύελλα της Κρίσης. Πάντως, νομίζω να συμφωνήσετε: όταν τέτοιες δηλώσεις προβάλλονται στο παρασκήνιο της απόλυτης μαυρίλας μας, φαντάζουν σαν μια όμορφη ηλιαχτίδα.

Κοινωνια υπο διαλυση

2012-01-29T13:07:00.001+02:00

Toυ Ν.Αραπακη απο tvxs

Ώρες ώρες αποκομίζω την εντύπωση, απ’ αυτά που διαβάζω και ακούω, ότι η Ελλάδα της κρίσης δεν διαφέρει παρά ελάχιστα από αυτήν προ της κρίσης. Ότι όλα βαίνουν καλώς, με κάποιες μικρές και επιμέρους διαφοροποιήσεις. Ότι στριμώχνονται λιγάκι οι Έλληνες, αλλά, έλα μωρέ, δεν χάθηκε κι ο κόσμος. Σήμερα-αύριο τα πράγματα θα στρώσουν και η Ελλάδα, και κυρίως οι πολίτες της, θα γίνουν όπως ήταν πριν λίγα χρόνια. Τότε που, σύμφωνα πάλι με αυτά που διαβάζω και ακούω, όλοι οι Έλληνες είχαν στην κατοχή τους από ένα καγιέν, τα έσπαγαν καθημερινά στα μπουζούκια, τους έτρεχαν τα λεφτά από τα μπατζάκια και έκλεβαν συστηματικά το κράτος.

Ώρες ώρες πάλι, έχω την εντύπωση ότι εγώ δεν ζω στην Ελλάδα. Ζω σε ένα άλλο κράτος όπου η αύξηση των αυτοκτονιών συναγωνίζεται την αύξηση του ποσοστού της ανεργίας, σε ένα κράτος όπου κοντεύουν να διαλυθούν τα πάντα: η κοινωνική συνοχή, οι εργασιακές σχέσεις, η ψυχολογία του πληθυσμού, η οικονομική ζωή, η… η… η… Ποια να είναι άραγε η αλήθεια; Ποια από τις δυο εικόνες είναι η πραγματική; Ή, αν προτιμάτε, η πιο πραγματική; Αυτή που περιγράφει μια Ελλάδα ελαφρώς διαφοροποιημένη ή αυτή που βλέπει ένα κράτος και ένα λαό υπό διάλυση;

Δεν είμαι μανιχαϊστής. Πιστεύω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των όποιων καταστάσεων, δυσάρεστων ή ευχάριστων, δεν δύνανται να αναλυθούν πειστικά χρησιμοποιώντας ως αποκλειστικό εργαλείο το καλό ή το κακό. Η ζωή, έχει αποδειχθεί πλειστάκις, είναι πολύ πιο σύνθετη. Οι υπεραπλουστευμένες προσεγγίσεις το μόνο που προσφέρουν είναι είτε στρεβλές λύσεις είτε διαιώνιση του προβλήματος. Ως εκ τούτου, δεν μπορώ να μην παραδεχθώ ότι αρκετά απ’ όσα μας συμβαίνουν σήμερα είναι δυσάρεστα μεν, αναπόφευκτα δε. Και, σε ένα βαθμό, αναγκαία. Δυστυχώς, όταν έχεις δομήσει ένα κράτος έκτρωμα και μια κοινωνία η οποία έχει θεοποιήσει την ξεφτίλα και την αρπαχτή, είναι λογικό, όταν αυτό προσπαθείς να το διορθώσεις, να γίνει με τρόπο επώδυνο.

Όπερ σημαίνει ότι δεν θεωρώ όλα όσα εφαρμόστηκαν με το μνημόνιο εξ ορισμού κακά. Ίσως έτσι, με αυτόν τον επώδυνο ομολογουμένως τρόπο, να καταφέρουμε, επιτέλους, να ελέγξουμε την απίστευτη κλοπή που για χρόνια μάστιζε το χώρο της υγείας, να καταφέρουμε να εξορθολογήσουμε τις κρατικές δαπάνες και τις αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων, να σταματήσουμε να δημιουργούμε στρατιές συνταξιούχων των 40 και των 50 ετών και, εν πάση περιπτώσει, να βάλουμε μια κάποια τάξη σε αυτό το αδηφάγο τέρας που ακούει στο όνομα ελληνικό δημόσιο.

Όμως, εδώ υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα. Και το οποίο πρόβλημα δεν έχει να κάνει με τη διόρθωση των κακώς κειμένων του ελληνικού δημοσίου, αλλά με τις επιπτώσεις που υφίσταται η κοινωνία. Μια κοινωνία που, παρά τις συντονισμένες προσπάθειες των γνωστών κέντρων να την πείσουν ότι όλοι είμαστε συνυπεύθυνοι γι’ αυτό που μας συμβαίνει σήμερα, αυτό το παραμύθι, επειδή είναι πολύ χοντροκομμένο, αδυνατεί να το καταπιεί.

Πώς να νιώσει συνυπεύθυνος ένας νέος που αμειβόταν με 700 ευρώ και είναι άνεργος ή, στην καλύτερη περίπτωση, τώρα αμείβεται με 500; Πώς να πιστέψει ο συνταξιούχος των μερικών εκατοντάδων ευρώ, που αποτελεί και τη συντριπτική πλειοψηφία των συνταξιούχων, ότι αυτός φταίει για το κατάντημα της χώρας, άρα καλά κάνουν και του κόβουν τη σύνταξη.Πώς να πιστέψουν όλοι όσοι βλέπουν τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια τους ότι για τη χρεοκοπία της Ελλάδας φταίνε οι ίδιοι και όχι οι πολιτικάντηδες που είχαν ταυτίσει την πολιτική τους επιβίωση με το ρουσφέτι, οι επιχειρηματίες που κατάκλεψαν τον δημόσιο κορβανά, τα κατευθυνόμενα Μ.Μ.Ε, που ενώ θα έπρεπε να τον έχουν προειδοποιήσει από χρόνια για την επερχόμενη καταστροφή, αυτά προπαγάνδιζαν πότε υπέρ της Ν.Δ και πότε υπέρ του ΠΑ.ΣΟ.Κ, ανάλογα με το τι τα συνέφερε κάθε φορά, πουλώντας τους παραμύθια περί ισχυρής Ελλάδας.

Προσοχή: δεν αποσιωπώ τις προσωπικές ευθύνες των πολιτών. Ούτε ότι, για ένα μέρος των προβλημάτων μας, φέρουμε και εμείς μερίδιο ευθύνης. Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, κλέψαμε Φ.Π.Α, δεν πήραμε απόδειξη, λαδώσαμε –ή επιχειρήσαμε να λαδώσουμε – κάποιον δημόσιο υπάλληλο, χτίσαμε και ένα δωμάτιο παραπάνω απ’ ό,τι προέβλεπε η οικοδομική μας άδεια. Όμως, είτε μας αρέσει είτε όχι, η πραγματικότητα είναι πως η συμπεριφορά ενός λαού διαμορφώνεται από τις συμπεριφορές των ελίτ που τον κυβερνούν και όχι το αντίθετο. Όταν υπουργοί και βουλευτές κλέβουν με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο, όταν ανύπαρκτοι μέχρι πρότινος επιχειρηματίες έγιναν μέσα σε λίγα χρόνια ζάμπλουτοι, προκαλώντας με τον πλούτο τους και τη συμπεριφορά τους, πως και ποιος να ζητήσει ευθύνες από τους απλούς πολίτες;

Κάπως έτσι, φτάσαμε στο σήμερα. Ένα σήμερα που λίγα χρόνια πριν θα αδυνατούσε να φανταστεί και ο πλέον απαισιόδοξος.Τα επίσημα στοιχεία λένε πως το ένα τρίτο του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Τώρα, θα μου πουν κάποιοι, ναι, αλλά τα στοιχεία αυτά, λόγω της μεγάλης παραοικονομίας που μαστίζει τη χώρα, δεν είναι πραγματικά. Για την οικονομία της συζήτησης, θα συμφωνήσω. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι κάτω από το όριο της φτώχειας δεν ζει το ένα τρίτο του πληθυσμού αλλά το ένα τέταρτο ή, αν προτιμάτε, το ένα πέμπτο.

Ας πάρουμε λοιπόν, το πλέον αισιόδοξο σενάριο, που μιλάει για το ένα πέμπτο του πληθυσμού. Αν αυτό το μετατρέψουμε σε νούμερα, θα διαπιστώσουμε ότι περισσότερα από δυο εκατομμύρια συμπολίτες μας είναι φτωχοί. Αν σε αυτούς προσθέσουμε και τους εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες (νόμιμους και παράνομους), τότε το νούμερο αυτό θα εκτοξευτεί και θα προσεγγίσει τα τρία εκατομμύρια. Δηλαδή αυτή τη στιγμή, εντός της ελληνικής επικράτειας, τρία περίπου εκατομμύρια άνθρωποι αδυνατούν να τα φέρουν –ή τα φέρνουν πολύ δύσκολα– βόλτα. Κι επειδή πολλοί χρησιμοποιούν τελευταία τη λέξη φτωχός αλλά αμφιβάλλω βάσιμα για το κατά πόσο αντιλαμβάνονται τι πραγματικά σημαίνει να είσαι φτωχός, θα μου επιτρέψετε, για να φρεσκάρω λίγο τη μνήμη τους, να λαϊκίσω λίγο (το συνηθίζω, άλλωστε, τον τελευταίο καιρό) και να καταθέσω την ερμηνεία της λέξης φτωχός, σύμφωνα με το λεξικό «Τεγόπουλος-Φυτράκης». Φτωχός: Ο ΣΤΕΡΟΥΜΕΝΟΣ ΤΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ.

Ολίγον τι ασαφής ερμηνεία. Ποια είναι αυτά τα απαραίτητα για τη ζωή; Μήπως είναι το κινητό τηλέφωνο, η συνδρομητική τηλεόραση, το ακριβό αυτοκίνητο ή οι καλοκαιρινές διακοπές σε κάποιο εξωτικό νησί; Παρότι είμαι βέβαιος πως κανείς εχέφρων δεν θα θεωρήσει τα ανωτέρω ως απαραίτητα για την επιβίωση ενός ανθρώπου, υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων που αρθρογραφούν σε διάφορα έντυπα ή sites και, εμμέσως πλην σαφώς, το υπονοούν. Αφήνουν δηλαδή να εννοηθεί ότι «εντάξει, δεν συμβαίνει και κάτι φοβερό, ας κόψουμε τις περιττές πολυτέλειες και όλα θα διορθωθούν. Όλοι έχουμε τη δυνατότητα να αφαιρέσουμε κάποιες πολυτέλειες, στις οποίες εθιστήκαμε την εποχή των παχέων αγελάδων».

Ε, όχι, αγαπητοί και έγκριτοι αρθρογράφοι, δεν έχουμε όλοι τη δυνατότητα να κόψουμε περιττές πολυτέλειες. Και δεν την έχουμε αυτή τη δυνατότητα όχι γιατί δεν θέλουμε να υποβαθμίσουμε το επίπεδο της ζωής μας, αλλά γιατί ποτέ δεν τις είχαμε. Ναι, καταλαβαίνω, ίσως να μην μπορείτε να το πιστέψετε, αλλά σας διαβεβαιώνω ότι είναι έτσι ακριβώς όπως σας τα λέω. Υπάρχει ένας πολύ μεγάλος αριθμός ανθρώπων οι οποίοι ακόμη και την εποχή που όλοι –υποτίθεται– έτρωγαν με χρυσά κουτάλια αυτοί έτρωγαν με μπακιρένια. Κι αν δεν με πιστεύετε, δεν έχετε παρά να ρωτήσετε έναν άνθρωπο ο οποίος αμειβόταν με ένα μισθό γύρω στα χίλια ευρώ, πλήρωνε ενοίκιο και είχε κάνει το λάθος να φέρει στον κόσμο παιδιά. Και το χειρότερο; Αυτοί οι πλέον αθώοι, είναι αυτοί που πληρώνουν, σε μεγάλο βαθμό, το μάρμαρο της κρίσης.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, η ΔΕΗ, από το καλοκαίρι και μετά, προχώρησε σε 250.000 διακοπές ρεύματος, από τις οποίες επανασυνδέθηκαν, κάποια στιγμή, οι 150.000. Όπερ σημαίνει ότι 100.000 νοικοκυριά και μικροεπιχειρήσεις αυτή τη στιγμή δεν διαθέτουν ηλεκτρικό ρεύμα. Ειλικρινά, δεν μπορώ να φανταστώ πιο άγριο, πιο ανατριχιαστικό πράγμα από το να κατοικεί κάποιος σε ένα σπίτι χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Χωρίς, δηλαδή, θέρμανση, φωτισμό ή ζεστό νερό.Πώς μπορεί να αισθάνονται αυτοί οι άνθρωποι; Να είναι άραγε περήφανοι –όπως διάβασα πρόσφατα και έφριξα–, να αντιμετωπίζουν την απόλυτη ένδεια στην οποία έχουν περιέλθει με καρτερικότητα και μάλιστα τραγουδώντας –ω, ναι, κι αυτό το διάβασα– ή, μήπως, να αισθάνονται διαλυμένοι, ανήμποροι, έχοντας απολέσει και το τελευταίο ψήγμα αυτοεκτίμησης; Μολονότι η απάντηση είναι πολύ απλή, επειδή μπορώ να την καταθέσω μόνο σε άπταιστα «γαλλικά», θα την κρατήσω για τον εαυτό μου.

«Και δε σας κρύβω ότι πολύ σύντομα φοβάμαι ότι θα μιλάμε για αποστολές σε ελληνικές γειτονιές, με τον ίδιο τρόπο που μιλάμε για αποστολές σε πόλεις της Αφρικής. Ήδη εμείς αντιμετωπίζουμε το κέντρο της Αθήνας σαν να βρίσκεται σε ανθρωπιστική κρίση. Έχουμε όλα τα χαρακτηριστικά: ανθρώπους που πεινάνε, άστεγους, ανθρώπους που δεν έχουν φάρμακα και γιατρό. Και ανθρώπους που περιφέρονται στις πλατείες. Δεν είναι διαφορετική η εικόνα από αυτό που βλέπουμε σε πόλεις του Τρίτου Κόσμου».

Αυτό είναι ένα μικρό απόσπασμα από μια συνέντευξη που παραχώρησε προ ημερών ο πρόεδρος των «Ελλήνων γιατρών του κόσμου», ο Νικήτας ο Κανάκης. Ένας άνθρωπος ο οποίος, αν μη τι άλλο, έχει δει πλήθος πόλεων ή κρατών σε ανθρωπιστική κρίση και εξ αυτού του λόγου έχει το δικαίωμα και να κρίνει και να συγκρίνει. Βέβαια, είμαι σίγουρος πως κάποιοι που θα διάβασαν τη συνέντευξη του Κανάκη θα έφριξαν και θα τον χαρακτήρισαν λαϊκιστή του αίσχιστου είδους. Αυτοί οι ίδιοι και οι ίδιοι κάποιοι, που ακόμη κι αν δουν κάποιον να πηδάει από την ταράτσα του σπιτιού του και να αυτοκτονεί, προκειμένου να πείσουν τους εαυτούς τους και αυτούς που τους διαβάζουν ότι οι αυτοκτονίες δεν έχουν αυξηθεί θα σπεύσουν να χαρακτηρίσουν τον αυτόχειρα ψυχασθενή, που θα αυτοκτονούσε ανεξαρτήτως συνθηκών, ή θα το αποσιωπήσουν.

Όλες οι εκτιμήσεις είναι υποκειμενικές. Όλες μπορεί να ερμηνευθούν είτε έτσι είτε αλλιώς. Ακόμη και τα επίσημα στοιχεία δύνανται να ερμηνευθούν ποικιλοτρόπως. Όμως, αυτό που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης είναι η πραγματικότητα. Αυτή η πραγματικότητα που βιώνουμε όλοι μας σήμερα και η οποία είναι τόσο ζοφερή που, όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι να μας την παρουσιάσουν ωραιοποιημένη, η προσπάθειά τους έχει τόση επιτυχία όση θα είχε η προσπάθεια κάποιου να φτιασιδώσει μια υπερήλικη κυρία για να κερδίσει διαγωνισμό ομορφιάς με αντίπαλες εικοσάχρονες καλλονές. Η παροιμία λέει ότι «ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται». Όσο κι αν, στην Ελλάδα, καταφέραμε να κάνουμε τον κλέφτη –κυρίως τον κλέφτη του δημόσιου πλούτου– να χαίρεται εφ όρου ζωής και όχι για ένα μόνο χρόνο, θέλω να πιστεύω ότι δεν θα ισχύσει το ίδιο και για τους ψεύτες. Τους ψεύτες που, είτε από ιδιοτέλεια είτε από ιδεολογική αγκύλωση, προσπαθούν να μετατρέψουν το μαύρο σε άσπρο. Διότι αν συνεχίσουμε να εθελοτυφλούμε και δεν αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα στην πραγματική του –και, εν προκειμένω, καταστροφική– διάσταση, τότε αυτό θα διογκώνεται με τον ίδιο τρόπο που διογκώνεται ένας καρκινικός όγκος. Κι ως γνωστόν, αν ένας καρκινικός όγκος δεν αντιμετωπιστεί στα πρώτα του στάδια, οι πιθανότητες του ασθενή (βλέπε κοινωνία) για επιβίωση είναι ελάχιστες.

German demands on Greece

2012-01-28T20:26:00.000+02:00

Aπο το διαδίκτυο..επισημο Γερμανικο εγγραφο! Αν ειναι αληθινο..τι να πω!

Assurance of Compliance in the 2nd GRC Programme

I. Background

According to information from the Troika, Greece has most likely missed key programme objectives again in 2011. In particular, the budget deficit has not decreased compared to the previous year.Therefore Greece will have to significantly improve programme compliance in the future to honour itscommitments to lenders. Otherwise the Eurozone will not be able to approve guarantees for GRC II.

II. Proposal for the improvement of compliance

To improve compliance in the 2nd programme, the new MoU will have to contain two innovative institutional elements on which Greece will have to commit itself. They will become further prior actions for the second programme. Only if and when they are implemented, the new programme cancommence:

1.Absolute priority to debt service

Greece has to legally commit itself to giving absolute priority to future debt service. This commitmenthas to be legally enshrined by the Greek Parliament. State revenues are to be used first and foremostfor debt service, only any remaining revenue may be used to finance primary expenditure. This will reassure public and private creditors that the Hellenic Republic will honour its comittments after PSI and will positively influence market access. De factoelimination of the possibility of a default would make the threat of a non-disbursement of a GRC II tranche much more credible. If a future tranche is not disbursed, Greece can not threaten its lenders with a default, but will instead have to accept further cuts in primary expenditures as the only possible consequence of any non-disbursement.

2.Transfer of national budgetary sovereignty

Budget consolidation has to be put under a strict steering and control system. Given the disappointing compliance so far, Greece has to accept shifting budgetary sovereignty to the European level for acertain period of time. A budget commissioner has to be appointed by the Eurogroup with the task of ensuring budgetary control. He must have the power

a) to implement a centralized reporting and surveillance system covering all major blocks of expenditure in the Greek budget,

b) to veto decisions not in line with the budgetary targets set by the Troika and

c) will be tasked to ensure compliance withthe above mentioned rule to prioritize debt service.

The new surveillance and institutional approach should be formulated in the MoU as follows: “In thecase of non-compliance, confirmed by the ECB, IMF and EU COM, a new budget commissioner appointed by the Eurogroup would help implementing reforms. The commissioner will have broadsurveillance competences over public expenditure and a veto right against budget decisions not in linewith the set budgetary targets and the rule giving priority to debt service.” Greece has to ensure thatthe new surveillance mechanism is fully enshrined in national law, preferably through constitutional amendment.

Ποιος κυβερνα το κοσμο..

2012-01-28T14:42:00.002+02:00

Toυ Γ.Δελαστικ απο Εθνος

Ποιος κυβερνά τον κόσμο; Το κλασικό και σχεδόν γραφικό αυτό ερώτημα, που σε κάθε εποχή δέχεται διαφορετικές απαντήσεις, έχει την απάντησή του και στις μέρες μας: μόλις 147 επιχειρήσεις! Μπορείτε να απαντήσετε και 737 επιχειρήσεις, καθώς οι 147 πρώτες ελέγχουν το 40% της παγκόσμιας οικονομίας, ενώ οι 737 (στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και οι 147) ελέγχουν το 80% της οικονομίας του πλανήτη!

Είναι απίστευτη πραγματικά η συγκέντρωση του κεφαλαίου και η αλληλοδιασύνδεση των κολοσσιαίων επιχειρήσεων που κυριαρχούν στην υδρόγειο.Οι πάντες υπέθεταν ισχυρότατη συγκέντρωση ελέγχου, αλλά τέτοιο πράγμα, μερικές εκατοντάδες επιχειρήσεις αλληλοδιαπλεκόμενες να έχουν συμμετοχή σε εταιρείες που εκπροσωπούν το 80% της παγκόσμιας οικονομίας από πλευράς κύκλου εργασιών, κανένας δεν το φανταζόταν. Γι’ αυτό και έχει προκαλέσει παγκόσμιο σάλο, αίσθηση και συζητήσεις η πρωτοποριακή μελέτη τριών Ελβετών ερευνητών του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης, που αποκάλυψε τα στοιχεία αυτά.

Ο Τζέιμς Γκλάτφελντερ, ο Στέφανο Μπατιστόν και η Στεφανία Βιτάλι, ειδικοί στα σύνθετα δίκτυα, ανέλαβαν ένα εξαιρετικής σημασίας και τεράστιου όγκου δουλειάς έργο. Αντλησαν τα στοιχεία της βάσης δεδομένων του ΟΟΣΑ για τις επιχειρήσεις (Οτβίς) για το έτος 2007, το οποίο τότε περιλάμβανε στοιχεία για 37 εκατομμύρια επιχειρήσεις σε όλον τον κόσμο (σήμερα περιλαμβάνει 44 εκατομμύρια εταιρείες).

Από αυτά τα 37.000.000 ξεχώρισαν 43.060 επιχειρήσεις, οι οποίες ανταποκρίνονται στα κριτήρια που θέτει ο ΟΟΣΑ για να οριστούν ως πολυεθνικές. Από εκεί και πέρα άρχισε η κοπιαστική και πρωτότυπη δουλειά των ερευνητών: ερεύνησαν τι ποσοστό συμμετοχής έχει η καθεμιά από τις μεγάλες αυτές επιχειρήσεις παγκόσμιας κλίμακας σε άλλες επιχειρήσεις, μικρές ή μεγάλες.

Εκπληκτοι διαπίστωσαν ότι κάθε μία από αυτές τις 43.000 επιχειρήσεις είχε κατά μέσο όρο πακέτα μετοχών (όχι πλειοψηφικά, εννοείται) σε άλλες 20 επιχειρήσεις αυτής της κατηγορίας! Η αλληλοδιαπλοκή μεταξύ τους δηλαδή ήταν τεράστιας έκτασης, πέρα φυσικά από τις μετοχές εταιρειών μικρότερου μεγέθους που κατείχαν και οι οποίες αποκάλυψαν ένα δίκτυο 600.000 αλληλεξαρτώμενων εταιρειών.

Η περαιτέρω επεξεργασία των στοιχείων αυτών έφερε στο φως τις 147 προαναφερθείσες επιχειρήσεις (τα τρία τέταρτα των οποίων ανήκουν στον χρηματοπιστωτικό τομέα, με πρώτη στον κόσμο τη βρετανική τράπεζα Μπάρκλεϊς) που εκπροσωπούν το 40% της παγκόσμιας οικονομίας. Διαπιστώνεται έτσι η ύπαρξη «μιας οικονομικής υπερ-οντότητας στο παγκόσμιο δίκτυο των μεγάλων εταιρειών», όπως επισημαίνουν οι Ελβετοί ερευνητές.

Η αλληλοδιασύνδεση αυτών των πανίσχυρων επιχειρήσεων ενισχύεται ακόμη περισσότερο από δάνεια που χορηγούν η μία στην άλλη, από ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) και από άλλα υψηλού κινδύνου χρηματοοικονομικά προϊόντα εντελώς αδιαφανή.Το πολύ σημαντικό όμως στοιχείο επίσης είναι ότι αυτή η στενότατη αλληλοδιασύνδεση αυξάνει τρομερά τους κινδύνους μετάδοσης σε περιόδους οικονομικών κρίσεων, γιατί «σε άσχημες εποχές οι επιχειρήσεις εμφανίζουν ταυτόχρονα προβλήματα» και έτσι δρουν άκρως αποσταθεροποιητικά για το σύστημα.Αυτό αποδείχτηκε περίτρανα το φθινόπωρο του 2008 με την κατάρρευση της επενδυτικής τράπεζας Λίμαν Μπράδερς. Ετσι εξηγείται γιατί η χρεοκοπία μίας και μόνης τράπεζας (34ης στη λίστα των Ελβετών ερευνητών το 2007) πυροδότησε μια παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση – ακριβώς λόγω της ισχυρότατης αλληλοδιασύνδεσης αυτών των γιγαντιαίων επιχειρήσεων.

Η μελέτη των ερευνητών του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης δεν μετράει φυσικά την τρομερή πολιτική ισχύ που δίνει σε αυτές τις 147 εταιρείες η κολοσσιαία οικονομική τους δύναμη. «Στις ΗΠΑ κατόρθωσαν πάνω απ’ όλα οι πρώην συνεργάτες της τράπεζας Γκόλντμαν Σαξ που βρίσκονται στην αμερικανική κυβέρνηση και στο Κογκρέσο καθώς και οι λομπίστες της Γουόλ Στριτ να εμποδίσουν κάθε πραγματικό έλεγχο του χρηματοπιστωτικού τομέα… Επίσης στην Αγγλία, στην Ελβετία ή στη Γερμανία πολύ λίγα έχουν γίνει στο θέμα αυτό», έγραφε η συντηρητική γερμανική εφημερίδα «Ντι Βελτ».

Ισχύς χωρίς οικονομικά ανταλλάγματα δεν σημαίνει τίποτα στην εποχή μας. Γι’ αυτό και οι κολοσσιαίες επιχειρήσεις που προαναφέραμε δεν πληρώνουν ουσιαστικά φόρους. Οπως γράφουν οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης», η Τζένεραλ Ελέκτρικ για παράδειγμα, με κέρδη μέσα στις ΗΠΑ το 2010 ύψους 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, όχι μόνο δεν πλήρωσε ούτε ένα δολάριο φόρο, αλλά πήρε κι από πάνω προνομιακές επιδοτήσεις τριών δισεκατομμυρίων δολαρίων!Σκανδαλώδες, αλλά συνηθισμένο πλέον. Αρκεί να φανταστεί κανείς ότι στις ΗΠΑ της δεκαετίας του 1950, το κράτος εισέπραττε από τις επιχειρήσεις το 30% των εσόδων του, ενώ το 2009 εισέπραξε μόλις το… 6,6%! Τώρα τα κράτη «γδέρνουν» φορολογικά τους πολίτες τους. Οι εταιρείες κάνουν πάρτι.

Δε παει αλλο..

2012-01-27T18:37:00.001+02:00

Του Σ.Κουλογλου απο tvxs

Οσοι ακόμη αναρωτιούνται για την αναγκαιότητα της ανεξάρτητης ενημέρωσης, ιδίιατερα στις κρίσιμες μέρες μας, δεν έχουν παρά να διαβάσουν το χθεσινό αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του Tvxs για τις σοβαρότατες παρενέργειες μιας ενδεχόμενης συμφωνίας για το PSI στα ασφαλιστικά ταμεία της χώρας. Παρά τις λίγες διαφορετικές, έγκυρες αναλύσεις, η συστηματική πλύση εγκεφάλου θυμίζει όλο και περισσότερο το 1984, του Τζωρτζ Οργουελ.

Η μονότονη επανάληψη της ίδιας φαρσοκωμωδίας καταντά εξοργιστική: κάθε τρίμηνο παίζεται ένα διεθνές θρίλερ με επίκεντρο την Ελλάδα, της οποίας η χρεοκοπία κρέμεται από ένα τεντωμένο σχοινί. Την τελευταία στιγμή το ναυάγιο της χώρας αποφεύγεται, αλλά πάντα με το ίδιο τίμημα: νέα μέτρα λιτότητας, τα οποία οδηγούν σε μεγαλύτερη ύφεση την ελληνική οικονομία, γεγονός το οποίο δημιουργεί το σκηνικό για ένα νέο θρίλερ περί χρεοκοπίας.

Αυτές τις μέρες έχουμε την τύχη η παράσταση να παίζεται ταυτοχρόνως σε δύο σκηνές. Στις διαπραγματεύσεις για το PSI, για το κούρεμα δηλαδή του ελληνικού χρέους, και συγχρόνως στο καινούργιο μνημόνιο που πρέπει να υπογραφεί, επειδή τα αποτελέσματα των οικονομικών μέτρων που επιβλήθηκαν με τα προηγούμενα μνημόνια, μεσοπρόθεσμα κ.λπ., δεν κρίνονται ικανοποιητικά από τους δανειστές. Αν δεν τους ικανοποιήσουμε ούτε τώρα, δεν θα μας δώσουν το νέο δάνειο και θα χρεοκοπήσουμε τον Μάρτιο.

Το κούρεμα ήταν μια γερμανική ιδέα που επιβλήθηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη και παρουσιάστηκε τον Οκτώβριο ως η μαγική συνταγή για τον Έλληνα ασθενή. Ούτε τρεις μήνες αργότερα, οι ίδιοι οι Γερμανοί που το επέβαλαν παραδέχονται ότι πρόκειται για ασπιρίνη, ότι ο βασικός στόχος του κουρέματος-PSI, να μειωθεί δηλαδή το χρέος στο 120% του ΑΕΠ το (ζήσε Μάη μου…) 2020, δεν είναι εφικτός και χρειάζεται κι άλλο κούρεμα. Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, από τη στιγμή που τα παράπλευρα μέτρα λιτότητας μειώνουν το ΑΕΠ κι επομένως αυξάνουν το ποσοστό του χρέους, που παραμένει αμετάβλητο; Είναι σαν μια τράπεζα να ζητά από έναν μπατιριμένο φουκαρά να μειώσει τα χρέη του, αναγκάζοντάς τον όμως να δουλεύει λιγότερο και να έχει μικρότερα έσοδα.

Γιατί, στην πραγματικότητα, αυτό προκαλούν τα μέτρα λιτότητας σε μια οικονομία που έχει χρεοκοπήσει: διεθνώς, με την αναδιάρθρωση του χρέους, που βάφτισαν PSI για να μη δημιουργηθεί πιστωτικό επεισόδιο, και κυρίως εσωτερικά, με τη στάση πληρωμών του Δημοσίου, την αδυναμία των επίσης μπατιριμένων ελληνικών τραπεζών να χρηματοδοτήσουν την παραμικρή επιχειρηματική δραστηριότητα, τις ακάλυπτες επιταγές και τα κανόνια που διαρκώς σκάνε στην αγορά.

Ίσως δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο μιας οικονομίας που λειτουργεί -καλύτερα, δεν λειτουργεί-, ενώ όλοι συζητούν για το αν θα χρεοκοπήσει, την ίδια στιγμή που οι πολίτες της τρώνε από τα έτοιμα χρήματά τους και βγάζουν τα υπόλοιπα στο εξωτερικό. Και όλα αυτά με φόντο μια κυβέρνηση, διορισμένη στη μεγάλη πλειονότητά της από έναν ανίκανο που τάχα μου τον πολέμησε το κατεστημένο, αποδεδειγμένα ανίκανη να περιορίσει τα ελλείμματά της, να κάνει σοβαρές μεταρρυθμίσεις που θα βελτιώσουν την οικονομία (εδώ δεν έχουν ακόμη καταργήσει την υποχρέωση των Ανώνυμων Εταιρειών να δημοσιεύουν τον απολογισμό τους σε 3 εφημερίδες οι γελοίοι) ή ακόμη και να αξιοποιήσει τα κονδύλια του ΕΣΠΑ, που θα έδιναν μια ανάσα στις επιχειρήσεις.

Δεν πάει άλλο, αλλά η κυβέρνηση και οι δανειστές και εκτός πραγματικότητας είναι και δεν νοιάζονται να την καταλάβουν. Τρομοκρατούν τον πληθυσμό με την απειλή της χρεοκοπίας, αν δεν υπακούσει στις νέες απαιτήσεις της τρόικας για νέα μέτρα που ζητάει το-παίζω εγώ τον ρόλο του κακού-ΔΝΤ για να εγκριθεί, παράλληλα με την συμφωνία για το PSI, η νέα δανειακή σύμβαση. Χωρίς σχεδόν κανείς να λέει ότι ούτε ευρώ από τα χρήματα αυτού του νέου μνημονίου δεν θα πηγαίνει για τις ανάγκες του ελληνικού Δημοσίου, ενώ αντίθετα όλα θα πηγαίνουν για να εξυπηρετούνται τα προηγούμενα δάνεια.

Με ή χωρίς PSI, κούρεμα και δανειακή σύμβαση, δεν πάει άλλο. Η χώρα ή θα καταρρεύσει ή θα εκραγεί, με απρόβλεπτες συνέπειες. Η μόνη κόκκινη γραμμή είναι η παραμονή στην ευρωζώνη και την Ε.Ε.: γιατί οι τελευταίες βάζουν ένα πλαίσιο, έστω και συχνά παραβιαζόμενων κανόνων λειτουργίας και συμπεριφοράς σε μια χώρα που από την ανεξαρτησία της ταλαντεύεται ανάμεσα στον Διαφωτισμό και τον Οθωμανισμό. Και η επιστροφή στην παράδοση του τελευταίου, σημαίνει επιστροφή στον παράδεισο των λαμόγιων της ανομίας και όσων έχουν επενδύσει στην επιστροφή στη δραχμή γιατί θα αγοράσουν την χώρα με τα εκατομμύρια ευρώ του εξωτερικού. Το κούρεμα και το νέο μνημόνιο δεν είναι κόκκινες γραμμές: είναι προπαγάνδα.

Απορω: δε σκεφτονται;

2012-01-27T18:31:00.001+02:00

Toυ Γ.Μακριδακη απο tvxs

Απορώ. Δεν έχουν σκεφτεί ποτέ τον ενδεχόμενο θάνατο; Απορώ ειλικρινά. Τι κάνουν, τι παριστάνουνε καθημερινά οι άνθρωποι αυτοί; Ντυθήκανε με γραβάτες και σακάκια, πιάσανε και θέση ψηλά, στην εξουσία επί των ανθρώπων και νομίζουνε τι; Πως είναι ανώτεροι; Από ποιον; Μα τον θεό δεν καταλαβαίνω τίποτα. Πώς γίνεται να συμβαίνει όλο αυτό σκέφτομαι, κι αν είμαι εγώ, ο βλαξ, σε δρόμο παλαιό κι αδιέξοδο αναρωτιέμαι. Αν έχω μείνει τόσο πίσω και δεν έμαθα κάτι που ξέρουνε αυτοί, διότι σαν αιώνιους κι αθάνατους τους θωρώ να φέρουνται. Ειλικρινά απορώ και δεν ξέρω ποιόνε να ρωτήσω.

Κάθε απόγευμα βγαίνω και περπατάω με τούτο το ερώτημα να γυρνοβολά βασανιστικά μες το μυαλό μου σα σκυλί που το δέσανε με σκοινί κοντό στο δέντρο και φύγανε οι αφέντες του για μέρες.Ανεβαίνω στο βουνό, ύστερα παίρνω την όχθη του χείμαρρου, φτάνω ίσαμε κάτω, στην αμμουδιά της ακροθαλασσιάς, βαδίζω και σκέφτομαι, σκέφτομαι, μα απάντηση δεν βρίσκω.

Ρουφάω αχόρταγα τη χειμωνιάτικη φύση γύρω μου, καρφώνω το βλέμμα μου στον ήλιο που γέρνει στο βάθος του Αιγαίου, ακούω τα πουλιά να φτερουγίζουνε τρομαγμένα μέσα από τις βατιές και τους σκίνους σε κάθε μου βήμα, τ' αεράκι μου χαϊδεύει το πρόσωπο, σκύβω, με τον σουγιά μου ξεχωρίζω ένα άγριο ραδίκι από τη ρίζα του, το χώνω στη τσάντα μου και κοιτάζω ψηλά, στο Θεό σαν την όρνιθα που μόλις ήπιε, νιώθω τόσο μικρός, αισθάνομαι τόσο πολύτιμο της ζωής το δώρο, που μ' έστειλε εδώ, σ' αυτόν τον όμορφο κόσμο να χαρώ το θαύμα της πλάσης γύρω μου, να γίνω ένα μαζί της για όσο διάστημα κρατήσει κι εμένα το φωσάκι μου, ανασαίνω από το βάθος των πνευμόνων μου αχόρταγα αλλά με δέος και, ξάφνου, μου ρχεται πάλι η ίδια σκέψη στο μυαλό κι απορώ ειλικρινά.

Πως ζούνε αυτοί οι άνθρωποι; Με ψευδαισθήσεις περνάνε μια ζωή ολάκερη ή έχουνε το βοτάνι της αθανασίας κι εγώ δεν τ' ανακάλυψα ακόμα; Μα οι σοφοί γερόντοι του χωριού δεν θα το ξέρανε κι αυτοί; Δε θα μου το αποκαλύπτανε; Τόσα μου λένε σαν τους ρωτώ για τα φυτά και τις σπορές. Είναι στραβόξυλο, λέγανε προχτές εκεί στον καφενέ για ένανε γνωστό τους, μα η φωτιά πλησιάζει. Έτσι λέγανε και ήτανε σίγουροι γι' αυτό. Πως θα τον ισιώσει η φωτιά τον στριμμένο άνθρωπο. Όλα τα στραβόξυλα τα ισιώνει. Η φωτιά. Ο θάνατος. Η μόνη βεβαιότητα. Μια έκπληξη για όλους. Αυτό λένε οι σοφοί.

Μα οι άλλοι; Οι μεγάλοι; Ποτέ τους δεν τον σκέφτονται; Μπας και δεν τους αφορά στ' αλήθεια; Απορώ κάθε μέρα και πιο πολύ ακούγοντας τα λόγια τους, βλέποντας τις ζωές τους. Άνθρωποι σαν εμένα μου φαίνονται στην όψη. Κι ας μην πατάνε πια σε χώμα κι ας μη φορούν τα ρούχα μου τα τριμμένα απ' τη δουλειά στα γόνατα. Άνθρωποι είναι όμως, που βάλανε ψηλά καπέλα και πήρανε ρόλους σημαίνοντες δήθεν, που δείχνουν να νομίζουνε πως είναι απάνω απ' όλους κι όλα οι καημένοι και σπαταλάνε το δώρο της ζωής διαπραγματευόμενοι συμφωνίες σοβαρές, λένε, για την πορεία του κόσμου! Μήπως πρέπει να τους λυπηθώ; Άλλο ερώτημα γεννιέται, δεν θ' αντέξω.

Μπορεί να πρέπει να τους λυπάμαι λοιπόν. Διότι μάλλον δεν είναι με τα καλά τους. Έχουνε τυφλωθεί από κάτι ή μάθανε τόσο στραβά τον κόσμο από τα μικράτα τους ακόμα. Μα καλά, ποτέ δεν νιώσανε τους ψυχωμένους που ήρθανε κατά καιρούς να υμνήσουνε με τα έργα τους την ομορφιά του κόσμου τούτου και το μεγαλείο της ψυχής, που ήρθανε να θυμίσουνε συνάμα την ταπεινή, την τιποτένια ουσία του ανθρώπου;

Ειλικρινά απορώ. Πως γίνεται ένας άνθρωπος να έχει περάσει μισόν αιώνα αναπνοών επί της γης και να μην έχει νιώσει τη μικρότητά του. Το τσακ της μιας στιγμής που θα τον κάνει παρελθόν. Και φέρεται ως τύραννος, ως εξουσιαστής υποταγμένος στην ψευτιά μιας παράλληλης στη μόνη αλήθεια πλαστής πραγματικότητας, μες στην οποία ζει και νομίζει πως κυβερνά τα πάντα.

Τελικά μάλλον τους λυπάμαι. Όχι μάλλον. Σίγουρα. Αύριο θ' ανέβω ψηλά στην κορφή και θα κραυγάσω. Σας λυπάμαι ρε, θα κραυγάσω. Ίσως κάποιος νιώσει.